چگونه یونان به "ملت پیشخدمت ها" تبدیل شد

«این می تواند کشور ما را ثروتمند کند.» این پیشگویی از سرمقاله روزنامه یونانی Kathimerini در سال 1949 آمده است. اما به چه چیزی اشاره می کرد؟ تولید؟ در یونان حداقل است. کشاورزی؟ جدا از تولید روغن زیتون و پنیر، در حال کاهش جدی است. خدمات مالی؟ اگرچه آتن زمانی خود را به عنوان قطب اقتصادی آینده بالکان نمی دید.

چیزی که تقریبا مخفیانه اتفاق افتاد، گردشگری بود. فقط رشد کرد، بدون کنترل یا حفاظت. پس از جنگ جهانی دوم، طرح مارشال ایالات متحده، که به بازسازی اقتصادهای اروپا اختصاص داشت، «منبع نامرئی» نور خورشید را به عنوان یک ضرورت مالی در نظر گرفت که باعث ایجاد عدم تعادل عظیم ارز به نفع یونان شد. این تاکید بر جذب سرمایه خارجی، هسته اصلی سیاست یونان در مورد گردشگری است.

تعداد گردشگران از 33000 در سال 1950 به 400000 یک دهه بعد افزایش یافت. سال گذشته، 38 میلیون بازدیدکننده، 23.6 میلیارد یورو، بیش از 25 درصد از تولید ناخالص داخلی یونان را خرج کردند. به حدی که بدون آن، اقتصاد یونان امروز از هم می پاشد.

آن سرمقاله سال 1949 در ادامه این بحث را مطرح کرد: «تنها یک صنعت بزرگ، مهم و ملی برای یونان وجود دارد». اما نویسنده حتی در آن زمان هشدار داد که «هیچ دولتی با گردشگری به شکل جدی برخورد نکرده است». این در حالی است که یونان از سال 1929 دارای یک سازمان ملی گردشگری (معادل Fáilte Ireland) بود.

امروز، همان روزنامه، کاتیمرینی، اشاره می کند که خطرات گردشگری بیش از حد حداقل از دهه 1980 آشکار بود، و "از دست دادن اصالت" به عنوان یکی از عوامل کلیدی در تأثیر آن بر جامعه یونان بود. در سال 1987 جرالد دورل، که دوران کودکی‌ای بی‌نظیر را در دهه 1930 در کورفو گذرانده بود، هتلداران محلی را به طمع در از بین بردن زیبایی جزیره متهم کرد و به «وندالیسم فراتر از باور» اشاره کرد.

یکی از رساترین انتقادها به گردشگری انبوه (یا به عنوان "اورتوریسم" در پرتو تعداد بیش از حد نامیده می شود) حضور گردشگران در "panegyri" جشنواره سنتی شکرگزاری روستایی است که اغلب با یک قدیس محلی مرتبط است، در جزایری مانند Ios و Ikaria. گفته می شود که این افراد درآمدی صرفا از جشنواره ها به عنوان بهانه ای برای عصبانی شدن استفاده می کنند، بدون توجه به اهمیت این رویداد. در سیفنوس، یکی از ساکنان شکایت کرد که "پنجیری های ما تبدیل به ریو شده اند، ما مردم محلی دیگر آنها را نمی شناسیم".

انتقاد از گردشگری در سطح ملی بر عدم وجود برنامه توسعه ای متمرکز شده است که کسری های گردشگری انبوه و همچنین مزایای بارز آن را در نظر بگیرد. امسال دولت «چارچوب فضایی گردشگری» را منتشر کرد. محدود به آنچه که می‌توان ساخت و کجا ساخت، از جمله تعداد تخت‌های توریستی در هر جزیره است، بنابراین تأثیر گردشگری انبوه بر جامعه یونان را نادیده می‌گیرد و به همان اندازه به ایجاد بازارهای ویژه برای فعالیت‌های غیر ساحلی مانند اسکی، غذاخوری یا مزه شراب پشت می‌کند. هیچ کس انکار نمی کند که گستره گردشگری مطابقت دارد

به خصوص در جزایر کوچکتر، اختلاس یک مسئله حیاتی است. به ویژه در میکونوس، ازدحام بیش از حد زیاد بوده است، به طوری که گفته می شود دفتر برنامه ریزی به ساخت و سازهای غیرقانونی پشت کرده است. در هر دو میکونوس و سانتورینی بیش از چهار تخت توریستی برای هر ساکن دائم وجود دارد، در حالی که زاکینتوس با جمعیت 40000 نفر هر سال میزبان شش میلیون گردشگر است.

فقدان تفکر دولت از سال 1949 به بعد یک چارچوب مفهومی برای گردشگری است، اما بسیاری معتقدند که برای آن خیلی دیر شده است. نویسنده سرمقاله 1949 از گردشگری به عنوان «اصطلاح بسیار خارجی» یاد کرد، زیرا تقریبا در شکل کنونی گردشگری انبوه آن ناشناخته بود. این ایده که خود یونانی‌ها برای برنزه شدن در ساحل دراز می‌کشند، در واقع «خارجی» بود.

کنایه از کلمه یونانی "xenos" به معنای "غریبه" یا "بیگانه" و "مهمان" است، بنابراین معنایی دوگانه دارد: کسی که از او پذیرایی می کنید، اما از او نیز می ترسید (منبع "بیگانه هراسی").

صنعت گردشگری بیش از حد اشباع اروپا به نقطه اوج خود می رسد

جوهر مهمان نوازی رابطه میزبان با مهمان است. گردشگری انبوه این رابطه را غیرشخصی و ناشناس کرده است. ایرینی کاراموزی، پروفسور ساکن آتن، استدلال می‌کند که «ما از طریق گردشگری درباره هویت خود مذاکره می‌کنیم»، اما همچنین نشان می‌دهد که یونان در خطر تبدیل شدن به «یک هتل غول‌پیکر» است که ۲۵ درصد از نیروی کار در گردشگری به‌عنوان «ملت پیشخدمت‌ها» مشغول به کار هستند. او استدلال می‌کند که هیچ توجهی به «چگونگی زندگی یک جامعه با گردشگری و خارج از گردشگری بدون از دست دادن کنترل، حس مکان و شیوه زندگی‌اش» صورت نگرفته است.

این شهرهای اروپایی گردشگران کمتری می خواهند، اما فرودگاه های آن ایده های دیگری دارند

یونان نه تنها هرگز به پدیده گردشگری، به جز ریزش مالی توجهی نکرده است، بلکه به نظر می‌رسد دولت کنونی از ماهیت در حال تغییر محصول گردشگری بی‌خبر است: تغییرات آب و هوایی، منافع اقلیت‌ها، نیاز به ارزش دادن به پول، و وضعیت ژئوپلیتیک در مقابل ترکیه و خاورمیانه به نفع «ثروتمند کردن کشورمان» نادیده گرفته می‌شوند.