چین می خواهد دنیا را در ماهی پرورشی سین کیانگ بفروشد

هنگامی که تلویزیون دولتی چین در سال 2018 از ماهی قزل آلا در داخل کشور به عنوان یک معجزه استقبال کرد، بسیاری از بینندگان چیز آشناتری را دیدند: نه یک شگفتی، بلکه یک زمین فروش.

این بخش که در ماه مه توسط تلویزیون مرکزی چین پخش شد، پرورش ماهی قزل آلا در غرب چین را جشن گرفت. راوی با دیدن تصاویری از ماهی‌های براق که از میان آب شفاف می‌گذرد، شگفت‌زده شد که «ماهی گران‌قیمتی مانند ماهی قزل آلا، که معمولا در اقیانوس‌های آزاد زندگی می‌کند» اکنون می‌تواند در داخل سرزمین، در مناطق بایر غربی کشور پرورش داده شود. پیام غیر قابل انکار بود. تکنولوژی چیزهای نامحتمل را ممکن کرده بود. این برنامه اعلام کرد: «زمین همان سرزمین است و مردم همان مردم هستند، اما وقتی فناوری وارد می‌شود، معجزات متولد می‌شوند».

به صورت آنلاین، بینندگان تقریبا بلافاصله شروع به بررسی این ادعا کردند.

خیلی ها پرسیدند آیا اصلا آن ماهی قزل آلا بود یا فقط قزل آلای رنگین کمانی لباس شیک تری به تن کرده بود؟ در رسانه های اجتماعی چین، خلق و خوی از کنجکاوی به عصبانیت تبدیل شد. یکی از حساب های WeChat مستقر در پکن شکایت کرد: «مردم انتظار دارند ماهی قزل آلا اقیانوس اطلس، اما ما ماهی قزل آلای رنگین کمان آب شیرین می گیریم که قیمت آن نصف است. "چطور تونستی عصبانی نباشی؟" فانگ شیمین، نویسنده علمی، از چیزهای خوبی صرف نظر کرد: "این ماهی قزل آلای رنگین کمان ارزانی است که به عنوان ماهی قزل آلا گران قیمت معرفی می شود. اگر نمی خواهید مشتریان را فریب دهید، فقط آن را قزل آلای رنگین کمان بنامید."

این نگرانی‌ها تنها زمانی بزرگ‌تر می‌شد که چین تلاش می‌کرد تا ایده‌ای را بفروشد که چندی پیش ممکن بود غیرقابل قبول به نظر برسد: غذاهای دریایی از صحرا. از آنجایی که چین به عنوان بخشی از سیاست دولتی با هدف خودکفایی به سرعت مزارع ماهی خود را گسترش داده است، حداقل 1000 مزرعه پرورش ماهی را در سین کیانگ توسعه داده است، منطقه ای تاریخی ناآرام که در مناطق کوهستانی و بیابانی داخلی کشور واقع شده است. The Outlaw Ocean Project، یک سازمان خبری در واشنگتن دی سی.

که من تاسیس و اداره کردم، این مزارع را به عنوان بخشی از یک تحقیق گسترده ترسیم کردم که نشان می دهد چه مقدار غذاهای دریایی به ایالات متحده، از جمله تأسیسات دولتی، برخلاف قانون پیشگیری از کار اجباری اویغورها (UFLPA) می رسد.

بی اعتمادی غیرمنطقی نبود. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) امسال اعلام کرد که در حالی که هیچ تخمین رسمی جهانی برای تقلب در غذاهای دریایی وجود ندارد، مطالعات تجربی نشان می دهد که ممکن است در 20 درصد تجارت جهانی وجود داشته باشد و گاهی اوقات به عنوان جایگزینی گونه ها و انواع دیگر ارائه نادرست ظاهر می شود.

برای اکثر مردم، غذاهای دریایی دارای یک جغرافیای مورد انتظار است. ماهی قزل آلا متعلق به نروژ یا آلاسکا است. کاد اقیانوس اطلس شمالی سرد را تداعی می کند. میگو سواحل و مصب های گرم را پیشنهاد می کند. در مقابل، سین کیانگ، بیابان‌ها، نظارت، مزارع پنبه، و بازداشت‌های گسترده، کار اجباری، و کمپین همسان‌سازی دولت چین علیه اویغورها و دیگر اقلیت‌های عمدتا مسلمان، همراه با مسافت‌های طولانی و سخت غرب دور کشور را فرا می‌خواند. محصورترین منطقه سیاره زمین، سین کیانگ در میان آخرین مکان هایی است که بسیاری از مردم با ماهی های درجه یک ارتباط دارند.

با این حال، برای سال‌ها، مقامات چینی، رسانه‌های دولتی و شرکت‌های غذاهای دریایی تلاش می‌کنند تا به مصرف‌کنندگان آموزش دهند تا دقیقا این کار را انجام دهند. آنها «غذاهای دریایی سین کیانگ» را به عنوان یکی از شگفتی های کوچک چین جدید تبلیغ کرده اند: ماهی هایی که در آب های ذوب یخبندان، در مخازن سرد کوهستانی، در دریاچه های قلیایی و در مزارع ساخته شده در لبه صحرا پرورش می یابند. تصویر همیشه برخی از تغییرات در همان وعده است. جغرافیا دیگر سرنوشت نیست. مناظر خشن را می توان مولد ساخت. یک مرز از راه دور، که توسط مهندسی منضبط شده است، می تواند منبع ظرافت و افتخار باشد.

از این نظر، غذاهای دریایی سین کیانگ صرفا یک محصول کشاورزی نیست. این یک دستاورد روایی است. کمپین تحت رهبری دولت برای ایجاد این روایت اهمیت دارد زیرا دریچه ای نادر به نگرانی های پکن در مورد امنیت غذایی و روش های آن برای هدایت مجدد توجه غرب به دور از مشکلات حقوق بشری ارائه می دهد. همچنین جاه‌طلبی‌های بزرگ‌تر چین در استفاده از صنعت برای کمک به حل و فصل یک منطقه ناآرام تاریخی را نشان می‌دهد. این کمپین در سال 2023 به اوج خود رسید، زمانی که خبرگزاری شین هوا گزارش داد که برچسب "غذاهای دریایی سین کیانگ" در رسانه های اجتماعی چین برجسته شده است.

داده های دولتی از آن سال نشان می دهد سین کیانگ دومین تولید کننده بزرگ ماهی قزل آلا در چین است که تنها پس از استان چینگهای در فلات تبت قرار دارد. موفقیت آن به آنچه آمریکایی‌ها می‌خورند نیز مرتبط است، زیرا پروژه اقیانوس یاغی دریافت که غذاهای دریایی از سین‌کیانگ با نقض قوانین فدرال به ایالات متحده می‌رسد. براساس Bait to Plate، ابزار آنلاینی که صنایع ماهیگیری و غذاهای دریایی را ردیابی می کند، یک شرکت به نام Tianyun اکنون به 14 کشور از جمله ایالات متحده ارسال می کند و به شرکت های مواد غذایی که پایگاه های نظامی، مدارس دولتی و کافه تریاهای کنگره ایالات متحده را تامین می کنند، توزیع می کند.

سین‌کیانگ تیانیون در بیانیه‌ای گفت که ادعاهای کار اجباری سیستمی "کاملا بی‌اساس هستند" و UFLPA را چارچوبی غیرمنطقی و با انگیزه سیاسی توصیف کرد که اصول تجارت بین‌المللی منصفانه را نقض می‌کند. سین کیانگ تیانیون اصرار دارد که قوانین چین در مورد کار و قراردادها را به شدت رعایت می کند و قاطعانه از حقوق و منافع مشروع هر کارمند محافظت می کند.

مناقشه ماهی قزل آلا در سال 2018 نشان داد که روایت چین از موفقیت در سین کیانگ چقدر می تواند شکننده باشد. برای برخی از مصرف کنندگان، موضوع ساده بود: آنها می ترسیدند که قیمت ماهی آزاد را برای یک ماهی ارزان تر بپردازند. اما این خشم عمیق‌تر شد زیرا امنیت غذایی را نیز تحت تأثیر قرار داد. در همان سال، ژونگ کای، کارشناس ایمنی غذای چینی، با اشاره به خطرات انگل رایج در ماهی های آب شیرین، نسبت به سرو ماهی قزل آلا به صورت خام هشدار داد. او با توصیه به پخت و پز کامل گفت: «من خوردن آن را به صورت خام توصیه نمی کنم. نظر دهندگان آنلاین رسانه های دولتی را به گمراه کردن مردم متهم کردند.

