چین بی سر و صدا ترامپ را از سویا گرفته است

پس از اینکه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا فرش قرمز را برای نشست سران خود با شی جین پینگ چین در هفته گذشته پهن کرد، ایالات متحده و چین توافق کردند که به سمت کاهش تعرفه بر 30 میلیارد دلار کالا در هر جهت حرکت کنند. طرف چین 1619 محصول ایالات متحده را پوشش می دهد - از گوشت گاو و غذاهای دریایی گرفته تا لوازم آرایشی و تجهیزات پزشکی - اما یک واردات حساس سیاسی را کنار گذاشته است: سویا کالایی.

در حالی که دانه‌های سویا، آرد سویا و محصولات جانبی حاصل از فرآوری سویا باعث کاهش تعرفه‌ها شدند، سویای خام کشاورزان آمریکایی که در مرکز تنش‌های مزرعه‌ای آمریکا و چین به‌طور عمده به چین می‌فروشند، این کار را نکردند.

چرا سویا اهمیت دارد

سویا یکی از بزرگترین صادرات کشاورزی این کشور است و چین مهمترین خریدار آن است. بر اساس گزارش وزارت کشاورزی ایالات متحده، ایالات متحده سال گذشته 16.5 میلیارد دلار دانه سویا صادر کرد که باعث شد سویا بعد از ذرت دومین صادرات کشاورزی باشد. چین بیشتر از هر کشور دیگری سویا خریداری می کند زیرا زمین های قابل کشت محدودی دارد.

این وابستگی، سویا را در برابر نوسانات در سیاست تجاری آمریکا و چین آسیب پذیر کرده است. در سال‌های قبل از اولین جنگ تجاری ترامپ در سال 2018، انجمن سویای آمریکا تخمین زد که 28 درصد از کل تولید سویای ایالات متحده به چین ارسال شده است. هنگامی که پکن در سال 2018 تعرفه تلافی جویانه 25 درصدی را بر روی دانه های سویا ایالات متحده اعمال کرد، وزارت کشاورزی ایالات متحده تخمین زد که کشاورزان 9.4 میلیارد دلار ضرر سویا را جذب کردند که برای آیووا 1.2 میلیارد دلار و ایلینویز 1.3 میلیارد دلار هزینه داشت.

غرب میانه بار این فشار را تحمل می کند. ایلینوی و آیووا دو تولیدکننده بزرگ سویا در این کشور هستند و پس از آن مینه سوتا، ایندیانا و نبراسکا قرار دارند. داکوتای شمالی و جنوبی، میسوری و اوهایو نیز از تولیدکنندگان اصلی هستند. دانه سویا در بازارهای صادراتی و ملی معامله می شود، بنابراین تقاضای ضعیف تر چین می تواند با کاهش قیمت نقدی که در تاسیسات غلات محلی دریافت می کنند، به کشاورزان آسیب برساند.

این به توضیح اینکه چرا ترامپ در معامله با پکن بر روی دانه سویا تمرکز کرد کمک می کند. در ماه نوامبر، او قراردادی با شی منعقد کرد که بر اساس آن چین متعهد به خرید حداقل 25 میلیون تن سویا در سال‌های 2026، 2027 و 2028 شد. پس از دیدار او با شی در ماه مه، اولین باری که رئیس‌جمهور ایالات متحده از چین از سال 2017 بازدید کرد، کاخ سفید اعلام کرد که چین با این تعهد موافقت کرده است که بیش از 17 میلیارد دلار محصولات کشاورزی را خریداری کند.

چین گزینه هایی دارد

با توجه به اهمیت دانه سویا برای کشاورزان آمریکایی، چین تامین کننده دیگری دارد: برزیل.

به گفته کر گیبس، رئیس سابق اتاق بازرگانی آمریکا در شانگهای، برخلاف محصولاتی مانند گوشت گاو که کیفیت آنها بسته به کشور مبدا متفاوت است، دانه های فله سویا قابل تعویض هستند و در نهایت برای خوراک دام خرد می شوند. او به فورچون گفت: «آنها به خوراک خوک می روند، بنابراین اینطور نیست که خوک ها واقعا تفاوت زیادی بین سویای آمریکایی و سویای برزیلی ببینند.

برزیل بیش از یک دهه پیش از ایالات متحده به عنوان بزرگترین تامین کننده سویای چین پیشی گرفته بود، اما تنش های تجاری اخیر این شکاف را افزایش داده است. وزارت کشاورزی آمریکا اعلام کرد 71 درصد از واردات سویا چین از برزیل بوده است و وابسته کشاورزی آن در پکن سال گذشته گزارش داد که سهم برزیل «به هزینه ایالات متحده» به رشد قیمت‌های ارزان‌تر ادامه داده است.

گیبس به فورچون گفت: «آنها قطعا می‌خواهند برزیل را گرم نگه دارند و بنابراین نمی‌خواهند ناگهان همه چیز را به ایالات متحده منتقل کنند.» "آنها در را نیمه بسته می گذارند."

نگه داشتن دانه های سویا برای یک دور دیگر

به گفته یوشا هیلی، استاد دانشگاه ایالتی ویچیتا که استراتژی تجارت چین را مطالعه کرده است، باقی گذاشتن سویای خام خارج از بسته کاهش تعرفه، به پکن یک سلاح غلاف نیز می دهد.

هیلی به فورچون گفت: «این به چین یک ابزار چانه‌زنی برای مذاکرات بعدی می‌دهد، و البته این در مورد اهرم است. آنها به اندازه کافی پیشنهاد می کنند که نشان دهند روی چیزها حرکت می کنند، حضور دارند، اما همیشه چیزی را از نظر اقتصادی و سیاسی برای دور بعدی عقب نگه می دارند.»

چین نیازی ندارد خرید سویای آمریکا را به طور کامل متوقف کند تا این فشار عمل کند، زیرا قبل از نشست ترامپ و شی، یک میلیون تن از آن را خریداری کرده است.

هیلی گفت: اهرم خرید تجاری و مذاکره می تواند به طور همزمان عمل کند. او گفت که چین فقط باید دسترسی به بازار سویای خود را برای کشاورزانی که با حاشیه های کم کار می کنند نامشخص و گران نگه دارد. عدم قطعیت نیز هزینه دارد.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد