چیزی ویرانگر در مورد کلمات "ایرلند جایی برای من ندارد" وجود دارد.

در مجموع، ارسال‌های پیش‌بودجه‌ای از گروه‌های ذینفع مختلف حاکی از احساس خیانت و ناامیدی است، اما همچنین درگیری عمیق با امکان‌های یک کشور کوچک و ثروتمند برای اصلاح آنچه که خراب شده است.

در ماه ژوئن، وزارت مالیه 51 مورد از ارسال‌های سال گذشته را منتشر کرد که یک «نمونه نماینده» بود، با هدف «افزایش شفافیت در مورد فرآیند پیش‌بودجه و امکان بینشی درباره بسیاری از خواسته‌های وزیر دارایی در آستانه بودجه هر سال». بیش از 800 مورد ارسالی دریافت کرد، از جمله از سوی عدالت اجتماعی ایرلند (SJI)، که بر افزایش نوسانات جهانی و همچنین "چالش های طولانی مدتی که طول می کشد ... مسکن، بی خانمانی، فقر و زیرساخت های اجتماعی ناکافی...

ما از هر زمان دیگری در تاریخ خود ثروتمندتر هستیم و با این حال تقریبا 630000 نفر زیر خط فقر زندگی می کنند.

SJI، مانند سایر موارد ارسالی، بر "خیر مشترک" و نیاز به سرمایه گذاری عاقلانه دریافت های مالیاتی شرکتی بی سابقه، از جمله در رابطه با تحول انرژی، تاکید می کند. برخی از موارد ارسالی بر نیاز به برنامه ریزی برای جمعیت سالخورده تمرکز دارند. بر اساس سرشماری 2022، 1,048,985 نفر بالای 60 سال در ایرلند زندگی می کردند که افزایش 19.7 درصدی نسبت به سرشماری 2016 نشان می دهد، در حالی که پیش بینی های اداره مرکزی آمار نشان می دهد که جمعیت بالای 65 سال تا سال 2040 70 درصد افزایش خواهد یافت. افزایش بیش از نیم میلیون نفر.

فدراسیون ملی بازنشستگان در ارائه خود در سال گذشته خواستار تشکیل کمیسیونی برای سالمندان و سالمندان شد.

در انتهای دیگر مقیاس سنی، انتشار این هفته از یافته‌های نظرسنجی Red C برای شورای ملی جوانان ایرلند (NYCI) شگفت‌انگیز بود، زیرا 68 درصد از جوانان 18 تا 24 ساله می‌گویند که قصد مهاجرت به خارج از کشور را دارند و 71 درصد معتقدند زندگی در جای دیگر بهتر خواهد بود. این سند همراه با ارسال پیش بودجه NYCI منتشر شد که خواستار تغییر در کمک هزینه جویندگان کار، لغو حداقل نرخ های پرداختی و حمل و نقل عمومی رایگان برای افراد زیر 25 سال بود.

بدبینی آشکار شده در این نظرسنجی حاکی از یک قرارداد اجتماعی از بین رفته است. در حالی که این خطر وجود دارد که این یافته‌ها را بیش از حد تحت اللفظی در نظر بگیریم، با توجه به اینکه این موضوع به جای برنامه‌ریزی مشخص، مورد توجه قرار می‌گیرد، این نظرسنجی بدون شک شکاف بزرگی را بین بخش‌های جوان و مسن‌تر جمعیت ما آشکار می‌کند. نیاز به برنامه ریزی برای جمعیت سالخورده بسیار مهم است، اما بسیاری از افراد مسن از این مزیت برخوردار بودند که می توانستند از طریق مالکیت خانه، ریشه های ایمن را از بین ببرند. آن چشم انداز تغییر کرده است. نرخ مالکیت خانه در اوایل دهه 1990 بیش از 80 درصد بود و در سال 2022 به 66 درصد کاهش یافت.

تحقیقات موسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی نشان داد که بیش از 60 درصد از متولدین دهه 1960 در خانه‌ای زندگی می‌کردند که متعلق به آنها یا شریک زندگی آنها بود. برای کسانی که در اوایل دهه 1980 به دنیا آمدند این فقط 32 درصد بود. این توضیح می دهد که چرا تاریخچه سیاست مسکن ایرلند، آکادمیک روری هرن، آکادمیک سیاست اجتماعی و اکنون سوسیال دموکرات، گاف (2022)، «به کودکانی که ما به عنوان یک ملت شکست خورده‌ایم» اختصاص داده شده است، بر خلاف نسل X و قبل از آنها، بچه‌هایی که رشد کرده‌اند.

سفر مهاجرت ایرلندی اکنون: فارغ التحصیل شدن از کالج، گذراندن 10 سال در خارج از کشور، نقل مکان به خانه

تا سال 2022، 522486 بزرگسال 18 ساله و بالاتر با والدین خود زندگی می کردند که افزایش 14 درصدی نسبت به سال 2016 و افزایش 19 درصدی از سال 2011 نشان می دهد. طبق داده های جداگانه Eurostat، در ایرلند، تقریبا 68 درصد از بزرگسالان 25 تا 22 ساله، دو برابر هر 2 در 21 سال، در خانه زندگی می کنند. ارقام مقایسه ای برای دانمارک نشان داد که تنها 4.4 درصد از آن گروه سنی هنوز در خانه زندگی می کنند. این رقم در هلند 17 درصد بود.

در سال 1989، جو لی مورخ در کتاب خود ایرلند: 1912-1985، ارزیابی سختی از «عملکرد ایرلندی»، هنگامی که اظهار داشت «تعداد کمی از مردم در سراسر جهان برای حفظ استانداردهای زندگی خود، آماده پراکنده کردن فرزندان خود در سراسر جهان بوده اند»، به شدت اعتراض کرد. این به معنای بیرون رانده شدن آنها بود. مهاجرت اما هرگز آنقدر سیاه و سفید نبود.

زمانی که او در سال 2012 وزیر دارایی بود، مایکل نونان وقتی گفت که مهاجرت "به دلیل بیکاری در خانه نیست، بلکه ناشی از تمایل به دیدن بخشی دیگر از جهان و زندگی در آنجا است" جنجال برانگیخت. او اظهارات خود را توضیح داد و گفت که منظورش این است که این می تواند "یک انتخاب آزادانه سبک زندگی" باشد. او از وضعیت خانوادگی خود آگاه بود و سه تن از فرزندان بزرگش به انتخاب خود در خارج از کشور زندگی می کردند.

«مهاجر ایرلندی» دیگر مفهومی ساده نیست. با دیاسپورای جدید آشنا شوید

این موضوع همچنان مرتبط است، اما متأسفانه، تنها بخشی از تصویر است، و بسیاری از افراد جوان احساس می‌کنند که ارزیابی لی اکنون به آنها مربوط است. در واکنش به یافته‌های NYCI، مدیر سیاست‌گذاری و کمپین‌های آن، گریس مک مانوس، ماهیت مشکل را شناسایی کرد: «جوانان راهی برای زندگی مستقل در ایرلند ندارند.» همچنین مصاحبه ماه گذشته سیاران هریسون دوبلینی ساکن بارسلونا را در این روزنامه در نظر بگیرید: «هرچقدر ایرلند را دوست دارم، در حال حاضر جایی برای من ندارد.»

چیزی بی سر و صدا در آن کلمات ویرانگر وجود دارد.