چیزی فراتر از فضای ذخیره سازی: 8 راه برای تغییر کاربری درایو فلش USB قدیمی

روش های هوشمند برای تبدیل حافظه فراموش شده به چیزی مفید

روزهایی را به خاطر دارید که درایوهای فلش USB بهترین چیز بعد از CD-ROM بودند؟ واضح است که آن‌ها چند روز پیش بودند، اما زمانی که درایوهای انگشت شست به قفسه‌های، اوم، RadioShack رسید، بسیار انقلابی بودند. ذخیره و به اشتراک گذاری فایل ها برای مدرسه یا محل کار بسیار ساده تر از اشتراک گذاری فایل با فلاپی دیسک شد - تا زمانی که فایل های شما خیلی بزرگ نبود. اما در نهایت آن درایوهای چوبی بزرگتر شدند. 1 گیگابایت، 4 گیگابایت، 10 گیگابایت. آنقدر بزرگ شدند که تبدیل به هارد اکسترنال شدند.

و سپس معادل یک رویداد انقراض برای درایوهای فلش اتفاق افتاد. ابر متولد شد و بی پایان بود. اکنون می‌توانیم اسناد، عکس‌ها و ویدیوهای نامحدود با هر اندازه‌ای را با قیمت بسیار ارزان در اتر آپلود کنیم. به طور قابل پیش بینی، USB ها راه دیسک های فلاپی Maxwell را طی کردند.

پس از ابر، بیشتر درایوهای USB ما در جعبه‌ها و کشوهای میز کنار آی‌پاد، وایرهای آتش و مودم‌های شماره‌گیری ما قرار گرفتند. با این حال، برخلاف بسیاری از فناوری‌های آماده موزه ما، می‌توانید در واقع از فلش مموری‌های قدیمی و هارد دیسک‌های قابل حمل خود برای پروژه‌های زیبا استفاده کنید. آنها حتی ممکن است در پول شما صرفه جویی کنند و حریم خصوصی بیشتری برای شما به ارمغان بیاورند.

در چند سال گذشته، Sonos، سیستم صوتی بی‌سیم خانگی، به کاربران اجازه نمی‌داد تا بلندگوهای خود را به پوشه‌های موسیقی روی رایانه و هارد دیسک‌های خارجی نشان دهند. در عوض، کاربران Sonos اکنون مجبور بودند پوشه موسیقی خود را از طریق شبکه محلی خود به اشتراک بگذارند. این بدان معنا نیست که دیگر نمی توانید کتابخانه خود را روی همان هارد دیسک قدیمی نگه دارید. این به این معنی است که هارد دیسک شما بیشتر شبیه یک دستگاه ذخیره‌سازی متصل به شبکه (NAS) عمل می‌کند، زیرا کتابخانه از طریق شبکه شما ارائه می‌شود. تنها نقطه ضعف این بود که رایانه شما برای پخش موسیقی شما باید روشن باشد.

به طور معمول، درایوهای NAS نباید باشند. اما خود این ایده باعث ایجاد چند ایده شد.

تصور کنید همان هارد دیسک قدیمی را مستقیما به روتر خود وصل کنید. تا زمانی که خانواده شما در یک شبکه بودند، اکنون در دستگاه های همه نشان داده می شود. شما می توانید هر چیزی را که می خواهید از این طریق به اشتراک بگذارید. عکس‌ها، دستور العمل‌ها، فهرست کارها، کتاب‌ها، فیلم‌ها - هر چیزی واقعا. مانند ابر خانواده خصوصی شما خواهد بود. نیازی به تصور نیست، در واقع. راه اندازی آن بسیار آسان است. در اینجا چگونگی آن است.

درایو خارجی خود را به پورت USB روتر خود وصل کنید، اگر دارید. مرورگر خود را روشن کنید و تنظیمات روتر خود را باز کنید. بررسی کنید که اشتراک گذاری فایل روشن باشد. اساسا همین است. آن درایو اکنون باید در همه دستگاه‌های محلی شما مانند هر حجم یا درایو شبکه دیگری نمایش داده شود. اگر نگران مراحلی هستید که می‌توانید برای بهبود ایمنی آنلاین بردارید، همانطور که باید باشید، می‌توانید دستگاه‌هایی را در شبکه محلی (LAN) خود انتخاب کنید که می‌توانند به NAS شما دسترسی داشته باشند.

LAN، برخلاف WAN، شبکه‌ای از دستگاه‌هایی است که از روتر شما برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند، که بسیار مهم است زیرا فقط افراد در شبکه شما می‌توانند از این طریق به فایل‌های شما دسترسی داشته باشند.

