چگونه چاک شومر بدترین شغل را در واشنگتن بدست آورد؟

در دو سال تلخ گذشته، چاک شومر به عنوان نماد همه چیزهایی که دموکرات‌ها در مورد خود تحقیر می‌کردند ظاهر شد: آخرین بومر پیری که رها نمی‌کرد، میانه‌روی بدون فولاد برای نزاع با پرزیدنت ترامپ، پیام‌رسانی که برای همیشه پیام را درهم می‌ریزد. طعنه زدن به رهبر اقلیت سنا ساده ترین راه برای نامزدهای دموکرات شد تا به دنبال پایگاه و نشان دادن استقلال باشند. عبدالالسید در جریان انتخابات مقدماتی میشیگان با تمسخر گفت: «اگر شما چاک شومر هستید، من بسیار خطرناک هستم.

وقتی با شومر تلفنی صحبت کردم، یک روز پس از آن که دموکرات ها حزب ترامپ را یک بار در یک نسل به هم زدند، او می خواست که بدانم «من و عبدالله با هم کنار می آییم». از زمانی که السید نامزدی را به دست آورد، این دو دو یا سه بار در هفته با هم صحبت می‌کردند، و اتحادیه فوق‌العاده PAC همسو با شومر ده‌ها میلیون دلار در میشیگان خرج کرد. من سعی کردم شومر را در مورد اختلافات آنها بر سر اسرائیل تحت فشار قرار دهم، اما او مرا کنار گذاشت. شکست دادن ترامپ همیشه ستاره شمالی من بوده است. حضور در سنا ستاره شمالی من بوده است و من به آن وفادار بوده ام.

شومر هر سوء استفاده‌ای را که در این راه انجام داد، به نظر می‌رسد او مورد علاقه شدیدی برای بازگشت به شغل قبلی خود به عنوان رهبر اکثریت باشد. منتقدان او جناح کوچکی از گروهی هستند که پیروزی سه شنبه شب آن را بزرگتر کرد. او می تواند چند رای اعتراضی بدهد. و حتی با وجود اینکه او از چند نفر حمایت کرد - هیلی استیونز در میشیگان و جانت میلز در مین - بسیاری از نامزدهایی را که کرسی های خود را تغییر دادند، به خدمت گرفت. سخت است که استدلال کنیم که او به جای یکی از معماران آن، لغزش را مهار می کرد.

[ گوش کنید: آیا دموکرات ها پیروز شدند یا ترامپ شکست خوردند؟ ]

شومر، البته، در توصیف آن نقش ممتنع نیست. او به من گفت که چگونه برای اولین بار با اسکات کولوم آشنا شد، کسی که به نظر می رسد احتمالا سناتور سیندی هاید اسمیت از می سی سی پی را به سختی برکنار می کند. در سال 2022، بایدن، رئیس جمهور وقت، کولوم، دادستان منطقه ای در شمال می سی سی پی را برای قضاوت فدرال نامزد کرد. هاید اسمیت شانس کولوم را با امتناع از بازگرداندن لغزش آبی او، با استناد به ادب قدیمی که به یک سناتور ایالتی اجازه می‌دهد یک نامزد قضایی را وتو کند، از بین برد. اما شومر از کولوم خوشش آمده بود. او به من گفت: «فکر می‌کردم این یک نامزد عالی در می‌سی‌سی‌پی خواهد بود.

شومر در جستجوی یک رقیب برای رویارویی با هاید اسمیت، کولوم و پدرش را برای ناهار در آپارتمانش در بروکلین دعوت کرد و شروع به بازی کرد.

او می‌بالید که چرخاندن می‌سی‌سی‌پی یک تثبیت قدیمی بود - کارکنانش وقتی آن را «نهنگ سفید» خود می‌خوانند دوست ندارند. این ایالت با بیشترین سهم ساکنان سیاه پوست در کشور است. دموکرات‌ها بیش از چهار دهه است که در انتخابات سنا در آنجا پیروز نشده‌اند. زمانی که شومر نقشه را مطالعه کرد، دید که این فرصت فقط در اختیار رای دهندگان سیاه پوست نیست. "جمعیت سفیدپوست در می سی سی پی بهتر می شود. بیشتر، می دانید، جمهوری خواهان کمتر تندرو." او این پیشرفت را مدیون جان استنیس از همه مردم می داند.

استنیس یک جدایی طلب سرسخت، آخرین دموکراتی بود که نماینده می سی سی پی در سنا بود. استنیس به عنوان رئیس کمیته نیروهای مسلح، جکسون، پایتخت ایالت را به یک مرکز دفاعی تبدیل کرد. شومر گفت: «در روزهای اول، کارگران دفاعی جمهوری‌خواه بودند؛ آنها عمدتا یقه‌آبی بودند. اکنون آنها عمدتا دموکرات هستند، زیرا مانند آتلانتای کوچک، اهل فن هستند.

