چگونه کور شدن، هنر دوریس سالسدو را بزرگتر و بهتر کرد

دوریس سالسدو بیشتر به‌خاطر «ضد بناهای تاریخی» متحرک، آثار هنری غول‌پیکر – یا گاهی اوقات فضاهای منفی – که راه‌های جدیدی برای بزرگداشت جنایات پیشنهاد می‌کنند، شناخته می‌شود. او همیشه بر دیدگاه های قربانیان تمرکز می کند. شناخته‌شده‌ترین اثر او، Shibboleth (2007) که در تالار توربین تیت مدرن نصب شد، شامل یک شکاف غول‌پیکر و اسکار مانند در بتن بود که مسیر رفت و آمد پا را به گونه‌ای تغییر می‌داد که به طور گسترده‌تری باعث برهم خوردن مرزها می‌شد.

این هنرمند کلمبیایی تنها پس از از دست دادن بینایی مرکزی خود در چنین مقیاس عظیمی شروع به کار کرد. سالسدو در 31 سالگی مبتلا به بیماری استارگارد، یک بیماری ژنتیکی نادر، تشخیص داده شد و امروز او از نظر قانونی نابینا است و فقط بینایی محیطی دارد.

دوریس سالسدو در استودیوی خود در بوگوتا بخشی از خانه، 2026 را بررسی می کند. عکس خوان فرناندو کاسترو/©دوریس سالسدو

قبل از اینکه دید او تغییر کند، سالسدو تمام مجسمه هایش را به تنهایی ساخت. او که در ژوئیه طی بازدید از یکی از استودیوهای خود در بوگوتا به آن زمان فکر می‌کرد، به یاد آورد که «حریم خصوصی بداهه‌پردازی و کار مستقیم با مادیات» را ارزشمند می‌دانست. اما با پیشرفت وضعیت او، مجبور شد "کم کم" تنهایی را کنار بگذارد و با دستیاران کار کند.

به طور طبیعی، او از تسلیم خودانگیختگی که استقلالش را به وجود آورده بود، عزادار شد. در ابتدا، سالسدو که اکنون 67 سال دارد، دریافت که "تطبیق بسیار دشواری بود، به ویژه از دست دادن حریم خصوصی." او همچنین دریافت که باید «به شیوه‌ای متفاوت فکر کند»، زیرا «قبلا بداهه‌پردازی می‌کردم؛ هرگز نقاشی قبلی نداشتم». وقتی او با یک تیم کار می‌کند، باید برنامه‌ای ارائه دهد که بتواند به وضوح با آن ارتباط برقرار کند: او توضیح داد: «چیزها باید کاملا تعریف شوند. با این حال، او به آرامی دریافت که کار مشترک «به من امکان ساخت قطعات بهتر از آنهایی را که خودم می‌سازم داد.

یک بیانیه جمعی بسیار قدرتمندتر از یک صدای انفرادی است. مثل یک گروه کر می شود و واقعا قوی است.»

در ماه نوامبر، در گالری مکعب سفید در نیویورک، سالسدو مجسمه‌ای را به نمایش می‌گذارد که اوج دهه‌ها این شیوه کار مشترک است – و به شکلی عظیم که هرگز نمی‌توان آن را توسط یک نفر به انجام رساند. یک خانه بزرگ - تقریبا 30 فوت - به طور کامل از موهای انسان بافته شده است. وقتی بازدید کردم، ده‌ها دستیار در سه استودیو او کار می‌کردند و گره‌ها را در رشته‌های جداگانه گره می‌زدند، فرآیندی پر زحمت. الگوی حاصل شبیه سیم مرغ یا حصار زنجیره ای است.

حتی کار با چنین تیم بزرگی، این پروسه سه سال طول کشید. سالسدو درباره این تلاش جمعی گفت: «شکرگزار بودن کافی نیست.

همان طور که سالسدو من را از طریق استودیوی خود هدایت می کرد - فرهای نمک و فلفل نمادین خودش که با قفل های حلقه ای که فضا را می پوشاندند - به من گفت که همه فضاهای کاری او توسط معمار کارلوس گرانادا طراحی شده است. این دو 25 سال است که با هم کار می کنند. او همچنین معمار فراگمنتو، «ضد بنای یادبود» سالسدو در سال 2018 است که توسط دولت ملی او برای بزرگداشت توافقنامه صلح کلمبیا در سال 2016 سفارش داده شده است.

با بازدید از ساختمان در قلب بوگوتا، چیزی که در ابتدا شبیه یک گالری تک طبقه و مدرنیست معمولی به نظر می رسد در حس کفپوش آن وزن جدیدی به خود می گیرد: کاشی کاری بافت از سلاح های گرم ساخته شده است که زمانی به گروه چریکی کلمبیایی FARC تعلق داشت و بعدا ذوب شد. بازدیدکنندگان درست بالای این ابزار خشونت و ترس، روی کاشی‌هایی که سالسدو با همکاری نزدیک با 20 زن کلمبیایی که در جریان درگیری از خشونت جنسی جان سالم به در برده‌اند، ساخته است.

تاسیسات ویژه سایت Salcedo، Fragmentos، 2018، در ویرانه های یک خانه دوران استعمار در بوگوتا ساخته شده است. خوان فرناندو کاسترو

این اثر به طور غیرقابل انکاری اثر سرد کننده دارد. گروه های مدرسه به طور منظم به آن هجوم می آورند. با این حال، برخی از منتقدان پیام آن را گمراه‌کننده می‌دانند، زیرا چندین جناح منشعب هنوز فعال هستند و هزاران جنگجو آن توافق 2016 را رد کردند. اما برای سالسدو، Fragmentos یک فضای ثابت نیست: او مرتبا از هنرمندان دیگری دعوت می کند که آثارشان طنین انداز است تا در دیوارهای آن به نمایش بگذارند. هنگامی که من بازدید کردم، یک خدمه در حال نصب یک دستگاه صوتی توسط هاجره وحید بودند که فضا را با آهنگ های مقاومت زمزمه شده پر می کرد.

این اثر، با عنوان Hum II (2023)، به طرز شگفت‌آوری تأثیرگذار است و یکپارچه‌کننده است: احساس می‌کنید چیزی از احساسات آهنگ حتی اگر به زبان‌هایی باشد که نمی‌فهمید. به درستی، این عنوان در اردو، زبان مادری وحید به معنای «ما» است.

مانند Fragmentos، استودیوهای Salcedo دارای سقف های بلند هستند. فضاهای کاری او همچنین دارای دیوارهای آجری شیشه ای و راه پله های شناور است: این فضاهای کمی هستند که او و تیمش را قادر می سازد تا ببینند روی چه چیزی کار می کنند. در حالی که با ذره بین در دست از میان من عبور می کرد، به این نکته اشاره کرد که یکی از استودیوهای او به شکل خانه ای است که در حال ساختن اوست - مثلثی در بالای مربع، گویی یک بچه خانه ای را کشیده است. در نهایت، به موهای شبکه مانندی رسیدیم که در بخش هایی مانند شیب چیده شده بودند و در قسمت پایین تیره تر و متراکم تر می شدند.

او به من اجازه داد آن را لمس کنم و از اینکه آن را در عین حال بسیار محکم و سبک وزن یافتم شگفت زده شدم.

تاسیسات ویژه سایت Salcedo، Fragmentos، 2018، در ویرانه های یک خانه دوران استعمار در بوگوتا ساخته شده است. بهار گذشته، هاجره وحید بلندگوهای فضای باز را برای Hum II (2023) در آنجا نصب کرد. ژوان کاسترو فتولیک

کار در حال پیشرفت یک فرآیند پیچیده را به شکلی ساده درآورد. همانطور که صحبت می کردیم، متوجه شدم که در مورد دومی فکر می کنم - چرا یک خانه؟ در دو کتاب که روی میزش نشسته بودند اشاره ای پیدا کردم، هر دوی آنها اسکن شده بودند تا او بتواند آنها را روی صفحه با چاپ بزرگ ببیند: Domicide: The Global Destruction of Home و Dream House: Stories of Art and Shelter.

