چگونه یک سرمایه دار کیک چای به نجات ایستگاه قایق نجات یک روستا کمک کرد

راه اندازی قایق جدید 10 سال پیش دلیلی برای جشن در سنت ابس بود

یک دهه پیش روز جشنی در دهکده ساحلی کوچک Borders در St Abbs برگزار شد که آنها هرگز آن را فراموش نخواهند کرد.

RNLI ایستگاه قایق نجات خود را در سال 2015 بست - و به یک انجمن 104 ساله پایان داد - گفت که نیازی واضح به آن وجود ندارد که یکی از آنها در نزدیکی Eyemouth باشد.

جامعه گرد هم آمدند تا پول مورد نیاز برای بازگرداندن یک قایق را جمع آوری کنند و یک متحد غافلگیرکننده به شکل سرمایه دار کیک چای سر بوید تونوک پیدا کردند.

تنها یک سال بعد، قایق نجات توماس تونوک، که به افتخار برادر و پدربزرگ فقید تاجر نامگذاری شد، به آب انداخته شد.

داستان ایستگاه قایق نجات در سنت ابز با تراژدی آغاز شد.

در اکتبر 1907 کشتی باری آلفرد ارلاندسن به صخره های مجاور برخورد کرد و روستائیانی که در بالای صخره جمع شده بودند فقط می توانستند به فریادهای کمک آنها گوش دهند.

حساب‌ها بر اساس تعداد کشته‌شدگان متفاوت است. برخی می گویند 17 از جمله همسر کاپیتان. تنها بازمانده سگ دانمارکی بزرگ او کارو بود که توانست در ساحل شنا کند.

یکی از کسانی که شاهد غرق شدن کشتی بود، مبارز حقوق زنان و بشردوست جین هی بود که به ادینبورگ ایونینگ نیوز نوشت: "من می نویسم تا بگویم شخصا تا زمانی که یک قایق نجات و دستگاه موشکی خودمان در سنت ابس نداشته باشیم، هرگز راضی نخواهم شد."

چهار سال بعد، در آگوست 1911، RNLI یکی را در آنجا تأسیس کرد - هلن اسمیتون - با سگ کارو، که در جمع آوری کمک مالی مشارکت داشت، گفته می شود که در میان مهمانانی بود که ورود قایق را تماشا کردند.

در طول قرن بعد، قایق نجات سنت ابز صدها نفر را نجات داد، اما در سال 2015 زمانی که موسسه خیریه اعلام کرد که پس از یک "بررسی گسترده"، این سرویس باید لغو شود، خود را نیازمند نجات یافت.

ایستگاه قایق نجات بخش مرکزی جامعه در روستای کوچک است

به جای آن، پوششی از نزدیکی Eyemouth وعده داده شد، اما این طرح ها با طوماری علیه این اقدام و جمع آوری حدود 13000 امضا باعث اعتراض شد.

در 8 سپتامبر 2015، ایستگاه بسته شد - به سرعت درخواستی برای جمع آوری 500000 پوند مورد نیاز برای تامین مالی یک قایق نجات مستقل انجام شد.

آنجا بود که تاجر Tunnock با کمک مالی که به گفته او در آن زمان، مقدار زیادی ویفر کاراملی بود، وارد عمل شد.

او موافقت کرد که 250000 پوند برای قایق بگذارد و تنها یک سال پس از بسته شدن ایستگاه قدیمی، قایق جدید رسما به آب انداخته شد.

سر بوید تونوک 250000 پوند کمک مالی کرد که به یک قایق نجات کمک کرد سریعتر از حد انتظار بازگردد.

مدیر عملیات فعلی، بری شاو، گفت که به آنها اجازه داده است تا خدماتی را انجام دهند که در روستا و فراتر از آن بسیار ارزشمند است.

او گفت: "متأسفانه ما برخی از خدمه قدیمی خود را از 10 سال پیش از دست دادیم، اما اعضای جدیدی داریم."

اما نحوه کار قایق نجات دقیقا به همان روشی است که ما 10 سال پیش انجام می دادیم.

ما همچنان به تماس‌های گارد ساحلی پاسخ می‌دهیم و از افرادی که از ساحل اطراف منطقه ما استفاده می‌کنند محافظت می‌کنیم.»

او گفت که کمک مالی Tunnock به آنها این امکان را داده است که قایق نجات را "بسیار سریعتر از آنچه پیش بینی می شد" دریافت کنند.

او افزود: «داشتن یک قایق نجات هنوز در اینجا و هنوز فعال است، من فکر می کنم که این یک دستاورد عظیم از جانب همه داوطلبان بوده است، نه فقط خدمه قایق نجات.

تاریخچه یک قایق نجات در سنت ابس به بیش از یک قرن قبل باز می گردد و شامل کشتی های متعددی از جمله این کشتی متعلق به دهه 1950 می باشد.

او گفت که این ایستگاه برای یک "روستای بسیار کوچک" اهمیت زیادی دارد.

او گفت: "این درست در قلب بندر قرار دارد."

"هنوز توسط مردم محلی خدمه می شود - سکان ما مردم محلی هستند.

"ما یک اپراتور قایق غواصی داریم، ماهیگیرانی داریم - آنها هنوز در حال هدایت قایق ما هستند.

او در سال 2020 به دهکده نقل مکان کرد و بلافاصله توسط همسایه آلیستر کرو - که قایق نجات را رهبری کرده بود - برای پیوستن به خدمه دعوت شد.

شاو به یاد می آورد: «اینطور نبود که واقعا گزینه ای وجود داشته باشد.

"من پایین آمدم، با همه صحبت کردم و فکر کردم - دوست دارم بخشی از این باشم."

کار خدمه قایق نجات مانند زمانی است که قایق جدید یک دهه پیش به آب انداخته شد.

او کار خود را به عنوان خدمه قایق آغاز کرد و چندین نقش را ایفا کرد.

او گفت: "بدیهی است که داوطلبانه، از اینکه کار خوبی انجام می دهید و برای کمک به افرادی که در مضیقه هستند، رضایت فوق العاده ای دریافت می کنید."

او گفت که آنها طیف گسترده ای از تماس ها را پوشش دادند و اهمیت این سرویس فراتر از کار آن بر روی آب بود.

او افزود: "همه چیز فقط به این نیست که سوار قایق شویم، بلکه حمایت از جامعه محلی ما نیز هست."