چگونه یک کوکتل پارتی در سال 1972 بهترین مستند سال را به ما داد

اسامی سریع و خشمگین به سمت شما پرواز می کنند: یوبی بلیک، ریچارد بروس نوجنت، گری میجر، لی ویپر، رجینا اندروز، رومار بیردن، آرون داگلاس، جیمز ون درزی. آن‌ها شاعر و پیانیست، نقاش و عکاس، روزنامه‌نگار و میزبان سالن، حرکت‌دهنده و شیکر هستند، همه آنها کوکتل می‌نوشند و درباره روزهای گذشته گپ می‌زنند. سال 1972 است. ویلیام گریوز، فیلمساز (Symbiopsychotaxiplasm: Take One) پس از قرض گرفتن آپارتمان بالای شهر دوک الینگتون، از دیگر افراد برجسته جنبش هنری موسوم به رنسانس هارلم برای یک اتحاد مجدد دعوت کرد. برخی از دوستان قدیمی هستند.

بعضی ها دهه هاست همدیگر را ندیده اند. همه آنها در شمال خیابان 110 تاریخ ساز شدند که در سراسر جهان طنین انداز شد.

گریوز دوربین‌هایش را در حال چرخش نگه داشت، افسانه‌ها را با محبت خاطرات را به تصویر می‌کشید، کینه‌ها را پخش می‌کرد، نسبت به نسل بعدی آزرده خاطر می‌کرد و گه‌گاه در جایی که اعتبار لازم است طلب اعتبار می‌کرد. آرنا بونتمپس اعلام می‌کند که جنبش رسما از زمانی آغاز شد که شاعر همکارش، کنتی کالن، اثر خود را «میراث» منتشر کرد. بیوه او، آیدا مای کالن، بارها می پرسد که چرا هیچ کس دیگری در مهمانی با او مانند شخصیت اصلی او رفتار نمی کند. به پشت سیلی زده می شود و خلق و خوی شعله ور می شود. چیزها تند می شوند. برخی می گویند در سال 1921 به اوج خود رسید. برخی دیگر ادعا می کنند که هرگز به پایان نرسید.

یکی از مهمانداران اعلام می کند که این دوره پربار زندگی خلاقانه و روشنفکرانه حتی یک رنسانس هم نبود. این یک "بیداری" بود.