هاوس اولین اثر او با موضوع تأثیرات مخرب بحران جهانی مسکن نیست. ریشه کن شده (22-2020)، اثر برنده جایزه او در پانزدهمین دوسالانه شارجه (جایی که اتفاقا با وحید، یکی از برندگان جایزه آشنا شد)، 804 درخت مرده را به خانه ای مسحورکننده، اگر غیرقابل سکونت تبدیل کرد. این اثر با طول تقریبا 1000 فوتی قرار است در مورد وضعیت مخمصه پناهندگان آب و هوا صحبت کند. کار جدیدتر او، که همان شکل را به خود می‌گیرد، در مورد جابه‌جایی عمدی‌تر است: به‌ویژه، «دوکشی»، که نویسندگان یکی از کتاب‌های روی میز او، جی. داگلاس پورتئوس و ساندرا ای.

اسمیت، تخریب حساب شده خانه ها را توصیف می کند. سالسدو در تشریح انگیزه مقاله خود به درگیری های جاری در اوکراین، غزه، سوریه و سودان اشاره کرد، جایی که مردم به طور گسترده به خشونت آواره می شوند.

Doris Salcedo: Rooted، 2020–22، نمایش در پانزدهمین دوسالانه شارجه، 2023. ©دوریس سالسدو. عکس خوان فرناندو کاسترو.

او خاطرنشان کرد که کشتار، اثری آبشاری دارد: قربانیان نه تنها یک ساختار، بلکه جوامع خود را از دست می دهند. آنها دسترسی به حریم خصوصی و استراحت و همچنین حمام و مکان هایی برای آشپزی و خواب را از دست می دهند. مطالعات نشان می دهد که سلامت روان به سرعت رو به وخامت می رود زیرا قربانیان مجبور به بقا می شوند.

سالسدو با هاوس می‌خواست نشان دهد که اگرچه محروم‌شدگان آسیب‌پذیر هستند، اما انعطاف‌پذیر نیز هستند. تورهای مشبک او شکننده و منعطف هستند، اما در عین حال بسیار قوی تر از آن چیزی هستند که به نظر می رسند. موها ممکن است زودگذر باشند، اما آنها را ساختاری و محکم می کند. او به من گفت که همه اینها الهام گرفته از روش هایی است که عنکبوت ها تارهایی از ابریشم می سازند، موادی که از بدن خود می گیرند. او که موها و خانه را جفت می کند، روش هایی را که بدن ها و ساختمان ها - مانند وقار و خانه داری - محکم بسته شده اند را تداعی می کند.

نمایی از مجموعه سالسدو "Unland"، 1995-1998، در موزه هنرهای معاصر شیکاگو، 2015. ©دوریس سالسدو. عکس Patrizia Tucci/Courtesy White Cube، نیویورک.

سالسیدو کار با موهای انسان را از قطعات قبلی یاد گرفت: "Unland" (1995-1998) شامل جداول جدا شده و سپس مرتب سازی مجدد آنها به جداول غیر مشابه برای پشتیبانی ساختاری است. این هنرمند گویی که تجسم عمل متعادل کننده است، سطوح را به طرز پیچیده ای با مو نخ کرد و سوراخ های ریزی روی میزها ایجاد کرد تا قفل هایی را که از یک سالن محلی جمع آوری کرده بود وارد کند. اما برای هاوس، با توجه به بزرگی آن، او تصمیم گرفت مو را به صورت آنلاین تهیه کند، و یاد گرفت که به دقت به دنبال گواهی های خاص باشد، زیرا جنایت های خشونت آمیز زیادی در تجارت موی انسان وجود دارد.

مو تنها ماده پیچیده ای نیست که در برنامه پاییزی او ظاهر می شود. در طبقه بالایی یکی از استودیوهای او، دستیاران بیشتری روی اشیایی با مقیاس کوچک‌تر کار می‌کردند که همگی برای نمایش در کنار House at White Cube قرار داشتند. آنها عینک های جواهرسازی به چشم می زدند و از چاقوهای X-Acto برای حذف دقیق نشاسته از دانه های برنج استفاده می کردند. گروهی از معماران و مهندسان در حالی که ساختار شکل مجسمه را کار می کردند، دور یک کامپیوتر در یک سطح بالا جمع شده بودند. او در حالی که صحنه را می گرفتم توضیح داد: «من هرگز تیمی به این بزرگی نداشتم.

