چین دوباره "شکاف حامل" آمریکا را در اقیانوس آرام افشا کرد

یک عکس ماهواره‌ای چین را به تصویر کشیده است که جدیدترین ناو هواپیمابر خود را در همان هفته به دریا می‌فرستد که ایالات متحده تنها هواپیمای خود را در منطقه برای مبارزه با ایران می‌فرستد و «شکاف حامل» دیگری را در خط مقدم مهمترین رقابت آمریکا باز می‌کند.

شی جین پینگ از زمان تبدیل شدن به رهبر اصلی چین در سال 2012، علاقه شخصی به توسعه نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق به یک نیروی جنگی مدرن دارد که اولین هدف آن شکست نیروی دریایی ایالات متحده در اولین زنجیره جزیره‌ای در غرب اقیانوس آرام است، جایی که ایالات متحده مدتهاست که یک سری اتحادها را برای کنترل قدرت‌های کمونیستی حفظ کرده است.

هدف بلندمدت چین ایجاد یک "ارتش در کلاس جهانی" تا اواسط قرن است، اما لازم نیست آمریکا را در همه جا جابجا کند تا درد جدی ایجاد کند - فقط باید منافع ایالات متحده در آسیا را دور از دسترس نگه دارد.

کارشناسان می گویند که نوسازی نظامی چین "مهمترین تمرکز برنامه ریزی و بودجه دفاعی ایالات متحده است." اما واشنگتن مدام به دنبال بهانه ای است تا به پکن اجازه دهد شکاف خود را با آمریکا، تنها ابرقدرت واقعی جهانی، ببندد.

روز دوشنبه، زمانی که ماهواره‌های رصد زمین آژانس فضایی اروپا ناو هواپیمابر فوجیان چینی را در دریای چین جنوبی به دام انداختند، داده‌های ردیابی پرواز نشان می‌دهد که USS Theodore Roosevelt تنها چند صد مایل به سمت شرق به سمت اقیانوس هند می‌رفت.

روزولت پنجمین فروند هواپیمای آمریکایی خواهد بود که در طول جنگ ایران در خاورمیانه مستقر می شود - پس از یو اس اس آبراهام لینکلن، یو اس اس جرالد آر. فورد، یو اس اس جورج اچ دبلیو. بوش و یو اس اس جورج واشنگتن - و در مسیر رسیدن به منطقه فرماندهی مرکزی ایالات متحده در اواخر این ماه است.

بوش و واشنگتن در حال حاضر در دریای عرب باقی می مانند و همراه با روزولت با رکوردی که در بهار گذشته برای بزرگترین نیروی حمله ناو هواپیمابر در منطقه از زمان جنگ عراق در سال 2003 به ثبت رسیده برابری می کنند. اما برای سومین بار در کمتر از دو سال، یک بحران نظامی در خاورمیانه، ایالات متحده را مجبور کرد تا با «شکاف حامل» چند هفته‌ای در غرب اقیانوس آرام روبرو شود.

روزولت واشنگتن را تسکین می دهد و به آن اجازه می دهد به مقصد اصلی خود در ژاپن بازگردد، اما نه قبل از یک دوره همپوشانی که در آن گزینه های حمله اضافی به رئیس جمهور دونالد ترامپ داده می شود.

بر اساس یک ردیاب که توسط موسسه نیروی دریایی ایالات متحده USNI News اداره می شود، گروه آماده آبی خاکی نیروی دریایی ایالات متحده به رهبری ناو یو اس اس باکسر نیز در اقیانوس هند است.

11 ناو هواپیمابر ایالات متحده نماد قدرت آمریکا و نمایشی از قدرت صنعتی و جاه طلبی های ژئوپلیتیکی هستند. به گفته پنتاگون، چین اکنون سه پایگاه خود دارد و شی خواهان حداقل 9 پایگاه شناور تا سال 2035 است.

وزن اجباری افراد مسطح چیزی است که رهبران چین به خوبی می دانند. در سال 1996، در اوج بحران تنگه تایوان، USS Independence و USS Nimitz نیروهای چینی را در اولین انتخابات ریاست جمهوری دموکراتیک تایوان منصرف کردند و به کاتالیزوری برای طرح های جنگی مدرن پکن علیه ارتش ایالات متحده تبدیل شدند.

زمانی که نیمیتز در بهار آینده از رده خارج شود، رکورد خود را به عنوان طولانی‌ترین ناو هواپیمابر در تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده با بیش از نیم قرن افزایش می‌دهد، تا حدی به لطف رآکتورهای هسته‌ای آن، که فقط هر 25 سال یک بار نیاز به سوخت‌گیری دارند.

بر اساس آخرین ارزیابی‌ها، سه ناو هواپیمابر نیروی دریایی چین همگی به طور متعارف نیرو می‌گیرند، اما چهارمین ناو آن - که در حال حاضر در دالیان در شمال شرقی چین در دست ساخت است - هسته‌های هسته‌ای خواهد داشت.

به عنوان حرکت دوم، چین روی طرح‌های موجود و فناوری‌های قدیمی‌تر جهش کرده است. دو ناو اول آن از طراحی شوروی بودند، اما سومین آن، فوجیان 80000 تنی، یک تلاش کاملا داخلی بود که تجهیزات مدرنی مانند منجنیق الکترومغناطیسی و تجهیزات دستگیره را در خود جای داده بود.

فوجیان در سال 2022 در کارخانه کشتی سازی جیانگ نان در شانگهای راه اندازی شد و یک سال پیش توسط نیروی دریایی چین سفارش داده شد و در مسیر رسیدن به آمادگی کامل عملیاتی تا پایان سال 2026 است. جدول زمانی تحویل بسیار سریع شواهدی از استراتژی موثر پکن برای همجوشی نظامی-غیرنظامی، به ویژه در صنعت کشتی سازی، است.

متیو فونایوله، تحلیلگر مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، به کمیته فرعی امور خارجی مجلس نمایندگان در آسیای شرقی و جولای گفت: سهم چین از کشتی‌سازی جهانی در سال گذشته بیش از 53 درصد بود، در مقایسه با 0.11 درصد ایالات متحده در سال 2024 و «عملا در سال 2025 هیچ‌کدام».

او گفت: "مقیاس صنعت کشتی سازی چین به سختی قابل اغراق است. یک شرکت دولتی به نام شرکت کشتی سازی دولتی چین (CSSC) هر سال کشتی های تجاری بیشتری را بر حسب تناژ می سازد که کل صنعت کشتی سازی ایالات متحده از پایان جنگ جهانی دوم تاکنون تولید کرده است."

فونایوله ارزیابی کرد که پکن از "سفارشات خارجی، فناوری خارجی و جریان سرمایه خارجی... برای حمایت از پایگاه صنعتی دریایی چین" سرمایه گذاری می کند.

به گفته رایان مارتینسون، استادیار موسسه مطالعات دریایی چین در کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده، شی در رشد نیروی دریایی چین و همچنین برنامه های گسترده تر چین برای ساخت و نظامی کردن جزایر مصنوعی در دریای چین جنوبی نقش اساسی داشته است.

مارتینسون در ژوئن نوشت: «تلاش‌های شی برای ایجاد یک نیروی دریایی قدرتمند مبتنی بر اعتقاد شخصی قوی به اهمیت حیاتی قدرت دریایی برای «جوان‌سازی» ملی چین است.

این هفته، فوجیان یکی از دو ناو هواپیمابر چینی فعال در غرب اقیانوس آرام است، که آخرین بار لیائونینگ در حال انجام آموزش نیروی مشترک در دریای فیلیپین، فراتر از اولین زنجیره جزیره‌ای بود که مدت‌ها به عنوان مانع اصلی برای تسلط چین بر تایوان تلقی می‌شد.

طرح‌های پکن در مورد تایوان، که به آن نیاز دارد تا از ایالات متحده و متحدانش در نزدیکی آن جلوگیری کند، سال‌هاست که شناخته شده است. PLA به آرامی مزیت های ارتش ایالات متحده را از بین می برد، حتی اگر آمریکا یک برتری کیفی تعیین کننده را حفظ کند.

ناوگان دریایی چین بیش از یک دهه است که از آمریکا پیشی گرفته است، اما ایالات متحده بیش از یک قرن است که ناوهای هواپیمابر را اداره می کند، در حالی که چین در سال 2012 شروع به کار کرد.

رایان هاس، محقق موسسه بروکینگز، این هفته گفت: "گسترش سریع چین در توانایی های دریایی قابل توجه است، اما ظرفیت نیروی دریایی کلی آن پشت سر ایالات متحده است و نیروهای دریایی آن تجربه رزمی ندارند. این یک ستاره مهم است."

هاس گفت که چین "قدرتی برخاسته" است که "وضعیت زیردست" آمریکا را نخواهد پذیرفت.

ترامپ به کشتی سازی نیز توجه دارد. برای قطب شمال، ایالات متحده از فنلاند برای کمک به ساخت ناوگان یخ شکن های قطبی استفاده کرده است. در مریلند، یک کارخانه کشتی‌سازی جدید ایالات متحده - بزرگترین کارخانه از زمان جنگ جهانی دوم - نیروهای دریایی ایالات متحده را با سازنده هواپیماهای بدون سرنشین Anduril برای تولید قطعات زیردریایی برای جنگ‌های آینده خواهد دید.

با این حال، برخی می‌گویند سیاست‌گذاران ایالات متحده باید توانایی و قصد ارتش چین برای وارد کردن ضربه سنگین به نیروهای آمریکایی را به تنهایی با اعداد و ارقام حل کنند.

لایل گلدشتاین، کارشناس اندیشکده «اولویت‌های دفاعی» در X می‌گوید: «پاسخ این معمای استراتژیک نه غم‌انگیز است و نه ضرب‌کردن بودجه دفاعی ما در 5 برابر. بلکه آن‌چه که لازم است، بازسنجی منطقی (و مدت‌ها پیش از موعد) استراتژی ایالات متحده در جهت واقع‌گرایی و خویشتن‌داری مبتنی بر موازنه جدید قدرت در اقیانوس آرام است.»

حواس‌پرتی‌های جهانی آمریکا نشان می‌دهد که استدلال به نفع عقب‌نشینی از خطوط مقدم اقیانوس آرام ممکن است جذاب‌تر شود.