چگونه Dropkick Murphys به بلندترین صدای پانک ضد ترامپ تبدیل شد؟

وقت آن است که از صحنه خارج شوم، اما کن کیسی هنوز صحبت با برقکاران اتحادیه را تمام نکرده است.

خواننده Dropkick Murphys به مدت 29 دقیقه آنجا نشسته و مشغول شمارش است، با پاهای آویزان از کنار دستگاه موقت در وسط یکی از خیابان های سن دیگو، در حالی که با جمعیت رو به کاهش در یک شب گرم سپتامبر صحبت می کند. او سلفی می گیرد، دست می دهد و سکه های چالش اتحادیه را می پذیرد، دیسک های فلزی کوچکی که به مناسبت چهل و یکمین کنوانسیون سالانه برادران بین المللی کارگران برق، جایی که دراپ کیکس در آن اجرا داشت.

نه و چهل و پنج ده بعد از ظهر او ادامه می دهد. هم گروه های او مدت هاست که از بین رفته اند. اعضای تیم مدیریت او با هم غر می زنند که آنها هم دوست دارند بروند. تکنسین‌ها صحنه را پاک می‌کنند و کیسی حتی به سختی می‌چرخد و یکی از آنها میکروفون را از داخل پیراهنش بیرون می‌آورد. او آنجا می ماند و با تک تک افرادی که می خواهند به او بگویند که گروهش چقدر برایشان معنادار بوده است صحبت می کند. همانطور که او بعدا آنها را توصیف می کند، "تعامل های انسانی جالب". "بدون این افراد، من در موقعیتی که هستم، نمی‌دانستم؟"

این چهارمین کنوانسیون اتحادیه ای است که Dropkick Murphys در این سال برگزار می کند. او بعد از هر برنامه ای اینجا خواهد بود، زیرا دوست دارد با طرفدارانش صحبت کند. اما این مخاطب برای او خاص است. پدربزرگش که پس از مرگ پدرش به بزرگ‌کردن او کمک کرد، یک تیم‌ساز و سازمان‌دهنده اتحادیه در زادگاهشان بوستون بود و در بیشتر دوران کودکی کیسی فکر می‌کرد که این مسیر او نیز خواهد بود. امشب، حتی وقتی انرژی اش کم می شود، او نمی خواهد حتی یک مخاطب احساس کند که به آن توجهی که شایسته آن است، نکرده است.

Dropkicks یک گروه اتحادیه است، از یک شهر اتحادیه، ساخته شده بر اساس ارزش های اتحادیه، و این مسئولیتی است که کیسی بسیار جدی می گیرد.

در طول مجموعه آنها، کیسی، 57 ساله، از فرصت های متعددی برای موعظه برای هزاران برقکار که بیرون آمدند استفاده کرد. او می‌گوید: «حقیقت این است که رئیس‌جمهور کنونی ایالات متحده اگر آتش می‌سوختیم، روی هیچ‌کدام از ما عصبانی نمی‌شد. می‌دانی. من می‌دانم. اما مشکل حتی از او هم بدتر است. این به شکاف ثروت مربوط می‌شود.

این مربوط به همه این جنایتکاران است که تمام خون، عرق و اشک‌هایی را که ما در طول سال‌ها برای آن کار کرده‌ایم، گرفته‌اند، تلاش می‌کنند تا حقوق ما را بگیرند، تلاش می‌کنند این کار را نه تنها برای ما، بلکه برای فرزندانمان و نسل بعدی مردمی که سعی در ساختن زندگی برای خود دارند، سخت‌تر کنند. امیدواریم آنچه از تمام این دوران وحشتناک حاصل می شود، آمریکای بسیار قوی تر و بسیار کمتر تقسیم شده، و طبقه کارگر بسیار کمتر تقسیم شده و اتحادیه های قدرتمند باشد.