جذب نامزدها برای رقابت در ایالت هایی که دموکرات ها مدام از دست می دهند کار سختی است. شومر سه بار به کلمبوس، اوهایو پرواز کرد تا سناتور سابق شرود براون را در انتخابات ویژه برای کرسی قدیمی معاون رئیس جمهور ونس جذب کند، حتی اگر برنده شدن در آن به معنای نامزدی مجدد در دو سال آینده، در یک چرخه ریاست جمهوری است، زمانی که رأی دهندگان احتمالا مطلوبیت کمتری دارند. در جلسه سوم، براون و همسرش، کانی شولتز، در حال تزلزل بودند.

شومر به براون گفت که بازنشستگی خوبی خواهد داشت، اما هشدار داد: "اگر شما نامزد نشوید و ما مجلس سنا را با یک کرسی از دست بدهیم، آنقدر از بازنشستگی خود لذت نخواهید برد." روز بعد، براون و شولتز تماس گرفتند و به او گفتند که این بحث جواب داده است.

یکی از مشکلات رهبران دموکرات نسل شومر، که منصفانه است، این است که وسواس آنها در حفظ نهادها، آنها را در بحث‌های خفه‌کننده‌ای گرفتار کرده است که هرگز کشش کافی پیدا نکردند. آنها تهدید ترامپ برای دموکراسی را مورد انتقاد قرار دادند و به نفوذ روسیه و 6 ژانویه پرداختند، در حالی که نتوانستند پاسخ قانع کننده ای برای نگرانی های شدید زندگی روزمره ارائه کنند. این در دو سال گذشته تغییر کرد، زمانی که حکیم جفریس، رهبر اقلیت مجلس نمایندگان و شومر، پرونده خود را علیه ترامپ، با تمرکز بر خود غنی‌سازی او به هزینه عموم، دوباره مطرح کردند.

آنها تلاش کردند تا تقریبا هر کاری را که او انجام می داد به هزینه زندگی مرتبط کنند. تعرفه ها به معنای قیمت های بالاتر بود. قانون یک لایحه بزرگ زیبا به معنای حق بیمه بالاتر مراقبت های بهداشتی بود. لغو قانون کاهش تورم به معنای افزایش قبوض برق بود. جنگ ایران به معنای گران شدن گاز و گازوئیل بود. این دو موضوع در چیزی که شومر آن را بزرگترین پیروزی دموکرات‌ها در دو سال گذشته می‌داند، به هم رسیدند و به مسدود کردن ۱.۸ میلیارد دلار «صندوق ضد تسلیحاتی» ترامپ کمک کردند، که رئیس‌جمهور می‌توانست هر طور که می‌خواست آن را پرداخت کند.

[آدام سرور: حتی در جایی که MAGA برد، MAGA شکست خورد]

شومر برای اولین بار به عنوان رهبر اکثریت، تقریبا 15 لایحه تهیه کرده است که در تئوری هزینه ها را کاهش داده و فساد را مهار می کند. هیچ کدام اصلاحات گسترده ای ندارند. به عنوان مثال، آنها هزینه انسولین را کاهش می دهند و معاملات سهام توسط اعضای کنگره و رئیس جمهور را ممنوع می کنند. (طبق قانون اساسی، لوایح لغو تعرفه ها یا بازگرداندن اعتبارات مالیاتی قانون مراقبت مقرون به صرفه باید در مجلس نمایندگان باشد.) موضوع سیل قوانین معقولی است که جمهوری خواهان را مجبور می کند یا با اقدامات مردمی مخالفت کنند یا ترامپ را وتو کنند.

این استراتژی بر این فرض استوار است که این کشور به جای پذیرش دموکرات ها، ترامپ را رد کرد و فوری ترین وظیفه حزب بازگرداندن اعتماد عمومی است.

حقیقت این است که رهبر اکثریت سنا، همانطور که جان تون احتمالا تأیید می کند، به یکی از بدترین مشاغل در واشنگتن تبدیل شده است. شومر توسط گله اش تحمل می شود، گاهی اوقات به سختی. اینکه دموکرات‌هایی که اخبار کابلی را اصلی می‌کنند یا به دنبال یک ترقی‌گرایی تندتر هستند، نمی‌توانند او را تحمل کنند، او را به یک شرور راحت تبدیل می‌کند، کشتی‌ای که برای انتخاب‌های سیاسی ناخوشایند سرزنش می‌شود. هنگامی که پرونده اصلاحات سیاسی گسترده به شدت فوری به نظر می رسد، دستور کار او احتمالا به طرز آزاردهنده ای کوچک خواهد بود.

اما شومر اگر سیاستمداری نباشد که به محض اینکه باور کند فرمول را شکسته است، بی امان تازیانه می زند. او به من گفت که وظیفه‌اش چیزی کمتر از «بازسازی نقشه به روشی نسلی» نیست، به سختی به این واقعیت چسبیده است که تگزاس، اوهایو و شاید حتی می‌سی‌سی‌پی اکنون در اختیار حزبش هستند، که مبنای بالقوه برای یک اکثریت پایدار است. این یک دیدگاه غنایی از سیاست نیست، اما نوعی ایده آلیسم است.