چگونه کیمی آنتونلی از استعدادهای خیره کننده خود برای تبدیل شدن به جوان ترین قهرمان جهان F1 استفاده کرد

قبل از شروع فصل 2026 چیزی شبیه به اتفاق نظر در فرمول یک وجود داشت. به نظر می رسید مرسدس سریع ترین ماشین را داشته باشد و جورج راسل مورد علاقه این عنوان بود. در کنار او در مرسدس مرسدس غالب، هم تیمی نوجوانش، کیمی آنتونلی، استعداد شگفت انگیزی بود که انتظار می رفت پس از یک فصل مبتدی دشوار، نیاز به پیشرفت داشته باشد. این اجماع یک مسابقه به طول انجامید، تا ششمین مسابقه به پایان رسید و آنتونلی کاملا در راه قهرمانی بود.

کمتر کسی شک داشت که مرد 19 ساله ایتالیایی در اتومبیلی قوی باشد که در دو سوم ابتدایی فصل در کلاس زمین بود، اما بیرون آمدن آنتونلی با چنین شجاعت، مهارت تهاجمی و همچنین قضاوت و گاه پختگی یک کهنه کار وحیانی بود. آنتونلی به‌عنوان جوان‌ترین قهرمان فرمول یک جهان و اولین قهرمان ایتالیا پس از آلبرتو آسکاری در سال 1953، امسال تاریخ‌ساز شد، اما روشی که او این کار را انجام داد واقعا توجه را به خود جلب کرد.

هنگامی که جوانترین قهرمان جهان این ورزش در 20 سالگی با اشک از مرزها عبور کرد و از احساسات غرق در اتودرومو هرمانوس رودریگز بود، معنای این ورزش برای او کاملا واضح بود. همانطور که برای مادر، پدر و خواهرش، خانواده ای که او با آنها بسیار صمیمی است و نقش مهمی در موفقیت او داشته اند، اتفاق افتاد. خودشان را هم در آغوش گرفتند و اشک ریختند.

شاید برای مدتی این امر اجتناب ناپذیر بود، اما وقتی او از ماشین خود بالا رفت و با استقبال خروشان هواداران در بخش استادیوم بسیار جوی روبرو شد، قابل درک بود که ایتالیایی، فقط در سنین نوجوانی خود، به سختی توانست آن را وارد کند. او گفت: "ما این کار را انجام دادیم." "من بدون مرسدس، بدون خانواده ام اینجا نبودم. این لحظه لحظه ای است که تا ابد زنده خواهد ماند. من لال هستم. فقط سعی می کنم این لحظه را پردازش کنم."

در فصل تازه کار، آنتونلی با ماشین‌های جلوه‌ای زمینی دست و پنجه نرم می‌کرد و با فرمول 1 کنار می‌آمد و عملکرد ضعیفی را در اواسط فصل تحمل می‌کرد. سؤالاتی در مورد اینکه آیا او خیلی زود ترفیع یافته است پرسیده شد. امسال به آنها با قاطعیت پاسخ داده شد، اما نه کاملا از قبل.

در افتتاحیه فصل در استرالیا، او در آخرین تمرین با شارژر پرهزینه و آشنا از سال 2025 از زمین خارج شد. تعمیرات ماشین او به این معنی بود که او تقریبا مسابقات مقدماتی را از دست داد و راسل به پیروزی رسید. به نظر می‌رسید که بنگاه‌داران آن را درست گفته بودند.

آنچه بعد از آن اتفاق افتاد، با وجود همه چیزهایی که در اوایل فصل بود، بازی را تغییر داد. مقام پنجم در دوی سرعت در چین شامل یک پنالتی برای ضربه زدن به ایزاک هاجر کاملا خوشایند نبود، اما این آخرین پایی بود که در شانگهای اشتباه شد. پس از تبدیل شدن به جوان ترین راننده فرمول یک که عنوان قطب را به دست آورده بود، با یک اینچ دوندگی عالی تبدیل شد تا اولین برد خود در گرندپری را با اختلاف پنج ثانیه از راسل بگیرد.