بنابراین این یکی برای همه کسانی است که از این مزخرفات بیمار هستند." یک مکث دیگر، قبل از اینکه در میکروفون فریاد بزند: "با uuuuus هستی؟" انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

آن‌ها آهنگ «Who Will Stand With Us?» را آغاز کردند، آهنگ اصلی سال گذشته For the People. جمعیت به اطراف می پرند، مردان ریشو در جلو با هم آواز می خوانند، بچه ها روی شانه های والدینشان مشت می کنند که در هوا مشت می کنند، کاتارسیس در پایان یک تابستان طولانی. اگر وودی گاتری ذوق رقص اسلم در یک گودال هاردکور با همراهی با گاج داشت، این آهنگ مربا او بود.

امتناع کیسی از عقب نشینی باعث شده است که او دوستان قدرتمندی مانند فرماندار مائورا هیلی، مدیر اجرایی ایالت خود، به دست آورد. او به من می‌گوید: «کن هرگز از اینکه کیست یا از کجا آمده است غافل نمی‌شود» و اشاره می‌کند که او مدت‌ها قبل از ملاقات آنها یکی از طرفدارانش بود. او 25 سپتامبر 2025 را روز دراپکیک مورفی در ماساچوست نامگذاری کرد و تقریبا در همان زمان، او و همسرش، جوآنا لیدگیت، کیسی، مادرش و دوست دخترش را به عنوان مهمانان شخصی خود به جشنی بردند که در آن او به عنوان داستان سرای سال ماساچوست انتخاب شد.

هیلی می افزاید: «او سرسخت است، مستقیم است، بی احترام است، وفادار است، عمیقا در جامعه خود ریشه دوانده است. "این چیزی است که بسیاری از مردم ماساچوست واقعا با آن طنین انداز هستند."

اما این فقط ماساچوست یا حتی نیوانگلند نیست. در سراسر کشور، طرفداران بیشتری با ناامیدی شدید کیسی از وضعیت فعلی دموکراسی ما شناسایی می شوند. کیسی می‌گوید: «فکر می‌کنم هشتاد درصد آمریکا در قلبشان می‌گویند: «ای مرد، خوب است اگر بتوانیم به نوعی از گفتگو بازگردیم». "گاهی اوقات من منبع آن هستم، و گاهی اوقات این من هستم که مردی را که با کلاه MAGA جلوی صحنه برمی‌گردانم. من فقط یک انسان هستم - هر بار درست متوجه نمی‌شوم. اما بهتر از ساکت ماندن است."

در یک صبح گرم بوستون چند روز قبل، کیسی در شعبه اصلی کتابخانه عمومی در میدان کپلی نشسته است. لابی روشن و مطبوع، محل استودیوی زنده GBH، وابسته به رادیو عمومی شهر است، و جیم برود و مارجری ایگون مجریان برنامه در حال گفتگو با هیلی برای بخش ماهانه «از فرماندار بپرس» هستند. یک دوجین بازنشسته، و همچنین یک پسر جوان که Dropkick Murphys St.

پیراهن تور روز پاتریک، او را تماشا کنید که در مورد همه چیز، از مراقبت های بهداشتی پس از زایمان (پرونده لیندزی کلنسی که به تازگی به یک محاکمه ختم شد) گرفته تا انرژی هسته ای، مراکز داده، اعتیاد به مواد افیونی، و روابط دولت با درگیری اسرائیل و فلسطین، سوالات فراخوانی می دهد. او با صبر و حوصله هر تماس گیرنده را خطاب قرار می دهد و پیوسته به تعهد خود برای حمایت از حقوق مدنی همه شهروندان بدون توجه به رنگ، عقیده یا گرایش جنسی آنها اشاره می کند.

در اواخر این بخش، کیسی به او می‌پیوندد تا درباره لایحه‌ای که او به او کمک می‌کرد تا آن را تبلیغ کند، که قیمت‌های فروش مجدد بلیت‌های کنسرت را محدود می‌کند، و همچنین خرابی اخیر مربوط به اد شیران، مککلمور و مالک نیوانگلند پاتریوتز، رابرت کرافت، بحث می‌کند.

"هنوز نازی ها در صحنه پانک و اسکین هد وجود دارند؟ چه کسی اگر وجود داشته باشد لعنتی می کند. رئیس جمهور یک نازی لعنتی است."

