ژن کروموزوم X ممکن است میزان اوتیسم را در زنان و دختران کاهش دهد

به نظر می رسد کروموزوم X به کاهش شانس ابتلا به اوتیسم کمک می کند و ممکن است به درک این موضوع نزدیکتر باشیم.

یک ژن در کروموزوم X ممکن است به توضیح اینکه چرا اوتیسم در زنان و دختران کمتر شایع است کمک کند. ژن ZFX اثرات قدرتمندی بر روی مجموعه ای از ژن هایی دارد که در خطر ابتلا به اوتیسم نقش دارند و در زنان بیشتر از مردان بیان می شود.

ربکا اندرسن، متخصص عصب‌شناسی در بیمارستان کودکان بوستون در ماساچوست، می‌گوید: «در مورد این واقعیت است که ZFX با سایر ژن‌های مرتبط با اوتیسم ارتباط دارد. او می‌گوید که این یک ژن می‌تواند ژن‌های دیگر را در صورت غیرفعال شدن فعال نگه دارد و احتمال ابتلای دختران به اوتیسم را کاهش می‌دهد.

اوتیسم یک وضعیت رشدی است. افراد اوتیستیک دارای ویژگی‌های مختلفی هستند که می‌تواند شامل مشکلات اجتماعی و برقراری ارتباط، حساسیت حسی غیرمعمول بالا که می‌تواند باعث غرق شدن آنها شود و رفتارها و علایق محدود شود.

Many studies have found that autism is more common in males than in females: up to four times as common. اندرسن می‌گوید: «این تعداد خاص مورد بحث است، تا حدی به این دلیل که ما اکنون می‌دانیم که اوتیسم در زنان متفاوت است، از جمله تأثیرات ظریف‌تری بر اجتماعی شدن. علاوه بر این، زنان و دختران مبتلا به اوتیسم اغلب ویژگی‌های اوتیسمی خود را «نقاب» یا «استتار» می‌کنند و به آنها امکان می‌دهد تا به قیمت سلامت روانی خود به عنوان نوروتیپیک منتقل شوند. این به این معنی است که زنان اغلب تشخیص داده نمی شوند، یا بعدا در زندگی تشخیص داده می شوند و ارقام را کج می کنند.

با این وجود، بسیاری از محققان اوتیسم معتقدند که یک «اثر محافظتی زنانه» وجود دارد: چیزی در مورد زن بودن باعث می‌شود افراد کمتر به اوتیسم مبتلا شوند. Notably, women diagnosed with autism tend to have more autism-linked mutations than men diagnosed with autism. اندرسن می‌گوید: «این نشان می‌دهد که «بار ژنتیکی بیشتر در زنان برای تظاهر به اوتیسم یا تظاهر به درجه‌ای که تشخیص داده می‌شود» الزامی است.

Understanding this requires understanding the genetics of autism. “We’ve long known that there’s a very strong genetic component to autism,” says Andersen. او می گوید: «مطالعات توالی یابی در مقیاس بزرگ زیادی انجام شده است که صدها ژن مختلف را که در اوتیسم دخیل هستند، شناسایی کرده اند. “It’s been really perplexing to understand how so many different genes could all be relevant for autism.”

اندرسن و همکارانش برای اینکه بفهمند این ژن ها چگونه با هم کار می کنند، سلول های پیش ساز عصبی را - که به نورون تبدیل می شوند - در فرهنگ رشد دادند. They then targeted each of 20 genes, all known to be associated with autism. آنها به جای حذف یا جهش ژن ها، از نسخه ای از فناوری ویرایش ژن CRISPR برای تجزیه RNA تولید شده هنگام بیان ژن ها استفاده کردند. تصور می شود کاهش بیان این ژن ها شانس ابتلا به اوتیسم را افزایش می دهد. اندرسن می گوید: «ما می توانیم RNA را برای تخریب هدف قرار دهیم و تغییرات بسیار سریعی در سطح بیان این ژن ها داشته باشیم.

در کمال تعجب، محققان دریافتند که کاهش بیان هر یک از این ژن‌ها باعث کاهش قابل توجه بیان بیشتر ژن‌های دیگر می‌شود. اندرسن می‌گوید: «تقریبا در تمام اختلالات ما، آنها بسیار شبیه یکدیگر به نظر می‌رسند، و به‌ویژه اینکه چقدر بر سایر ژن‌های مرتبط با اوتیسم تأثیر می‌گذارند». "به نظر می رسد منطقی است که آنها باید به نحوی با هم همگرا شوند تا با اوتیسم مرتبط شوند، اما ما لزوما انتظار نداشتیم که چنین درجه قوی از همگرایی پیدا کنیم."

سپس محققان مدلی از تعامل بین ژن ها ساختند. This enabled them to identify a core of 70 genes, all of which strongly regulate the 20 autism-associated genes, and also regulate each other. Andersen calls these genes the “central hub”.

لوئیز گالاگر در بیمارستان کودکان بیمار در تورنتو، که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید: «این شواهد قوی نشان می‌دهد که دلایل ژنتیکی ظاهرا مشخص اوتیسم ممکن است در مسیرهای مشترک همگرا باشند.

پس از شناسایی این ژن‌های اصلی، این تیم مجموعه‌ای از 82 ژن را شناسایی کرد که در هنگام سرکوب ژن‌های مرتبط با اوتیسم کمتر بیان می‌شدند و مشخص است که در مغز زنان در مقایسه با مردان به شدت بیان می‌شوند. این محققان را به سمت ZFX سوق داد که در کروموزوم X یافت می شود. ماده ها دو کروموزوم X دارند، اما مردان یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y کوچکتر دارند. این به این معنی است که زنان دو نسخه از ZFX دارند - و به طور غیرعادی برای ژن‌های روی کروموزوم X، هر دو نسخه بیان می‌شوند.

“We found that ZFX was very related to many of these different autism-associated genes,” says Andersen. این بدان معناست که ZFX می تواند به عنوان یک بافر عمل کند. یک دختر می‌تواند جهش‌های زیادی داشته باشد که بیان ژن‌های مرتبط با اوتیسم را کاهش می‌دهد و در نتیجه احتمال ابتلای او به اوتیسم را افزایش می‌دهد - فقط برای ZFX که بیان این ژن‌ها را افزایش دهد و شانس اوتیسم را کاهش دهد.

“That’s very interesting and biologically plausible,” says Gallagher. با این حال، این ادعا مبتنی بر مدل این تیم از تعامل بین ژن ها است. "مقاله نشان نمی دهد که افزایش بیان ZFX عواقب انواع را نجات می دهد." این به آزمایشات اضافی نیاز دارد.

گالاگر می‌گوید: «همچنین بعید است که چیزی به پیچیدگی اثر محافظتی زنانه به یک ژن نسبت داده شود. این می‌تواند به مکانیسم‌های ژنتیکی مرتبط با جنسیت، تأثیرات هورمونی و تفاوت‌های گسترده‌تر در زیست‌شناسی رشد مرتبط باشد.»