آنها نوشتند: "این همان ماهی قزل آلا نیست که مردم عادی به آن فکر می کنند." Masami Takeuchi، افسر ایمنی غذا در فائو، خاطرنشان کرد که بیماری های ناشی از خوردن ماهی خام آب شیرین می تواند جدی باشد، حتی زمانی که علائم دیر به دست می آیند یا به سختی قابل ردیابی هستند.

بنابراین، ترس فقط این نبود که مصرف کنندگان بیش از حد هزینه دریافت کنند. این بود که به آنها یک تصویر آرزویی فروخته می شد که تفاوت های مادی را در خود ماهی پنهان می کرد.

این نگرانی در کشوری که رسوایی های غذایی بارها به مردم بی اعتمادی به اطمینان رسمی را آموخته است، خاک آماده پیدا کرد. صنعت آبزی پروری چین با سرعت خیره کننده ای گسترش یافته است، و با آن گسترش، فشارهای آشنای پرورش حیوانات صنعتی آمده است: ازدحام، بیماری، ضایعات، مداخلات شیمیایی، و عدم تطابق مکرر بین زبان شبانی که برای بازاریابی مواد غذایی استفاده می شود و واقعیت های صنعتی که آن را تولید می کند.

یک مطالعه در سال 2020 در Nature نشان داد که آبزی پروری دارای بالاترین شدت مصرف آنتی بیوتیک به ازای هر کیلوگرم زیست توده در میان بخش های اصلی تولید حیوانی است و بیش از استفاده در انسان و دام های زمینی است.

محققان چینی سال ها در مورد سوء مصرف شدید آنتی بیوتیک ها در صنعت هشدار داده اند. آرام بخش ها مشکل دیگری ایجاد کرده اند. دیازپام که گاهی برای آرام کردن ماهی ها در حین حمل و نقل استفاده می شود، با وجود ممنوعیت، بارها در بازرسی های رسمی ظاهر شده است. در سال 2021، وزارت کشاورزی و امور روستایی چین نیاز به آزمایش معمول دیازپام را آغاز کرد و مقاله ای در سال 2023 در مجله بهداشت غذایی چین، باقی مانده دیازپام را به عنوان "به طور گسترده" در آب و محصولات غذایی دریایی توصیف کرد. در سال 2025، ایالات متحده

سازمان غذا و دارو پس از شناسایی باقیمانده‌های مواد ممنوعه - از جمله مالاشیت گرین، یک داروی سرطان‌زای دامپزشکی - در محموله‌های غذاهای دریایی از چین هشداری صادر کرد و به «نگرانی‌های مهم بهداشت عمومی» اشاره کرد.

هیچ یک از اینها ثابت نمی کند که غذاهای دریایی سین کیانگ به طور کلی تقلبی یا ناامن هستند. اما توضیح می دهد که چرا این دسته برای القای حس پایدار اعتماد مصرف کننده تلاش کرده است. در یک سیستم غذایی که اغلب تحت الشعاع ترس‌های آلودگی و اختلافات برچسب‌گذاری قرار دارد، ادعاهای بزرگ در نهایت احساس اطمینان کمتری نسبت به بازاریابی دارند. هر چه مقامات و شرکت‌ها با اصرار بیشتر ماهی آزاد، قزل‌آلا، ماهی سفید، خاویار و سایر محصولات غرب دور چین را به عنوان مرزی با ارزش جدید تبلیغ می‌کردند، برخی از مصرف‌کنندگان بیشتر متعجب می‌شدند که دقیقا از آنها خواسته می‌شد چه چیزی را باور کنند.

پاسخ، تا حدی، داستانی بود که ایالت سال‌ها به نوشتن آن کمک می‌کرد.

در اوایل سال 2011، نیو دان، معاون وزیر کشاورزی، از مقامات می‌خواست که «ساخت برند و آگاهی از گسترش بازار شرکت‌های غذای دریایی سین‌کیانگ را افزایش دهند». برنامه اقدام دولت در سال 2017 برای کاهش فقر شیلات و کمک به سین‌کیانگ، تبت و سین‌کیانگ فراتر رفت و به دفاتر محلی دستور داد تا «ارتباطات و هماهنگی با رسانه‌های اصلی را تقویت کنند» و «به طور سیستماتیک پیشرفت کاهش فقر شیلات را تبلیغ کنند، و در نتیجه آنچه را که «محیط افکار عمومی مثبت» نامید ایجاد کرد. جمله گویایی بود.