خوب، بنابراین شما Beat-up Seagate خود را به یک دستگاه NAS کارآمد تبدیل کرده اید که از روتر شما خارج می شود. اکنون هر کسی در شبکه شما می‌تواند به آن فایل‌ها دسترسی داشته باشد. اما فرض کنید می‌خواهید زمانی که در جای دیگری هستید بدون دسترسی مستقیم به شبکه خود، عکس‌ها را به اشتراک بگذارید. شما هم می توانید این کار را با کمی چربی بیشتر آرنج انجام دهید.

ابتدا آخرین نسخه (3.2.1 یا جدیدتر) یک برنامه کاربردی به نام HFS که مخفف "HTTP File Server" است را در رایانه خانگی خود دانلود و نصب کنید. HFS با ماشین‌های ویندوز و مک کار می‌کند، و بهتر از همه، رایگان است. در هر دو مورد، از آنجایی که NAS خود را قبلا راه اندازی کرده اید، رایانه خانگی شما باید دستگاه USB شما را به عنوان حجم یا درایو تشخیص دهد. نام مسیر شبکه را کپی کنید یا حجم صدا را در پنجره باز HFS خود بکشید و رها کنید. اکنون شما آماده اشتراک گذاری فایل های خود هستید - با دو نکته مهم.

یکی، HFS باید راه‌اندازی شود تا بتواند کار کند، بنابراین کامپیوتر خانگی شما باید روشن باشد. دوم، باز کردن پوشه‌های محلی به اینترنت به طور گسترده، حداقل می‌توان گفت کثیف می‌شود. به خصوص اگر عکسی از کورگی شما نیست که می خواهید به اشتراک بگذارید، بلکه یک قبض برق یا یک کپی از گواهینامه رانندگی شما باشد. برای ایمن سازی سرور فایل خانگی خود، می خواهید یک برنامه رایگان به نام ngrok بگیرید. این به خط فرمان نیاز دارد، اما پس از نصب ngrok و تنظیم آن، نباید کاری انجام دهید.

Ngrok بسیار مهم است زیرا به شما یک لینک وب امن می دهد که می توانید از راه دور به آن دسترسی داشته باشید. هنگامی که آماده به اشتراک گذاری فایل های خود هستید و آماده هستید، آن پیوند را در دسترس داشته باشید. همانند HFS، برای اینکه بتوانید عکس های خود را به اشتراک بگذارید، ngrok باید روی رایانه خانگی شما اجرا شود.

آیا واقعا فکر می کنید تام کروز برای باز کردن لپ تاپ خود از یک لاگین ضعیف استفاده می کند؟ ها! اگر تام کروز اصلا لپ تاپ خود را باز کند - یعنی اگر تام کروز کروم بوک خود را تنها با استفاده از ذهنش باز نکند - قطعا برای امنیت بیشتر از یک درایو قلم USB استفاده می کند. حالا شما هم می توانید.

اگر از ویندوز استفاده می کنید، برنامه ای مانند USB Raptor را روی رایانه ای که می خواهید وارد آن شوید نصب کنید. در درایو انگشت شست خود بچسبید. این به عنوان کلید شما عمل خواهد کرد. USB Raptor شما را از طریق فرآیند پیکربندی هدایت می کند و یک فایل رمزگذاری شده کوچک را به درایو شما اضافه می کند. وقتی درایو USB وارد می شود، رایانه شما قفل باز می شود. به محض برداشتن آن قفل می شود.

گزینه دیگر Rohos است که هم در دستگاه های ویندوزی و هم در مک کار می کند. نتایج یکسان است. فقط به خاطر داشته باشید که USB Raptor رایگان و منبع باز است. Rohos به اشتراک پولی نیاز دارد.

مزیت این روش این است که هیچ کس بدون آن کلید نمی تواند وارد دستگاه شما شود، حتی تام کروز. همچنین، لازم نیست رمز عبور اصلی را به خاطر بسپارید یا خطر استفاده از رمز عبور ضعیف را به خطر بیندازید. از طرف دیگر، حمل فلش درایو در جیب شما دقیقا سال 2026 نیست.

ویروس های بد بد هستند. آنها می توانند شما را از سیستم عامل (OS) خود قفل کنند تا نتوانید وارد آن شوید تا آنها را ریشه کن کنید. مانند ساس، بدافزار شیطانی می تواند بسیار پایدار باشد. می تواند آنتی ویروس بومی شما را غیرفعال کند یا در فرآیندهای ضروری سیستم دخالت کند. حتی اگر بتوانید آن را پیدا کنید و آن را حذف کنید، می تواند خود را دوباره نصب کند. در بدترین موارد - باج افزار یکی از بدترین و در حال افزایش است - می تواند فایل های شما را قفل کند.

