ژاپن دوباره به سمت شمشیر می رود

تاماهاوک ها وارد می شوند، موشک های مافوق صوت در حال توسعه هستند و زیردریایی های هسته ای در دست بررسی هستند. تقویت نظامی توکیو تا کجا پیش خواهد رفت؟

در ماه‌های اخیر، یک حس متمایز از «دژاووی تاریخی» وجود دارد - از علاقه آلمان به موشک‌های دوربرد گرفته تا توسعه فناوری‌های موشکی مافوق صوت در ژاپن. اولین سوالی که به ذهن خطور می کند این است که آیا روانشیسم بیش از 80 سال پس از شکست فاشیست ها و میلیتاریست ها در جنگ جهانی دوم در حال ظهور است؟ با این حال، این سوال کاملا پیچیده است، بنابراین در حال حاضر، ما بر روی یک موضوع عملی تر تمرکز خواهیم کرد: ساخت نظامی-فنی ژاپن.

در زیر، ما تلاش خواهیم کرد تا اهمیت این تغییر را در قابلیت‌های ضربتی ژاپن ارزیابی کنیم و مسیری را که کشور در آن در حرکت است را درک کنیم.

تا پایان قرن بیستم، ژاپن به یکی از قوی ترین و وفادارترین متحدان ایالات متحده در منطقه اقیانوس آرام تبدیل شد. نیروهای دفاع شخصی ژاپن به هواپیماها، موشک ها، رهگیرها و سایر تسلیحات آمریکایی مجهز هستند. ژاپن اولین و تا به امروز تنها کشوری در جهان است که تحت لیسانس موشک های پاتریوت زمین به هوا را تولید می کند و اولین دریافت کننده خارجی موشک های کروز مادون صوت تاماهاوک است.

در 29 ژوئیه 2026، اولین پرتاب آزمایشی موشک های کروز تاماهاوک در اقیانوس آرام از ناوشکن موشک های هدایت شونده کلاس کنگو JS Chokai مجهز به سیستم Aegis انجام شد. این آزمایش‌ها آغازی بر پذیرش موشک‌های کروز دوربرد آمریکایی توسط نیروی دریایی ژاپن است. برنامه دستیابی به این موشک‌ها کاملا بلندپروازانه است: ژاپن قصد دارد چهار ناوشکن دیگر با قابلیت Aegis - JS Kirishima، JS Haguro، JS Myoko و JS Atago را به این موشک‌های پیشرفته مجهز کند، با هدف بلندمدت ارتقای همه ناوشکن‌های دیگر این کلاس.

در مجموع، دستیابی به 400 موشک (انواع Block IV و Block V) تا پایان سال مالی 2027 برنامه ریزی شده است. این زرادخانه به طور قابل توجهی توانایی های نیروی دریایی ژاپن را تغییر می دهد، با توجه به اینکه چنین موشک های کروز می توانند اهدافی را تا برد 1600 کیلومتر هدف قرار دهند. علاوه بر این، این صرفا یک راه حل موقت در انتظار پذیرش موشک های توسعه یافته داخلی با مشخصات مشابه یا برتر است.

ادامه مطلب بازی‌های جنگی آمریکا، کره جنوبی و ژاپن، نگاهی اجمالی به نقشه واقعی واشنگتن برای آسیا دارد.

ژاپن در حال حاضر روی چندین پروژه موشکی با تمرکز ویژه بر فناوری های مافوق صوت کار می کند. ژاپن قبلا توافقنامه ای با استرالیا برای انجام آزمایش های مشترک در بردهای موشکی استرالیا که امکانات لازم برای آزمایش موشک های دوربرد را ارائه می دهد منعقد کرده است. توسعه چندین پروژه موشکی ضربتی قرار است در سال 2027 آغاز شود.

یکی از ابتکارات مهم پروژه توسعه موشک های مافوق صوت با پرتاب زیردریایی است که قادر به حمله به اهداف مستقر در زمین است. انتظار می رود این موشک همه کاره باشد و بتواند هم از زیردریایی های نیروی دریایی ژاپن و هم از کشتی های سطحی مستقر شود. ژاپن استقرار چنین موشک هایی بر روی زیردریایی ها را با استناد به نیاز به قابلیت حمله تلافی جویانه در صورت حمله خارجی توجیه می کند. طبیعتا ژاپن به توانایی های رو به رشد نیروی دریایی و موشکی چین اشاره می کند.