آنتونلی با توجه به چگونگی به حداکثر رساندن سبک رانندگی مورد نیاز برای مدیریت انرژی خودروهای جدید و احساسی که برای هم تیمی اش به طرز وسوسه انگیزی دور از دسترس بود، در سطح دیگری قرار گرفت. پیروزی در ژاپن پس از سقوط به رده ششم در ابتدا، البته با خوش شانسی از یک فراخوان خودروی ایمنی، و با آن قهرمانی، او دوباره دست از کار نکشید.

میامی به ایتالیا افتاد و سپس کانادا. روایت تغییر کرده بود، راسل و بقیه شبکه‌ها توسط این بچه آموزش داده می‌شدند و تنها یک فصل زیر کمربندش بود.

اگر تاکید بر اینکه چه کسی ضرباتی را که آنتونلی به طور قاطع در موناکو انجام داد، لازم بود. او یک اتهام شدید از جانب مکس ورشتاپن برای ادعای قطبی را متوجه شد و سپس با پیروزی در خیابان های شاهزاده علامتی پاک نشدنی گذاشت. او پیشتازی خود را از حالت خاموش حفظ کرد و بدون عیب و نقص در زیر دیوارهای بلند قرار داشت قبل از اینکه مجبور شود اعصاب خود را حفظ کند تا دو شروع مجدد را که سرب 30 ثانیه ای ساخته بود را از بین ببرد.

دومی، شروعی ایستاده در کنار قهرمان هفت‌بار لوئیس همیلتون، همان‌قدر که از هر راننده‌ای می‌توان بپرسید، آزمونی عصبی بود، چه رسد به اینکه در فصل دوم او امتحانی داشته باشد. آنتونلی با رنگارنگ عبور کرد، خط خود، مکان و رهبری را به پرچم حفظ کرد.

بارها و بارها و هر بار که پاسخ می داد از او سؤال می شد. اگر در بازی او نقاط ضعفی وجود داشت، ممکن بود تندخو یا هیجان‌انگیز باشد، موناکو آنها را به خاطر تعهد آرام و سرد یک قهرمان در انتظار بیرون رانده شده بود.

این پنجمین برد متوالی او بود، یک رکورد پس از اولین پیروزی و با آن برتری 66 امتیازی نسبت به همیلتون و 68 امتیاز نسبت به راسل به دست آورد.

راسل انصافا بیش از سهم عادلانه خود از بدشانسی را تحمل کرده بود و این غیرقابل انکار عاملی بود اما تعیین کننده نبود. خودروی ایمنی در سوزوکا که به سود آنتونلی بود برای راننده بریتانیایی هزینه داشت، او به دلیل سرعت زیاد در پیت لاین در موناکو به طور ناعادلانه جریمه شد و سپس در حین پیشروی در کانادا دچار نقص موتور شد، یک ضربه بدن. با این حال او در آن زمان اعتراف کرد که به اندازه آنتونلی در خانه با ماشین نبود و در مسیر قابل مشاهده بود، ایتالیایی اغلب سریع‌تر حتی وقتی پشت هم تیمی‌اش است.

این در بارسلونا زمانی نشان داده شد که او از راسل عبور کرد و در پنج دور مانده به پایان در جایگاه دوم قرار گرفت. با این حال، ایتالیایی نیز مجبور شد سهم خود را از بدبختی تحمل کند. پس از کسب مقام دوم، او با قطع برق متوقف شد تا ناامیدی شدید او و برخی ناظرانی که روزهای خوب قدیمی را که موتورها حداقل با صدای بلند خاموش می‌شدند را از دست دادند.

این بدشانسی با شکست سپر چرخ در سیلورستون همراه شد و او را از رقابت خارج کرد، درست زمانی که او برای رهبری به چالش کشیده بود. نوسان امتیاز حاصل، راسل را در فاصله 25 امتیازی قرار داد، اما این امتیاز به همان اندازه نزدیک بود که راننده بریتانیایی می آمد.

مک لارن و فراری هر دو به مرسدس آمدند که هر کدام دو برد را به دست آوردند، اما در حالی که مرسدس دیگر آن را به روشی که آنتونلی به طور مداوم انجام می داد، نداشت. ناامیدی کوتاه او در اواسط فصل پشت سر او، پیروزی غالب در بلژیک با دو سکو به دنبال داشت. راسل با بدشانسی بیشتری روبرو شد، اما دو مسابقه دیگر وجود داشت که دلیل تعلق فصل به این بازیکن 20 ساله را مشخص کرد.