به محض اینکه Dropkicks در دهه نود ظاهر شد، گویی آنها نوعی دانش ذاتی در مورد چگونگی موفقیت یک گروه پانک داشتند. جیمز لینچ که در 20 سالگی به عنوان نوازنده گیتار به آنها ملحق شد، اما سال‌ها در گروه‌های پانک بوستون می‌نواخت، می‌گوید: «تقریبا به نظر می‌رسید که آن‌ها ایده بزرگ‌تری درباره نحوه انجام این کار داشتند که همه ما در کودکی به آن پی می‌بردیم. "وقتی Dropkicks به صحنه می آیند و در مورد کار اتحادیه و همه این چیزها می خوانند، همه ما با آن آواز می خوانیم، بدون اینکه بدانیم آنها در مورد چه چیزی صحبت می کنند. این فقط یک چیز خاص از پرش بود."

در سال 1996، کیسی به تازگی ازدواج کرده بود، در کار ساخت و ساز و مراقبت از بار بود، و خود را در UMass محلی قرار می داد، جایی که در کلاس های آموزشی به عنوان معلم ویژه شرکت می کرد. او می‌گوید: «نمی‌دانستم هرگز به آنجا برسم یا نه»، در حالی که با SUV غول‌پیکر سیاه‌رنگ خود در بوستون رانندگی می‌کنیم و از خلیج شیک به سمت بوستون جنوبی می‌رویم، بخشی از شهر که روزگاری کارگر بود و از آن زمان توسط کاندوهای شیشه‌ای و افزایش اجاره‌بها پیشی گرفته است. "من در دبیرستان فوق تخصص بودم - نه به این دلیل که ناتوانی در یادگیری داشتم. من یک الکلی بودم.

من یک فراری مزمن بودم، و برای اینکه مرا درگیر و مشغول نگه دارند، مرا در یک اتاق ویژه قرار دادند.» او خاطرنشان می کند که این روزها هرگز پرواز نمی کند، «اما آن زمان نمی دانستند با من چه کنند. من با پوست دندونم از دبیرستان خارج شدم.»

در 26 سالگی، او 5 سال هوشیار بود و مقداری از آن زمان آزاد جدید را برای رزرو مهمانی های تمام سنین در Rathskeller (که بیشتر به عنوان موش شناخته می شود) اختصاص داد، یک موسسه محلی که به دلیل راه اندازی نسل های گروه موسیقی بوستون شناخته می شود. قرار دادن تک آهنگ ها و اسپلیت ها در برچسب خود، Flat Records. و انتشار مصاحبه با گروه در مجله همراه خود، مجله Flat.

در همان زمان، یکی از متصدیان بار که در کالج موسیقی معتبر برکلی ثبت نام کرده بود، به کیسی پیشنهاد داد. کیسی گفت: «شما همیشه در مورد راه اندازی یک گروه صحبت می کنید. "گروه من سه هفته دیگر برنامه دارد، من به شما جرات می کنم برای ما باز کنید." بنابراین او همکار خود را در این مورد گرفت. "فقط از سر غرور و خواستن برنده شدن در شرط."

کیسی دوست دیگری به نام جو کونز، گیتاریست گروه هاردکور کیپ کاد در دهه 1980 فریز را فراخواند که به کیسی پیشنهاد داد درام بزند و به کیسی بیس بزند. کیسی می‌گوید: «ما سه هفته فرصت داشتیم تا نامی پیدا کنیم، بنابراین اولین نمایش را با نام Snots اجرا کردیم. نیازی به گفتن نیست، اگر ما به این موضوع پایبند بودیم، احتمالا فقط با فرماندار در رادیو عمومی نبودم. اما او از انتخاب خود به عنوان یک خواننده مطمئن نبود، بنابراین مایک مک کولگان، دامپزشک جنگ خلیج فارس و همکار پانک بوستون را برای خوانندگی استخدام کرد.