قرار بود ماهیگیری در سین کیانگ ساخته شود، بله. اما قرار بود آنها نیز روایت شوند.

آن روایت اشکال مختلفی داشت. مقامات گردشگری با موضوع ماهی را تبلیغ کردند. در شهرستان Wenquan، یک جاذبه محلی که به عنوان «اولین پارک موضوعی ماهی‌های آب سرد سین‌کیانگ» توصیف می‌شود، بازدیدکنندگان را به بازدید از موزه، نمونه‌برداری از ماهی سفید و خاویار و حتی صید ماهی در محل، وزن کردن و آوردن آن‌ها به شهر برای پردازش دعوت می‌کند. صحنه تا حدودی سورئال بود: منطقه ای که در خارج از کشور با اجبار و سرکوب مرتبط است، در داخل کشور به عنوان محلی برای رفت و آمدهای خانوادگی، غرور استانی، و غذاهای لذیذ خاص بازسازی شده است. سیاست هرگز غایب نبود. آنها به سادگی جذاب تر آبکاری شدند.

سپس، در اواخر تابستان 2023، این کمپین سرعت گرفت.

پست‌های مربوط به غذاهای دریایی سین کیانگ در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی چین افزایش یافت. هشتگ‌هایی مانند «سین‌کیانگ از همه استقبال می‌کند تا غذای دریایی بخورند» و «شوخی نیست - سین‌کیانگ واقعا غذاهای دریایی تولید می‌کند» به فهرست جستجوی داغ Weibo صعود کرد. در Douyin، نسخه چینی TikTok، تعاملات مرتبط با غذاهای دریایی سین کیانگ به طرز چشمگیری افزایش یافت. گزارش صنعت غذاهای دریایی بعدا گفت که ویدیوهای مرتبط با "غذاهای دریایی سین کیانگ" و "ماهی قزل آلا سین کیانگ" بیش از 150 میلیون بازدید در سال 2023 به دست آوردند.

یکی از کلیپ‌های پرتیراژ Douyin، "Sinjiang Salmon 'Leaps' on the World World" بیش از 2.7 میلیون بازدیدکننده داشت و کمک کرد تا این جنون از بین برود. مانند بسیاری از ویدیوهای بعدی، این فیلم روی آب های کریستالی کوه، امکانات درخشان و ناهماهنگی بصری ماهی های باارزش بیرون آمده از داخل کشور ماندگار شد.

به زودی، موضوع از اینترنت خود چین فراتر رفت. یوتیوب، که در چین ممنوع است، شاهد افزایش شدید ویدیوهای غذاهای دریایی سین کیانگ در همان سال بود. این پیام دیگر فقط برای مخاطبان داخلی نبود. غذاهای دریایی سین کیانگ برای مصرف خارجی نیز به صحنه می رفتند – نه فقط به عنوان غذا، بلکه به عنوان نمادی از نوآوری، فراوانی و خلوص.

از دست دادن زمان سخت بود. در 24 آگوست 2023، ژاپن شروع به رهاسازی فاضلاب تصفیه شده پس از فاجعه هسته ای فوکوشیما در اقیانوس آرام کرد. پکن این اقدام را «خودخواهانه و غیرمسئولانه» محکوم کرد و محصولات آبزی ژاپنی را ممنوع کرد. در هفته‌های پرتنش پس از آن، محتوایی که غذاهای دریایی سین‌کیانگ را تبلیغ می‌کرد، به شدت به خلوص متکی بود: ذوب یخبندان از تیان شان، مخازن سرد داخلی، آب‌هایی که به طور ایمن از دریاهای آلوده حذف شده‌اند.

غذاهای دریایی سین کیانگ نه تنها به عنوان جدید یا مجلل، بلکه به عنوان میهن پرستانه، ایمن و از نظر استراتژیک مطلوب فروخته می شد.

