ژوزه مورینیو پس از پیروزی خیره کننده ال کلاسیکو رئال مادرید، سرمربی جدید نیوکمپ را ترک کرد.

سیزده سال بعد، ژوزه مورینیو رئال مادرید را به عنوان یک تیم به نیوکمپ هدایت کرد و سپس دوباره به عنوان یک تیم دیگر، با کسب پیروزی دیرهنگام مورد علاقه خود، و دنیایی کاملا جدید را به ارمغان آورد. در حالی که تنها سه دقیقه و آخرین ذخایر انرژی باقی مانده بود، یک لحظه مهارت فوق العاده از جود بلینگهام ادواردو کاماویگا را پیدا کرد و آنها را در آخرین دویدن قرار داد. کاماوینگا به سرعت آزاد شد، به طرز ماهرانه‌ای پائو کوبارسی را لغزید و برای کیلیان ام‌باپه عقب‌نشینی کرد تا پایان را فراهم کند. کمی تاریخ نوشته شد.

مورینیو گفت: «جهانی که عاشق فوتبال است، برای تماشای این بازی متوقف خواهد شد و ناامید نخواهند شد؛ این دو تیم بودند که برای برد بازی کردند. این یک سواری سخت و نفسگیر، یک نبرد مناسب بود و این تیم او بود که آن را پیروز شد. امباپه با رسیدن به موقع، دومین گل خود را به ثمر رساند و نتیجه را 2-1 کرد، نیوکمپ ساکت شد و تیم آنها فرصتی برای واکنش نشان نداد. آنها پس از گل تساوی امباپه - رافینیا که گل تساوی را به ثمر رساند - به تساوی رسیدند اما نتوانستند دوباره این کار را انجام دهند.

در گوشه، بازیکنان مادرید روی هم انباشته شدند. این دهمین گل این بازیکن فرانسوی در مقابل بارسلونا بود، اما هیچ یک از آنها چنین احساسی نداشتند. نه تنها این اولین باری بود که بارسلونا در این فصل موفق به قهرمانی در لیگ نشد، بلکه رکورد برابر با 9 بار متوقف شد. این اولین باری بود که از زمانی که یک سال پیش به اینجا بازگشتند، در هیچ بازی پیروز نشدند.

مورینیو گفت: "من به آنها اجازه نمی دهم سرشان روی ماه باشد." اما او می دانست که این به چه معناست. برای طرفی که در حال مبارزه است که به سمت سقوطی اجتناب ناپذیر می رود، بسیار زیاد است. بارسلونا با 9 امتیاز اختلاف، رقابت قهرمانی قبل از نوامبر ادامه دارد. در مادرید و در این لیگ زندگی وجود دارد. زندگی در مدیر آنها نیز: این به طرز ماهرانه ای برنامه ریزی و اجرا شده بود، رقبای که با 4.3 گل در هر بازی می دویدند به تنها یک کاهش یافتند. آن قطعیت‌ها، نابجا، اکنون بسیار دور به نظر می‌رسیدند. در عوض یک فصل از اینجا شروع می شود.

در ابتدا، توپ تماما متعلق به بارسلونا بود، اما به محض اینکه آنها آن را از دست دادند، ضربه اول مادریدی بود، پاس آزاد شگفت‌انگیز پدری به آردا گولر اجازه داد تا در 4 دقیقه شکسته شود و شلیک کند. این شبیه یک مجموعه الگو بود، پرتره ای از روشی که هر دو تیم احتمالا به این موضوع نزدیک می شوند. همچنین راهی که مارک کوکورلا برای لمینه یامال رفت، مدافع کناری مادریدی که به دنبال راهی زیر پوست وینگر بود - کاری که در آن باید به نتیجه رسید، او موفق بود.