در دومین کنسرت، گروه خود را Dropkick Murphys می نامیدند. تا سوم - افتتاحیه برای یک نمایش مجدد فریز - آنها برای یک اتاق کامل از غریبه ها بازی می کردند. کیسی می‌گوید که به زودی، آن‌ها «سر و صدایی غیرقابل انکار» داشتند و در هر نمایش 200 نسخه از EP شش‌آهنگ خود، Boys on the Docks، به فروش رساندند. Mighty Mighty Bosstones آنها را برای تور دعوت کردند و در اواسط سال 1997، تیم آرمسترانگ از Rancid از آنها خواست تا آلبومی را برای زیرمجموعه جدید Epitaph ضبط کنند. هر چهار عضو کار خود را ترک کردند تا تمام وقت روی گروه تمرکز کنند.

کیسی می‌گوید: «نمی‌دانم که همه فکر می‌کردند که به هر طریقی قرار است یک شغل باشد. ما فقط فکر می‌کردیم، «همزمان کارمان را رها می‌کنیم و همگی همزمان به کارمان بازمی‌گردیم».

این که صحنه پانک بوستون در حال رونق بود ضرری نداشت. کیسی می‌گوید: «موش در آن زمان - و به طور کلی بوستون - صحنه پانک اواسط دهه نود در اینجا غیرقابل باور بود. «همه ما بیشتر از آن چیزی که فکرش را می کردی طراحی می کردیم.» در جاده‌ها نیز کمک کرد: گروه‌هایی که از بوستون بازدید می‌کردند تقریبا خانه‌ای شلوغ داشتند، بنابراین وقتی گروه‌های موسیقی بوستون به شهرهایشان رفتند، آن گروه‌ها راه خود را ترک کردند تا مطمئن شوند که مردم بیرون می‌آیند.

لینچ می‌گوید: «در آن زمان، اگر گروهی راه‌اندازی می‌کردید و اهل بوستون بودید، کسی را داشتید که منتظر بود تا رکورد شما را منتشر کند. به یاد می‌آورم که زمانی در رت بودم، در یک برنامه داکی بویز، و [خواننده] مارک [لیند] چنین بود، «مردم همیشه در مورد چگونگی حضور در CBGB در دهه هفتاد صحبت می‌کردند. یک روز، مردم در مورد دهه نود در موش‌ها صحبت می‌کنند.» مثل یک کمپ تابستانی بزرگ و بی‌پایان بود.» (سال گذشته، دراپکیکس برای سی‌امین سالگرد خود، تعداد انگشت شماری از گروه‌های قدیمی را برای اتحاد دوباره جمع‌آوری کرد و صورتحساب‌ها را برای سه شب در تالار موسیقی MGM در Fenway پر کردند.

کیسی می گوید: «مردم آن را دوست داشتند.)

با این حال، حضور در Dropkicks یک تعطیلات نبود. کیسی که به مشاغل کارگری عادت کرده بود، می‌خواست این کنسرت جدید واقعی باشد، به این معنی که تمرین اغلب از ساعت 7 صبح شروع می‌شد. "مثل این است که اگر کارم را انجام نمی دهم چگونه می توانم شغل داشته باشم؟" اعضای گروه می توانستند از عهده آن برآیند، اما مدیر دارایی که بالاتر از اولین محل تمرین آنها زندگی می کرد، کمتر مشتاق بود.

او بلند می‌شد: «لعنتی داری چی کار می‌کنی؟» «ما صبح تمرین می‌کنیم چون این کار باعث می‌شود احساس مسئولیت کنیم.» او می‌گوید: «نه نه، به همین دلیل است که شما وارد یک گروه می‌شوید، پس مجبور نیستید این کار را انجام دهید.» و من فکر می‌کنم اینطور نیست که در یک گروه باشیم.»

وقتی تمرین نمی‌کردند، می‌نوشتند یا در جامعه کمک می‌کردند، مانند رفتن به یک مجموعه آکوستیک در بیمارستان. آنها کالاهای خود را ساختند، رکوردهای خود را چاپ کردند، تبلیغات خود را انجام دادند. کیسی می‌گوید: «عضو بودن در یک گروه گاهی اوقات می‌تواند احساس خودپسندی کند. اما نگه‌داشتن چیزهای DIY باعث می‌شود احساس یک حرفه را به شما بدهد.