برای برخی از تحلیلگران، سرعت و مقیاس افزایش آنلاین چیزی هماهنگ تر از ویروسی بودن معمولی را پیشنهاد می کند. فرگوس رایان، تحلیلگر ارشد در موسسه سیاست استراتژیک استرالیا، گفت که این الگو به جای اشتیاق مردمی به تنهایی دارای نشانه های بارز تقویت الگوریتمی و بالا به پایین است.

به نظر او، این کمپین ممکن است هدف دیگری نیز داشته باشد: تغییر توجه از بررسی دقیق بخش غذاهای دریایی چین پس از تحقیقی که در اکتبر 2023 توسط پروژه Ocean Outlaw گزارش شد که کارخانه های غذاهای دریایی در شاندونگ از هزاران نیروی کار اویغور برای پردازش ماهی های مقصد در بازارهای اصلی غربی استفاده کرده اند. رایان استدلال کرد که در آن پس‌زمینه، سیل محتوای شاداب غذاهای دریایی سین‌کیانگ به‌عنوان نوعی سیل اطلاعات، ازدحام سیستم‌های جستجو و توصیه با داستان‌های «معجزات ماهیگیری» به جای کار اجباری عمل می‌کند.

اینکه آیا هر پست به صورت متمرکز هدایت می شد یا نه، کمتر از سودمندی سیاسی خود دسته مهم است. غذاهای دریایی سین کیانگ نمادی غیرعادی انعطاف پذیر را به ایالت ارائه می دهد. این می تواند به یکباره نشان دهنده قدرت علمی، ارتقای رژیم غذایی، توسعه منطقه ای، مدیریت زیست محیطی و هماهنگی قومی باشد. این می تواند آب "تمیز"، امکانات پیشرفته و کارگران خندان را به نمایش بگذارد. بیشتر از همه، می‌تواند یکی از موشکافانه‌ترین مرزهای جهان را به‌عنوان منظره‌ای از فراوانی بازسازی کند.

این جاه طلبی فراتر از تصویرسازی داخلی است. پکن آشکارا امیدوار است که نه تنها غذاهای دریایی سین کیانگ بلکه ایده غذاهای دریایی سین کیانگ را صادر کند. با این حال، این تلاش با یک مانع آشکار روبرو است: در ایالات متحده، UFLPA فرض می‌کند که کالاهایی که به طور کامل یا جزئی در سین کیانگ ساخته می‌شوند با کار اجباری تولید می‌شوند، مگر اینکه واردکنندگان بتوانند خلاف آن را ثابت کنند، در حالی که در اروپا، مقررات کار اجباری در سال 2024 محصولات تولید شده با کار اجباری را از اتحادیه اروپا ممنوع می‌کند. هنگامی که در دسامبر 2027 شروع به کار کرد، به بازار عرضه شود.

اینجاست که وقایع از یک داستان مرسوم تقلب در مواد غذایی فاصله می گیرد. در بسیاری از کشورها، برچسب‌های گمراه‌کننده رشد می‌کنند زیرا زنجیره‌های تامین غیرشفاف هستند و اجرای آن ضعیف است. در سین کیانگ، کدورت بخشی از مدل کسب و کار بود. خود محصول در یک روایت سیاسی بزرگتر در مورد اینکه منطقه چیست و به چه چیزی تبدیل می شود، تنیده می شود. مزارع پرورش ماهی صرفا مزرعه نبودند. آنها نمایشگاه بودند.

بخشی از تلاش برای تبلیغ غذاهای دریایی سین کیانگ شامل تورهای رسانه ای سازماندهی شده توسط دولت برای روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان خارجی بود که اغلب به آنها "مرزهای تاثیرگذار" یا "استرینگرهای جهانی" می گویند تا از سین کیانگ، از جمله مزارع ماهی آن بازدید کنند. این تأثیرگذاران پس از اینکه به مراکز دولتی و از طریق مناطقی مانند تبت یا سین‌کیانگ که معمولا برای اکثر روزنامه‌نگاران دیگر ممنوع است، هدایت می‌شوند، تمایل دارند ویدیوهایی به سبک دیدنی ایجاد کنند که گواهی‌های «زندگی شاد» را از مردم محلی ارائه می‌دهد، در حالی که منطقه را به‌عنوان یک مرکز فناوری پیشرفته و ضروری برای توسعه جهانی و «سبز» به نمایش می‌گذارد.