اولین مسابقه ای که در مسابقه خانگی خود در مونزا برگزار شد، جایی که او از رتبه 19 پس از یک پنالتی توری ناشی از تعویض موتور شروع کرد، اما در ادامه پیروز شد، یک استاد کلاس بود و ثابت کرد که مهارت مسابقه، کنترل و قضاوت را برای عبور از زمین از موقعیتی به ظاهر غیرممکن دارد. این ضربه دیگری به راسل بود که از رتبه دوم شروع کرده بود و انتظار داشت که امتیازات را به عقب برگرداند اما 7 امتیاز دیگر کاهش داد.

تنها یک راننده برای بردن از پایین تر جدول برگشته است، جان واتسون از رتبه 22 در لانگ بیچ GP در سال 1983. رانندگی واتسون مانند آنتونلی برای مدت طولانی به یادگار مانده است.

دومی رگه مشابهی داشت. این نشان دهنده عمق استعداد او بود و اینکه ایتالیایی ممکن است به چه ارتفاعات بیشتری برسد. در فصلی که تنها با اشتباهات حاشیه‌ای مشخص شد، اشتباه خواندن پرچم‌های زرد در مسابقات مقدماتی در اتریش، و جریمه‌ای برای ناکامی در مسابقات مقدماتی در مجارستان به دلیل ناکامی با رنگ زرد در میان آنها، فاجعه‌آمیزترین اتفاق، تصادف او در مسابقات مقدماتی باکو بود، جایی که راسل با اختلاف زیادی در جایگاه نخست قرار گرفت.

آنتونلی اعتراف کرد که این اشتباه غیرضروری بود و از 16 شروع کرد. با این حال، نحوه برخورد او با آن، طرز فکر یک قهرمان را نشان می‌دهد. به‌جای اینکه در مسابقه شارژ کند و سعی کند مکان‌ها را جبران کند و در مسیری که می‌دانست می‌تواند گاز بگیرد، شانس بیاورد، درصدها را بازی کرد، با احتیاط و قاطعیت در زمین حرکت کرد، حتی زمانی که هرج و مرج و تصادفات در راه‌اندازی مجدد باعث شد که آسیب‌های کف را ببیند و ماشین را بی‌رحمانه کند. او سر و اعصاب خود را حفظ کرد تا پنجم شود، علیرغم اینکه همچنان خود را به خاطر تصادف در مقدماتی سرزنش می کرد.

او تقصیر را پذیرفته بود و از آن درس گرفته بود، سپس موقعیت خود را ارزیابی کرد، چگونه آن را مدیریت کند و بهترین مسیر در تصویر بزرگتر مبارزه عنوان قهرمانی چیست. همه عناوین با درینگ دو به دست نمی آیند، اما می توان آنها را از دست داد. آنتونلی امتیازات را کم کرده بود اما با محدودیت آسیب‌های زیادی که به طور منطقی انتظار می‌رفت، عنوان به‌طور اجتناب‌ناپذیری نزدیک‌تر شد.

یک سر خونسرد مشابه باعث شد تا ورشتاپن در یک ردبول به طرز چشمگیری بهبود یافته و آنتونلی پشت سر او سکوها را به زمین بزند. در واقع، کسب مقام سوم در سنگاپور با فاصله گرفتن از لاندو نوریس و همیلتون در حالی که با یکدیگر می جنگیدند نشان می دهد که چرا این عنوان فقط در دستان او بود.

یک پیروزی قاطع در آستین به دنبال داشت، نهمین او، که ولف از آن به عنوان یکی از بهترین هایش یاد کرد، که برای امضای قرارداد کافی نبود، اما او را آنقدر جلوتر گذاشت که نهم یا بهتر از آن، این آخر هفته اینجا در مکزیک کافی بود، جایی که او به درستی با دوندگی بی اعصاب برای کسب مقام سوم آن را به پایان رساند.

آنتونلی بهتر از آن چیزی که هر کسی پیش‌بینی می‌کرد، شاید حتی از آن چیزی که تیم مرسدس او امیدوار بود، به قول خود به سبکی تاکیدی عمل کرد و اجماع جدیدی را ایجاد کرد: مطمئنا چیزهای بیشتری در راه است. - نگهبان