اگرچه کیسی تنها عضو موسس است که هنوز در Dropkicks باقی مانده است - او می‌گوید که بقیه عمدتا به این دلیل که برای برنامه تورهای شدید آماده نبودند ترک کردند - گروه اصلی در 20 سال گذشته کاملا ثابت بوده است. مت کلی درامر در سال 1998، لینچ در سال 2000، گیتاریست تیم برنان در سال 2002 و نوازنده چند ساز جف داروزا در سال 2007 وارد صحنه شدند. کمپبل وبستر، که در سال 2002 به این گروه پیوست.

کیسی می‌گوید: «گاهی اوقات، نوازنده‌ای که ما داشتیم، ممکن بود در خانه باند پیپ باشد و یک شغل خدمات شهری داشته باشد. "گاهی اوقات آنها ساخته نشده بودند تا در یک گروه با هفت نفر دوام بیاورند."

اما ترکیب موسیقی سلتیک و پانک یک موفقیت مطمئن بود. حتی قبل از اینکه آنها بانجو و کبک بیاورند، عبارات موسیقی به تأثیرات آنها اشاره می کرد و طرفداران آن را دوست داشتند. جای تعجب نیست که همه اعضای گروه از Pogues به عنوان تأثیرگذار یاد می کنند. خواننده شین مک گوان حتی در سال 2001 در آهنگ "موش های خوب" مهمان بود که در مورد مستی گروهی از جوندگان در یک کارخانه آبجوسازی بود. (در ماه نوامبر، جلد آن‌ها از «بدن آمریکایی» از Pogues در مجموعه پدی قرن بیستم - آهنگ‌های شین مک‌گوان ظاهر می‌شود.

از همان ابتدا، ترکیب این دو برای کیسی طبیعی بود: "موسیقی سلتیک در ژن های لعنتی من بود و پانک راک موسیقی انتخابی من در نوجوانی بود." او می‌گوید وقتی برای اولین بار صدای Pogues را شنید، احساس کرد که گروه «برای من مهندسی ژنتیکی شده است». لینچ در مورد Dropkicks نیز احساس مشابهی داشت. گیتاریست به من می گوید: «پدربزرگم موسیقی ایرلندی می نواخت، پدرم پانک راک می نواخت. مثل این است که من در پتری دیش بزرگ شده باشم تا در این گروه باشم.

کیسی به من می‌گوید: «نمی‌دانم غرور است یا نوعی اختلال عصبی، اما می‌خواهم سنگی را به بالای تپه فشار دهم و به آنجا برسانم. ما به جزیره کسل رفته ایم، جایی که روی یک نیمکت می نشینیم و به بندرگاه آرام بوستون نگاه می کنیم، جایی که یک مشت بوستونی عصبانی یک بار در اعتراض به مالیات بریتانیا، یک قایق چای ریختند. در حال حاضر یک پارک دولتی، اولین قلعه در این شبه جزیره در دهه 1630 تاسیس شد.

در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک پاسگاه استراتژیک عمل کرد و از شهر و کشور در برابر حملات محور دفاع کرد. کیسی اما در مورد دشمن درونی صحبت می کند.

در حدود یک دهه گذشته، کیسی صدای سختی علیه ترامپ بوده است، از زمانی که "او لعنتی از پله برقی پایین آمد." گروه همیشه به شیوه‌ای پانک دهه 1990 صریح بود و آهنگ «We’ve Got the Power» را در آهنگ 2004 Fat Wreck Chords Rock Against Bush، Vol. 2، پوشش کلاسیک اتحادیه "در کدام طرف هستید؟" در آلبوم سال 2001 خود با صدای بلند بخوان، سربلند بخوان! ، هر نازی را که جرأت می کرد وارد گودال آنها شود کتک می زد.

اما تا زمانی که راست افراطی مدرن شروع به ادغام کرد و ترامپ از این حرکت ضد مهاجر و ضد کارگری برای راه اندازی کمپین خود استفاده کرد، لفاظی سیاسی کیسی بیشتر علنی شد.