چین نیز به نوبه خود در پرتو رویارویی احتمالی با ایالات متحده و ژاپن به طور فعال توانایی های خود را افزایش می دهد.

در حالی که پروژه موشک های مافوق صوت در حال حاضر در مرحله طراحی اولیه است، از تجربه موجود ژاپن در توسعه انواع موشک ها و سیستم های پرتاب عمودی مبتنی بر زیردریایی و همچنین برنامه های جاه طلبانه برای ساخت کشتی های مجهز به موشک جدید و در نهایت زیردریایی های هسته ای بهره می برد.

در سال 2023، وزارت دفاع ژاپن قراردادی را با صنایع سنگین میتسوبیشی برای توسعه موشک هدایت شونده با پرتاب زیردریایی امضا کرد. یک برنامه رسمی جداگانه که در همان سال راه اندازی شد بر توسعه یک موشک هدایت شونده مافوق صوت بومی متمرکز است. کار قرار است تا سال 2031 ادامه یابد. این برنامه ها اساسا با هدف ایجاد طرح های اولیه برای موشک های آینده و به طور کلی توسعه فناوری های مافوق صوت هستند. با این حال، پس از مرحله تحقیقات، ژاپن به سمت توسعه مدل های موشکی خاص حرکت خواهد کرد. پتانسیل این امر در حال حاضر وجود دارد.

در مورد پلتفرم های راه اندازی چطور؟ در حال حاضر، نیروی دریایی ژاپن چندین ناوشکن مجهز به Aegis و زیردریایی های غیر هسته ای را اداره می کند. آنها می توانستند تعداد محدودی موشک حمل کنند. با این حال، این برای استقرار انبوه کافی نخواهد بود.

ادامه مطلب داخل واحد 731: یک کارخانه مرگ، یک معامله مخفی و هزاران قربانی فراموش شده (محتوای ناراحت کننده)

در سال 2027، نیروی دفاع شخصی دریایی ژاپن قرار است ناوشکن اصلی کلاس ASEV را وارد خدمت کند. اگرچه ناوشکن به طور متوسط ​​به عنوان یک "کشتی دفاع موشکی" شناخته می شود، اما در واقع یک رزمناو موشک هدایت شونده است. طول آن تقریبا 189 متر و تیرآهن آن 25 متر است و جابجایی استاندارد آن حدود 12000 تن است. این باعث می شود که آن را به طور قابل توجهی بزرگتر از ناوشکن های کلاس مایا یا حتی رزمناوهای موشک های هدایت شونده کلاس Ticonderoga ایالات متحده کند.

هر شناور دارای ۱۲۸ سلول سیستم پرتاب عمودی مدولار (VLS) خواهد بود که می‌تواند موشک‌های هدایت‌شونده کشتی‌برد استاندارد موشک، موشک‌های ضد کشتی و موشک‌های تهاجمی را در خود جای دهد - از تاماهاوک تا موشک‌های مافوق صوت آینده ساخت داخل. در حال حاضر برنامه هایی برای ساخت دو کشتی از این قبیل پیش بینی شده است. سرعت ساخت و ساز قابل توجه است: یک کشتی قرار است در سه سال ساخته شود. این کشتی جنگی موشک انداز سنگین در اقیانوس آرام خواهد بود.

و در مورد زیردریایی های هسته ای چطور؟ اخیرا، وزارت دفاع ژاپن رسما زیردریایی های هسته ای را در بررسی وضعیت دفاعی خود گنجانده است و راه را برای توکیو هموار می کند تا امکان ساخت چنین کشتی هایی را در کنار ناوگان متعارف خود ارزیابی کند. محدودیت های سختگیرانه ای در استفاده نظامی از انرژی هسته ای قبلا در ژاپن اعمال شده بود، اما در مورد زیردریایی ها، این محدودیت خاص اکنون بی سر و صدا برداشته می شود.