به طور معمول، با بدافزارهای تهاجمی، بسیاری از ما فقط دستمال را می اندازیم و دستگاه خود را برای تمیز کردن آن نزد یک متخصص می بریم. اما لزوما مجبور نیستید. اینجا جایی است که Verbatim 1 گیگابایتی قدیمی شما ممکن است بتواند به شما کمک کند.

برای کاربران ویندوز، یک آنتی ویروس قابل حمل مانند ESET SysRescue Live یا Kaspersky Rescue Disk را روی درایو فلش خود بارگذاری کنید. کامپیوتر خود را راه اندازی کنید و آنتی ویروس را بوت کنید. آنتی ویروس مستقل از سیستم عامل شما اجرا می شود و کد مخرب را پیدا می کند، که حتی متوجه حضور شما نمی شود. ممکن است بتوانید دستگاه خود را از این طریق تمیز کنید. اگر از جدیدترین دستگاه‌های مک استفاده می‌کنید، به دلیل پروتکل‌های امنیتی سخت‌گیرانه اپل، یک آنتی‌ویروس بوت‌پذیر گزینه‌ای نیست، اما باید بتوانید MacOS Recovery را اجرا کنید و باگ را از این طریق برطرف کنید.

Sugar Labs USB های قدیمی ما را می خواهد، و آنها آنها را برای موزه ای از فناوری های قدیمی جمع آوری نمی کنند. آنها نرم افزارهای یادگیری را به صورت رایگان روی آنها قرار می دهند و به بچه های جوامع محروم می دهند تا به لپ تاپ خود وصل شوند و ریاضیات، کدنویسی و مهارت های مهم حل مسئله را بیاموزند.

برای کمی پیشینه، Sugar Labs از سال 2008 وجود داشته است و آنها ادعا می کنند که به بیش از سه میلیون دانش آموز جوان به 170 زبان خدمات ارائه کرده اند. ایجاد تفاوت آسان است. شما درایوهای فلش یدکی خود را (حداقل 1 گیگابایت) به Recycle USB ارسال می کنید. آنها آنها را دوباره قالب بندی می کنند و سیستم عامل فوق سبک خود، Sugar-on-a-Stick را بارگذاری می کنند. سپس چوب‌ها را برای دانش‌آموزان جوان در همه جا می‌فرستند تا آنها را به لپ‌تاپ خود وصل کنند و یاد بگیرند.

این یک پروژه سرهم بندی یکشنبه نیست. اما اگر یک کشوی پر از درایوهای انگشت شست گرد و غباری دارید، این یک راه عالی برای دادن زندگی جدید به آنها است که می تواند تأثیر زیادی در مکان هایی که به آنها نیاز دارند بگذارد.

این قطعا بیشتر یک پروژه "دو یکشنبه" است، اما اگر وارد وب باز هستید، مانند وب سایت های ثابت (HTML و CSS ساده، بدون باطن)، و نمی ترسید دست خود را کثیف کنید، میزبانی وب سایت خود می تواند بسیار سرگرم کننده باشد. ایده اصلی اینجاست.

درایو انگشت شست خود را گردگیری کنید و تمام فایل های وب سایت خود را روی آن قرار دهید. بسیاری از مردم برای این کار از Raspberry Pis استفاده می کنند زیرا کوچک و نسبتا ارزان هستند. درایو خود را به درگاه USB روتر خود بچسبانید. روتر شما باید بتواند یک وب سرور را اجرا کند و فایل ها را از طریق USB ارائه دهد. در صورت امکان، باید سرور را به دایرکتوری وب سایت در درایو خود هدایت کنید. در آن مرحله، شما باید بتوانید وب سایت خود را به صورت محلی در آدرس IP و پورتی که روی روتر خود پیکربندی کرده اید مشاهده کنید.

فقط برای تکرار، این یک تکه کیک نیست. روتر شما باید دارای سفت‌افزاری مانند OpenWrt باشد که با یک وب سرور از پیش نصب شده ارائه می‌شود و راه‌اندازی به ترمینال و احتمالا کشیدن مو نیاز دارد.

برای عمومی کردن وب سایت خود، باید دامنه خود (مثلا mystaticwebsite.com) را به آدرس IP عمومی خود نشان دهید و روتر خود را برای پذیرش درخواست های دریافتی پیکربندی کنید. اینجاست که از نظر امنیتی کمی مبهم می شود. در حالت ایده آل، شما نمی خواهید مردم از طریق HTTP به وب سایت شما دسترسی داشته باشند. HTTP رمزگذاری نشده است و مرورگرها وب سایت شما را به عنوان بالقوه خطرناک علامت گذاری می کنند. شما می‌خواهید فقط از طریق HTTPS دسترسی داشته باشید، و برای آن باید یک گواهی SSL/TLS از طریق سرویسی مانند Let's Encrypt تنظیم کنید.