اولین لحظه Dropkicks از این نوع ویروسی شدن زودتر در سال 2015 رخ داد، زمانی که اسکات واکر، فرماندار وقت ویسکانسین، که به قصد تضعیف چانه زنی جمعی نامزد شده بود، از "I'm Shipping Up to Boston" به عنوان آهنگ خروج خود برای سخنرانی در اجلاس آزادی آیووا استفاده کرد. کیسی عصبانی شد. او در فیس بوک نوشت: «استفاده از آهنگ Dropkick Murphys به عنوان مقدمه مانند یک برتری نژاد سفید است که به رپ گانگستایی می آید. اما این توییت او بود که واقعا مردم را به صحبت انداخت. وی با تگ کردن فرماندار نوشت: «لطفا از موسیقی ما به هیچ وجه استفاده نکنید. "ما به معنای واقعی کلمه از شما متنفریم!!! عشق، دراپکیک مورفیس."

کیسی از این که چقدر مورد توجه آنها قرار گرفت شگفت زده شد. او می‌گوید: «این فقط نشان می‌دهد که چه تعداد از آن سیاستمداران جمهوری‌خواه لعنتی اینقدر بی‌معنی هستند، از این آهنگ توسط کسی استفاده می‌کنند که در واقع به معنای واقعی کلمه از شما متنفر است.»

چند سال بعد، در کلیرواتر، فلوریدا، لحظه دیگری را تجربه کردند که کیسی یکی از مخاطبان ردیف اول را صدا زد که پیراهن و کلاه MAGA بر تن داشت. به نام گفتگو و گفتمان - و من از حضور شما در اینجا قدردانی می کنم - آیا با یک شرط بندی دوستانه موافقت می کنید؟ کیسی از روی صحنه پرسید. مرد موافقت کرد. کیسی یک تی شرت Dropkicks را بیرون آورد و به جمعیت اشاره کرد که گروه فقط کالاهای ساخته شده توسط کارگران آمریکایی را می فروشد.

گاهی اوقات احساس می‌کنم حضور در گروه شما را جوان نگه می‌دارد. گاهی اوقات، اگر آماده نباشید احساس پیری به شما دست می‌دهد.»

او اکنون می‌گوید: «بسیاری از مردم می‌گویند: «چرا نفست را با صحبت کردن با ماگا تلف می‌کنی؟» من معمولا این کار را نمی‌کنم، اما این حس خوب بود، لعنتی. من به یک نکته اشاره کردم. حتی بهتر از آن، بارقه‌ای از امید را به او داد. واکنش آنلاین نشان می‌دهد که در اعماق قلب آن‌ها، کشور می‌خواهد باور کند که برخی از عناصر ما می‌توانند دوباره دور هم جمع شوند.»

مدتها قبل از اینکه عباراتی مانند «تئوری جایگزینی» به جریان اصلی سیاست راه پیدا کند، دراپکیکس تجربه زیادی در برخورد با افراد راست افراطی داشت. اسکین‌هدهای نازی از زمانی که حزب جبهه ملی بریتانیا شروع به استخدام پانک‌ها با سرهای تراشیده در دهه 1970 کرد، مورد توجه قرار گرفته بودند. دو دهه بعد، این سنت هنوز در ایالات متحده قوی بود.

اگرچه آنها واقعا در بوستون حضور نداشتند - گروه محلی ضد نازی اسکین هد FSU، مخفف Friends Stand United (یا Fuck Shit Up، بسته به اینکه از چه کسی بپرسید)، هرکسی را که مظنون به داشتن دیدگاه های راست افراطی باشد، یا واقعا "هر کسی که نمی شناختند"، به شوخی می زد، کتک می زدند - آنها قطعا موضوع تور بودند. کیسی می‌گوید: «نمایش‌های ما اغلب بستر مناسبی برای نازی‌هایی است که به دنبال S.H.A.R.P.» یا «Skin Heads Against Racial Prejudice» می‌روند، به‌ویژه در مکان‌هایی مانند کلرادو و فلوریدا.

