چگونه «گوتیک آمریکایی» تا این حد نمادین شد؟ این مورخ هنر پنج دهه را صرف تحقیق کرد.

در این هالووین به لباس یک زوج نیاز دارید؟ یک پیش بند کالیکو را روی لباس تیره، یک نان کم پشت با یک رشته گشاد، یک بند کوتاه در گلویتان امتحان کنید. یک شریک لباس و عینک سیمی بپوشید و یک چنگال سه شاخه در دست بگیرید. تشخیص فورا به‌عنوان دوتایی از گوتیک آمریکایی، نقاشی گرانت وود در سال 1930 و موضوع کتاب جدید واندا کورن، زوجی با چنگال: گوتیک آمریکایی از سه‌پایه تا نماد، خیلی لازم نیست. کورن می خواهد بداند چرا این نقاشی تا این حد نمادین شده است؟

کورن، محقق برجسته هنر آمریکا، پنج دهه است که به این سوال فکر می کند. این نقاشی با مسیر خود به عنوان یک مورخ هنر و با تاریخچه شخصی او به عنوان یک نوادگان غرب میانه تلاقی می کند: این کتاب شامل عکسی از پدربزرگ و مادربزرگش است که در خانه شان در ایندیانا در کنار هم قرار گرفته اند، پدربزرگش با لباس های جین و مادربزرگش با موهای کنده و یک لباس خانگی. تشابهات بین عکس خانوادگی و گوتیک آمریکایی نشان می‌دهد که وود، که خودش در آیووا بزرگ شده، چقدر به هویت منطقه‌ای غرب میانه دست می‌زد.

با این حال، پرتره یک زوج غربی به سختی یک نامزد امیدوارکننده برای شهرت جهانی است.

البته، این زوج در گوتیک آمریکایی یک زوج نیستند، حداقل از نظر وود. او ادعا کرد که قصد داشته این دو نفر نماینده یک پدر و دختر شهر کوچکی باشد و این ارقام را بر اساس خواهرش نان و دندانپزشکش بنا نهاده است. زمانی که وود نقاشی را ساخت، وود به دنبال راهی برای کار بود که برای غرب میانه متمایز باشد. او قدرت خود را در امپرسیونیسم فرانسوی امتحان کرده بود، چندین سفر به پاریس داشت و به عنوان دکوراتور در خانه در سدار رپیدز کار کرد.

حمایت فزاینده از هنر در شهر کوچک آمریکا، که توسط بشردوستان از جمله بنیاد کارنگی تامین می‌شود، فرصت‌های بیشتری را برای وود ایجاد کرد تا کارهایی بسازد که مشخصه منطقه خود باشد.

گوتیک آمریکایی استقبال وود از سبک جدیدی را به عنوان یک نقاش آیووا نشان داد و زبان تصویری متناسب با فرهنگ بصری غرب میانه را توسعه داد. کورن به جای رئالیسم سرراست، گوتیک آمریکایی را محصول درگیری کامل با الگو و فرم نشان می‌دهد. خطوط عمودی، از تیغه های چنگال تا برج کلیسا در پس زمینه، ترکیب بندی را سازماندهی و ترتیب می دهند. فرم‌های گرد و بیضی شکل - صورت‌های بلند فیگورها، سنجاق سینه‌ی زن، نقش و نگار روی کالیکو، شکل گوش‌های مرد - هماهنگی را در صحنه ایجاد می‌کند.

وود آنچه را که کیفیت «تزیینی» می‌نامید، در موضوع موضوعش تشخیص داد، هندسه‌های اولیه و خطوط سخت که آن‌ها را با چنان دقتی به رنگ ترجمه کرد که کار به جای تفکر عمیق، بدیهی تلقی می‌شد.

نقاشی بلافاصله سوء تفاهم شد. پس از برنده شدن جایزه در یک نمایشگاه هیئت داوران در مؤسسه هنر شیکاگو، گوتیک آمریکایی - که به لطف آن اشکال ساده و هندسی به خوبی در کاغذ روزنامه بازتولید شد - به یک حس تبدیل شد. تصویر این زوج که توسط مطبوعات به عنوان کشاورز و همسرش برچسب خورده بود، هم در آیوایی ها و هم منتقدان هنری مخالفانی پیدا کرد. مردم محلی چنگال را کهنه می‌دانستند - چهار قلاب مناسب‌تر بود - و زن به‌طور غیرقابل بخششی خشن. منتقدان نتوانستند اثر را قرار دهند و آن را با انتزاع مدرنیستی مغایرت یافتند.

همه قبول داشتند که این تصویری از ازدواج است.

برای کورن، این سوء تفاهم کلید موفقیت نقاشی است، و امکان اقتباس بی پایان از فرم کهن الگویی از دو فیگور به هم پیوسته را می دهد. او تأثیر این نقاشی را هم در هنر و هم در فرهنگ عامه دنبال می‌کند و از آرشیو شخصی صدها تخصیص مجدد اثر استفاده می‌کند: گوتیک‌های آمریکایی در کره در نمایشگاه دولتی، گوتیک‌های آمریکایی همجنس‌گرا در حمایت از ازدواج همجنس‌گرایان، گوتیک‌های آمریکایی فمینیستی که زن را در حال رفتن به محل کار نشان می‌دهد.

با کمال تعجب، برای تابلویی که اغلب به عنوان محافظه‌کار و ارتجاعی رد می‌شد، برخی از اولین پذیرندگان شکل آن هنرمندان سیاه‌پوست شهری بودند که این نقاشی را در دهه 1930 در شیکاگو دیدند. (موسسه هنر این نقاشی را بلافاصله پس از نمایش آن به دست آورد.) برخی از هنرمندان آفریقایی-آمریکایی در وود مدلی برای یک هنرمند خودآموخته از کشور مزرعه دیدند. بازتولید موتیف زن و شوهری که قبل از یک خانه خانوادگی ژست گرفته بودند راهی برای گفتن داستان‌هایی درباره مهاجرت برای هنرمندانی مانند والتر الیسون شد.

توضیح ذرت برای محبوبیت گوتیک آمریکایی این است که کهن الگوی ازدواج را نشان می دهد، موتیفی که می توان آن را از شاهزادگان مصری تا تراکوتاهای اتروسکی تا پرتره های عصر طلایی هلندی ردیابی کرد که به شیوه ای قابل دسترس برای دوران مدرن ارائه شده است. با این حال، بر خلاف آن نمونه‌های دیگر، در زیر سطح صاف نقاشی وود احساس ناراحتی وجود دارد، تنشی که نقاشی را متحرک می‌کند و انگیزه اقتباس از آن را ایجاد می‌کند. وود، احتمالا همجنسگرا، پنج سال پس از نقاشی آمریکایی گوتیک ازدواج ناموفق خود را تجربه کرد.

اگر زیبایی‌شناسی او یکی از ارزش‌های آشکار بود، او همچنین می‌توانست تمام ناگفته‌هایش را در زمانی که واقعیت در مقابل انتظارات شکل قرار می‌گیرد، به تصویر بکشد.