بنابراین، بله، کمی دردسر است (و تابع هوس های ISP شما)، اما بسیار سرگرم کننده است!

لپ‌تاپ‌ها و تبلت‌ها برای حمل‌پذیری ساخته شده‌اند، اما ممکن است بدون استفاده از دستگاه خود و در نتیجه بدون برنامه‌هایی که به آنها قسم می‌خورید، در موقعیتی قرار بگیرید. شما در سفر هستید و به دلایلی لپ تاپ کاری شما آخرین نسخه فایرفاکس را ندارد و مثلا به شما اجازه نصب آن را نمی دهد. یا در هواپیما هستید و بچه هایتان پخش کننده رسانه VLC را نصب نکرده اند. بازی Doom، کسی هست؟

در همه این موارد و بسیاری موارد دیگر، می توانید نسخه قابل حمل برنامه مورد علاقه خود را مستقیما بر روی درایو فلش USB خود دانلود کرده و از آنجا راه اندازی کنید. این می تواند برای دستگاه هایی با محدودیت دانلود مانند لپ تاپ های دانشگاه یا محل کار بسیار مفید باشد. فقط توجه داشته باشید که همه برنامه ها نسخه قابل حمل ندارند. برای مثال LibreOffice این کار را می کند، اما مایکروسافت آفیس این کار را نمی کند. به طور مشابه، شما نمی توانید iTunes یا بسیاری از آنتی ویروس ها (به بالا را ببینید) از درایو فلش خود راه اندازی کنید. برای بررسی اینکه آیا برنامه های مورد علاقه شما دارای نسخه قابل حمل هستند، به سایتی مانند PortableApps.com یا PortApps.com بروید.

برای کاربران قدرتمند، Awesome Portable GitHub Repository یک معدن طلا است.

اگر می‌خواهید یک قدم جلوتر بروید، راه‌اندازهای برنامه‌ای مانند PortableApps (فقط برای ویندوز) همه برنامه‌های قابل حمل شما را در یک مکان و سازماندهی شده نگه می‌دارند. برای کاربران مک، همچنان می‌توانید برنامه‌ها را از طریق USB (یا SSD برای بارهای سنگین‌تر) بارگیری و اجرا کنید. شما فقط آن برنامه‌ها را از Finder راه‌اندازی می‌کنید، مشروط بر اینکه Gatekeeper و حفاظت در زمان اجرا اپل آن‌ها را مسدود نکند.

در حالی که اکثر بهترین مدیران رمز عبور کاملا ایمن هستند زیرا از رمزگذاری درجه پنتاگون استفاده می کنند، همیشه این احتمال وجود دارد که روزی مدیر شما هک شود. و نه فقط توسط یک هوش مصنوعی سرکش، مانند ماموران OpenAI که یک انجمن برنامه نویسی آلمانی را ربودند. LastPass در سال 2022 هک شد، از جمله خزانه های مشتریان آن. شرکت‌های بزرگی مانند 1Password و Bitwarden منبع باز نیز در گذشته آسیب‌پذیری‌های امنیتی را اعلام کرده‌اند.

آیا این دلیلی برای اعتماد نکردن به گذرواژه‌ها و اطلاعات شناسایی شخصی (PII) شماست؟ احتمالا نه. اما بسیاری از مدیران رمز عبور رایگان نیستند. بنابراین ممکن است فقط بخواهید در پول خود صرفه جویی کنید. در این صورت، Lexar 512MB خود را دریافت کنید و نرم افزار رمزگذاری رایگان مانند KeePass را پیدا کنید. سپس رمزهای عبور خود را در یک فایل قرار دهید و رمز عبور اصلی را انتخاب کنید تا بتوانید آنها را رمزگشایی کنید.

مزایای این هک قدیمی این است که رمزهای عبور شما در فضای ابری زندگی نمی کنند. آنها فیزیکی هستند فقط رمز عبور اصلی خود را از دست ندهید یا لاگین های شما تست شده است.

آیا این راه حل بهتری نسبت به مدیریت رمز عبور سنتی است؟ مطمئنا بهتر از نگه داشتن رمزهای عبور خود در یادداشت های چسبنده است. فقط آماده باشید که برخی از ویژگی‌های صرفه‌جویی در زمان را که یک مدیر رمز عبور خوب فراهم می‌کند، از دست بدهید، مانند پر کردن خودکار و امکان ایجاد لاگین خودکار در زمانی که آنلاین هستید.