با این حال، این تصور فریبنده بود: مادریدی ها مایل بودند به پای جلویی بروند و فشاری را اعمال کنند که بارسلونا با آن راحت نبود، پدری و رودری نتوانستند به طور کامل کنار بیایند. در جایی که می توانستند، آنها هم بازی کردند، برناردو سیلوا در کنار اورلین کوامنی بازی کردند. آنها همچنین، طبیعتا به اندازه کافی، آماده اجرا بودند. در آن مراحل اولیه، فده والورده زمین را با مورب های بلند باز می کرد. از یک، امباپه با سرعت به سمت چپ رفت و به ژوان گارسیا ضربه گولر را زد.

این دیوانه کننده بود و مادرید آن را مطابق میل خود می یافت، زیرا امباپه و یان دیومنده همیشه یک تهدید به نظر می رسیدند.

میزبان سعی کرد کنترل خود را اعمال کند اما نتوانست. گفته می‌شود، آنها نیز از پرواز به فضا لذت می‌برند و رافینها از روی فرار پدری به سمت آن شلیک کرد. سپس آنتونی گوردون بمباران کرد و یک پاشنه پشتی منظم برای رافینیا ایجاد کرد تا به طور گسترده ای خم شود. این بازیکن برزیلی بلافاصله بعد از آن یک شوت دیگر از کنار دروازه داشت، هرچند که دروازه ها اغلب به دلیل اصرار بر بازی کردن (و هدر دادن) آخرین پاس یا برعکس، ضربه زدن به ضربات از دست می رفت. بهترین موقعیت این نیمه با توپ زیبای گولر توسط امباپه به دست آمد.

جلو و عقب رفت، گوردون یک سیو تیز از آندری لونین گرفت. در میان همه اینها، نیوکمپ با هر چالش شدیدتر کوکورلا روی یامال، از عصبانیت غرید، قبل از اینکه سکوت در دقیقه 41 فرود آید. کوکورلا دیوماند را رها کرد که اغلب به مقصد می رسید، کسی که به سختی و پایین می آمد. جرارد مارتین ابتدا به آنجا رسید اما فقط توانست آن را در برابر امباپه بزند و وارد شود. ثروت آنجا بود، اما برای آن تلاش شده بود، نه اینکه به سادگی پیدا شود.

و وقتی یامال فرصت فوق‌العاده‌ای برای مساوی کردن داشت، فرصت را هدر داد، در پست نزدیک، عکسی از شبی که مال او نبود، کتک زد.

بارسلونا در نیمه دوم به مادرید بازگشت. تکل‌های اطراف محوطه جریمه بالا می‌رفتند: چوآمنی و بلینگهام، دین هویسن و ابراهیما کوناته. تهدید هرگز از بین نرفت، مارتین یک بریک بلینگهام را به پایان رساند، اما مسابقه کج شده بود. در یک ساعت، بارسلونا یکسان بود. یامال یک کرنر کوتاه به پدری زد و او یک توپ هوشمندانه با زاویه و معکوس را وارد رافینیا کرد تا به تور دروازه برخورد کند.

صدا بلند شد رافینیا از یک طرف رد شد. گارسیا در مقابل گولر را نجات داد. و با بازگشت دوباره بارسلونا، لونین با ضربه سر مارتین یک توقف شگفت انگیز انجام داد. بارسلونا کنترل شده بود، اما نه به طور کامل، آنها را در معرض هر استراحتی قرار می داد و بازی، بازیکنان و کل مکان را در لبه قرار می داد. امباپه در بارسلونا دوید، پدری دوباره به عقب دوید و حرکتی را پیش برد که با حرکات پا و یک شوت درست به پایان رسید. سپس هویسن شیرجه زد تا فرنکی دی یونگ را متوقف کند و شلیک یامال را با صورتش متوقف کرد و او را دراز کشید. این شانس توسط گوردون داده شده بود.

بارسلونا اصرار داشت. مادرید که اکنون خسته شده بود مقاومت کرد. اما هنوز مقداری دعوا در آن‌ها وجود داشت، و هنوز مقداری پایان نیز وجود داشت.