در یک مقطع، او سعی کرد با یک مهندس مشهور کار کند که در نهایت از سمت خود کنار رفت و گفت که این ایده بسیار پیچیده است.

هنگامی که یک هنرمند از محکم ترین مواد مجسمه سازی مانند چوب یا برنز استفاده می کند - همانطور که سالسدو در گذشته استفاده می کرد - "ابزارها از قبل برای شما طراحی شده اند." هاوس به آزمون و خطای بیشتری نسبت به قبل نیاز داشت - بنابراین به بزرگترین تیم او نیز نیاز داشت. او توضیح داد: «من مجبور بودم ابزارهای جدید و روش‌های جدید کار بسازم.» او در حالی که شاهد بودیم دستیاران حفره‌های کوچکی را روی دانه‌های برنج بدون نشاسته سوراخ می‌کردند، قبل از عبور دادن آن‌ها به ایستگاه بعدی، توضیح داد، جایی که دستیاران دیگر موهای فردی را از میان آن روزنه‌های کوچک عبور می‌دادند.

آنها در حال مونتاژ نوعی توری بودند، سپس آن را در اطراف لوازم آشپزی آسیب دیده - کاسه ها و قابلمه ها و ماهیتابه ها - شکل می دادند تا دانه های غم و اندوه (2023-26) را تشکیل دهند، یادآور چیزی که علاوه بر ساختار ساده، برای کشتار از دست رفته است.

دوریس سالسدو: دانه‌های غم، 26-2023. ©دوریس سالسدو. عکس فرانکی تایسکا.

اگر این روشی فوق‌العاده پیچیده و شگفت‌آور ظریف برای صحبت با تراژدی به نظر می‌رسد، برای سالسدو، زیبایی و کار هر دو بخشی از هدف او هستند. او می‌داند که چگونه استودیوی او می‌تواند برای کسانی که به آن‌ها نیاز دارند، شغل فراهم کند، مثلا 150 زن از روستاهای کلمبیا را استخدام کند، جایی که یافتن کار برای آنها دشوار است.

تصمیم برای افزایش مقیاس و کار به طور مفصل به همان اندازه مفهومی است که مادی است: او گفت: «کار من همیشه کار فشرده بوده است، زیرا در جنوب جهانی، نیروی کار فشرده است. "این کاملا با کشورهای صنعتی متفاوت است." منظور او این بود که نه تنها راهی برای روشن کردن شرایط معاصر، بلکه به عنوان پاسخی به مضامین هنری-تاریخی.

اما ما می دانیم که تمام زحمت و رنجی که مدرنیته را به وجود آورده است.» او می‌خواهد فرم‌ها و سنت‌های مجسمه‌سازی اروپایی را با کار پر زحمت ترکیب کند تا نشان دهد این دو همیشه در هم تنیده هستند.

از او درباره نقش زیبایی برای او پرسیدم. او پاسخ داد که انتقادات زیادی در این مورد دریافت کرده است. با این حال، او ادامه داد که «در تمام خشونت‌ها و وحشت‌هایی که من در تمام زندگی‌ام درباره آن تحقیق کرده‌ام، فکر می‌کنم بخش زشت متعلق به مجرم است» و اضافه کرد که «زیبایی ارتباط زیادی با وقار دارد» - چیزی که او می‌خواهد در حین تعریف داستان‌های قربانیان آن را بازسازی کند. ظرافت همچنین راهی برای جلب نظر مردم است: داستان‌هایی که او می‌گوید تقریبا همیشه در روزنامه‌ها هستند، اما این بدان معنا نیست که همه آن‌ها را غوطه‌ور کنند.

سالسدو نمی‌خواهد چشمانتان را از وحشت‌های دنیا منحرف کنید، بنابراین او تمام تلاش خود را می‌کند تا مطمئن شود که نمی‌توانید به دور نگاه کنید.