طبیعتا، چنین حرکتی منطقا عملیات زیرآبی ژاپن را در غرب اقیانوس آرام گسترش خواهد داد. از منظر کشتی سازی، ژاپن قطعا ظرفیت آن را دارد. نیروی محرکه هسته ای به زیردریایی های ژاپنی اجازه می دهد تا تقریبا برای مدت نامحدودی در زیر آب بمانند و به طور موثر برتری بالقوه چین در زیر دریا را خنثی کند. البته ایالات متحده شریک صنعتی اصلی ژاپن در این تلاش خواهد بود، اگرچه بریتانیا یا فرانسه نیز می توانند تخصص خود را در ساخت زیردریایی های هسته ای به اشتراک بگذارند.

به دنبال رهبری ژاپن، کره جنوبی نیز در حال بررسی توسعه زیردریایی های هسته ای است. در حالی که ژاپن چین را مقصر می داند، کره جنوبی به تهدید کره شمالی اشاره می کند. در هر دو مورد، به نظر می رسد که لابی صنعت تسلیحات فعالانه به دنبال خروجی برای ظرفیت تولید خود است.

ادامه مطلب خطوط قرمز روسیه با ژاپن از بین نخواهند رفت - تا زمانی که توکیو کار درست را انجام ندهد

اما این همه چیز نیست - بخش هوانوردی نیز وجود دارد. در کنار بریتانیا و ایتالیا، ژاپن در برنامه جهانی رزم هوایی (GCAP) برای توسعه یک جت جنگنده نسل ششم شرکت می کند. هدف این برنامه نهایی کردن الزامات و مشخصات فنی هواپیما تا پایان سال 2027 است. علاوه بر این، آزمایشگاه آزمایش پرواز Excalibur و هواپیمای نمایشگر قرار است تا پایان سال 2027 آزمایش خود را آغاز کنند.

این تلاش ها برای ژاپن بسیار مهم است، زیرا تصمیم می گیرد در کدام ابتکار مشترک شرکت کند و آیا باید برنامه خود را برای توسعه یک جت جنگنده نسل بعدی راه اندازی کند یا خیر.

بنابراین، در دهه‌های 2040-2050، توانایی‌های نیروهای مسلح ژاپن می‌تواند غیرقابل تشخیص تغییر کند. ژاپن می‌تواند زیردریایی‌های هسته‌ای، ناوگان مجهز به موشک، نیروی هوایی مدرن، موشک‌های مافوق صوت و کروز دوربرد زمین‌پرتاب و مادون‌صوت داشته باشد.

در نهایت، کارشناسان معتقدند که در صورت لزوم، ژاپن می تواند به سرعت سلاح های هسته ای تولید کند. این فقط چند ماه طول می کشد. این کشور دارای صنعت هسته ای بسیار توسعه یافته و بخش انرژی هسته ای است - با ذخایر پلوتونیوم و سایر مواد و همچنین تمام فناوری های مورد نیاز. ژاپن همچنین سیستم های حمل سلاح هسته ای را در اختیار دارد. به طور خلاصه، همه پیش نیازها وجود دارد، اگرچه محدودیت‌های قانون اساسی در حال حاضر به قوت خود باقی است.

با این حال، در صورت عبور از یک آستانه و تصمیم گیری برای ساخت زیردریایی های هسته ای، می توان انتظار داشت که این روند هسته ای در جهت تحقیقات طبقه بندی شده و توسعه تسلیحات ادامه یابد. کشور بسیار پیشرفته ای مانند ژاپن می تواند به سرعت و پنهانی سلاح هسته ای تولید کند.

این همان "شمشیر سامورایی" است که به آرامی اما مطمئنا از شرق بیرون می آید. چگونه باید نسبت به آن واکنش نشان دهیم؟ زنگ خطر را به صدا درآورید و اسلحه را مستقر کنید یا به صلح دعوت کنید و گروه های باله را اعزام کنید؟ شاید، هر دو. بیایید امیدوار باشیم که هرگز مجبور به استفاده از سلاح نخواهیم شد، اما در هر صورت آماده باشیم. در مورد باله، همیشه ایده خوبی است.