او توری را به خاطر می‌آورد که در آن «ایده روشن» برای آوردن چوب و تور هاکی خیابانی در تور داشتند. او می‌گوید: «ما هنوز جوان بودیم و فکر می‌کردیم، خوب، در مکان‌ها می‌توانیم بازی‌های هاکی خیابانی را بعد از بررسی صدا داشته باشیم. بازی‌ها تا حد زیادی یک پوتین بودند، اما به دلایل دیگر این ابزار به کار آمد. او می‌گوید یک شب پس از یک نمایش، در حالی که منتظر بودند تا اتوبوس خود را بار کنند، نازی‌ها شروع به دور زدن محل برگزاری کردند. گروه یک نفر را به عنوان یک طعمه به بیرون فرستاد و نازی ها ماشین را متوقف کردند و آماده بودند تا به او ضربه بزنند.

کیسی به یاد می‌آورد: «آنها نمی‌دانستند، همه ما - خدمه ما، هرکسی که در تور داشتیم - با چوب هاکی آن طرف بودیم. ما دوان دوان آمدیم و تمام شیشه های آنها را شکستیم و ممکن است به چند نفر برخورد کرده باشیم یا نه.

در حالی که در تور با Oi بریتانیا! گروه بیزینس در سال 1998، قرار بود نمایشی را در فلوریدا اجرا کنند، اما پس از ترک گروه مک کولگان مجبور به کنسل شدند. The Business نیز لغو شد، اما به دلیل دیگری: آنها یک روز قبل متوجه شدند که محلی که قرار بود بازی کنند، یک باشگاه قدرت سفیدپوست است. کیسی می‌گوید: «بنابراین، تمام گروه‌هایی که آنها می‌نواختند، همگی گروه‌های قدرت سفید هستند. طرفداران شروع به حضور در Dropkicks and the Business می کنند و حتی به آنها نمی گویند که ما بازی نمی کنیم. آنها پول را می گیرند، [هواداران] همه وارد می شوند و این همه گروه های نازی هستند که می نوازند.

این بچه برگشت و گفت: «این چیزی نیست که من برایش پول دادم، پولم را پس بده.» مشاجره در گرفت و طرفدار 25 ساله تقریبا تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت، گلویش را با بطری شکسته آبجو بریدند. یکی از شاهدان به تامپا تریبون گفت: «آنچه اتفاق افتاد حتی منصفانه نبود. آن‌ها همه در این مرد بودند.»

کیسی وقتی دید که این عناصر فاشیست اخیرا شروع به تجاوز به فضاهای غیر پانک کرده اند، تعجب نکرد. در سال 2022، اعضای گروه نئونازی NSC 131 با نقاب سفید و بنری که روی آن نوشته شده بود «بوستون را ایرلندی نگه دارید» به رژه روز سنت پاتریک آمدند. نازی‌ها بعدا به قول کیسی، "یک حلقه برجسته" را انجام دادند و تصاویری از رژه تا آهنگ دراپکیکس "پسران برگشته‌اند" تنظیم کردند. کیسی در توییتی نوشت: "از آهنگ ما برای ویدیوی مهمانی کوچک خود استفاده نکنید. ما شما را شکست خواهیم داد."

او سپس یک نوع دعوت نامه برای آنها فرستاد: «اگر [شما] به دنبال بحث و گفتگو باشید، من در پارک خیابان M می روم و سگ هایم را قدم می زنم.

او به من می‌گوید: «نمی‌خواستم، در یک انجمن عمومی، بگویم که با یک سری از بچه‌ها آنجا خواهم بود، زیرا در آن صورت پلیس‌ها می‌آیند. "من احتمالا 200 پسر آنجا داشتم. دوستانم. آهن‌کاران 40 نفر را فرستادند. البته [NSC] هرگز حاضر نشد. همه این گروه‌ها در حال انجام راهپیمایی‌های کوچکشان هستند. آنها فقط آدم‌های لعنتی هستند. چه کسی فکر می‌کند لباس خاکی و پیراهن آبی تهدیدآمیز است؟"