” نوآوری

تا سال 2025، غذاهای دریایی سین کیانگ به توقفی مکرر در آن مسیر تبدیل شده بود. یک رسانه دولتی ویدئویی را منتشر کرد که در آن یک وبلاگ نویس آمریکایی به نام جک در حال بررسی آنچه آن را "معجزه کشاورزی" یک مزرعه ماهی در لبه بزرگترین صحرای چین، تاکلاماکان نامید، می کند. در همان ماه، یک خالق بریتانیایی از یک مخزن در شهر آلار بازدید کرد و از نقش آن در کنترل سیل و تولید ماهی محلی تمجید کرد.

یک دانشجوی روسی، یکی از اینفلوئنسرهای شناخته شده خارجی که در این زمین کار می کند، از خود در مزرعه ماهی قزل آلا در نیلکا فیلم گرفت و با خوشحالی اعلام کرد که آمده است تا «یک روز کارمند» شود و خودش این صنعت را ببیند. برخی از فیلم‌های پخش شده در طول این فشار، تیانیون، یکی از شرکت‌هایی را نشان می‌دهد که در دعوای قبلی در مورد برچسب‌گذاری ماهی قزل آلا در داخل کشور گرفتار شده بود.

حتی برخی از چهره‌های صنعت مرتبط با آن اختلافات بعدا به عنوان نمونه‌های میهن‌پرستانه توسعه مرزی تغییر شکل دادند. در سال 2025، یکی از مدیران برجسته کسب و کار ماهی قزل آلا سین کیانگ در پکن توسط حزب کمونیست به عنوان "کارگر نمونه ملی" مورد تقدیر قرار گرفت و سپس متعهد شد که به گسترش صنعت ماهی قزل آلا در چین و بهبود مهارت های کارگران از همه گروه های قومی کمک کند. نمادگرایی در آن زمان آشنا بود. بازیگران تجاری در یک داستان دولتی بزرگتر در مورد مدرنیزاسیون، وحدت و پیشرفت در غرب دور جمع می شدند.

همه اینها حاکی از شاهکار بزرگتری در پس افزایش غذاهای دریایی سین کیانگ است. چین به سادگی مجبور نبود که یاد بگیرد چگونه ماهی های سردآبی را در مکان های نامحتمل پرورش دهد. باید یک دسته بندی می ساخت و به مصرف کنندگان یاد می داد که چگونه در مورد آن احساس کنند. باید ماهی‌های منطقه‌ای محصور در خشکی، بیابان‌سنگین و پر بار سیاسی را نه تنها ممکن، بلکه مطلوب به نظر می‌رساند: تمیز به جای آلوده، ممتاز به جای ersatz، مدرن به جای بداهه، هماهنگ به جای اجبار. این امر مستلزم جوجه کشی، مخازن، خوراک، شبکه های حمل و نقل و تخصص فنی بود.

اما همچنین به تعاریف ملایم‌تر، اطمینان‌های مطمئن، گردشگری صحنه‌ای، شهادت افراد تأثیرگذار و جریان ثابتی از تصاویر پیروزمندانه نیاز داشت.

در پایان، غذاهای دریایی سین کیانگ را نه صرفا به عنوان محصول حوض‌ها، لوله‌ها، جوجه کشی‌ها و خوراک، بلکه به‌عنوان محصول نیروی روایی بهتر درک می‌کنیم. حرکت ماهی از طریق آب سرد داخلی؛ دوربین‌ها از روی مخازن عبور می‌کنند. اینفلوئنسرها به نور صحرا لبخند می زنند. مقامات از نوآوری و هماهنگی صحبت می کنند. تصویر نگه می دارد. تا جایی که در پشت آن، سؤالات قدیمی برمی گردند: واقعا این ماهی چیست؟ از کجا آمده است؟ چه داستانی دور آن می پیچد؟ در سین کیانگ، این سوالات با رسیدن وعده غذایی محو نمی شوند. آنجا سر میز می نشینند.

(گزارش این داستان بخشی از یک تحقیق بزرگتر بود که توسط یک تیم بین المللی از روزنامه نگاران مستقر در پروژه Ocean Outlaw انجام شد. ایان اوربینا بنیانگذار و سردبیر اجرایی پروژه Ocean Outlaw است.)