کابوی وست ساید در نقد ویلان: مثل تماشای بزرگ شدن سوپراستارهای فردا در مقابل چشمان شما

کابوی وست ساید

ویلان، دوبلین

★★★★☆

این دومین نمایش ایرلندی Westside Cowboy است، اما یک سالن سطح ابتدایی مانند Whelan's - ظرفیت 450 نفر - در حال حاضر برای گروهی که به نظر می رسد هفته به هفته بزرگتر می شود، بسیار کوچک به نظر می رسد. این کلوپ مشهور به تیرک چهار تکه منچستر روی صحنه مانند نوجوانان درهم و برهم در شروع نمایشی که پر از ساده لوحی و جذابیت است، به تیرک ها چسبیده است.

از زمانی که آنها در سال 2023 تشکیل شدند، پس از ملاقات در دانشگاه، گروه صعود سریعی داشته اند و در رقابت استعدادهای نوظهور گلستونبری در سال 2025 برنده شده اند و برای اولین آلبوم اخیر خود، It Goes On، تشویق های زیادی دریافت کرده اند.

اما هر گونه تبلیغات موجه است. کنسرت امشب این کوارتت را به عنوان تازه واردان با سطل آهنگ‌ها و همچنین کیفیت پروتایی نوازندگان جوان که هنوز صدای خود را پیدا می‌کنند، تایید می‌کند.

لحظاتی وجود دارد، مانند در افتتاحیه سریع آنها، Kick Stones (The Boys)، که در آن به نوعی برداشت کتاب‌وارانه از Oasis با مایه‌های Americana می‌شوند.

در جاهای دیگر، خواننده آنها روبن هایکوکس دارای شخصیت دوست داشتنی کریس مارتین جوان است. در فیلم Can’t See و Drunk Surfer، گروه های کر او آسمان را در محدوده نسبتا گیج کننده Whelan می تراشد.

جیمی بردبری، خواننده و گیتاریست دوم گروه، انرژی متفاوتی را به ارمغان می‌آورد: وقتی او در میکروفن گروه جنجالی Dobro است، مانند تماشای نسخه Gen Z از اعضای خانواده سلطنتی توئی پاپ مانند بل و سباستین است.

بزرگترین تاثیر را Aoife Anson O'Connell، نوازنده باس گروه و سومین نفر از سه نفر اول آن‌ها بر جای می‌گذارد، که در آهنگ هنری-پاپ فولکلور ترسناک Strange Taxidermy خواننده اصلی را بر عهده می‌گیرد و با صدای غم‌انگیزش هجوم گیتارها را قطع می‌کند.

هر سه خواننده چنان حال و هوای درهم و برهم و بیرون از رختخواب دارند که می‌توانید به راحتی نادیده بگیرید که برای یک گروه مستقل چقدر غیرعادی است که سه نفر از ترانه‌سراها داشته باشند، هر کدام از آنها لحظه‌های خود را در کانون توجه قرار می‌دهند. (چهارمین عضو گروه، پدی مورفی، درام است که گاهی اوقات از پشت کیت خود بیرون می آید.)

هیچکدام یک خودنمایی طبیعی نیست، و این رفتار بی ادعا به مجموعه ثبات اطمینان بخشی می دهد، حتی زمانی که آنها از میکروفون عبور می کنند.

این نیز کمک می کند که همه موسیقی ها کیفیتی آرام داشته باشند. حتی زمانی که در حال تکان دادن هستند، که اغلب انجام می‌دهند، کابوی وست‌ساید دارای رفتاری بازیگوش است که باعث می‌شود افکار بدبینانه در مورد خیزش نفس‌شان را غیرممکن کند.

مخاطب پرحرف به جای اینکه تصنیف ها را بپذیرد تحمل می کند، اما کابوی Westside هرگز آنها را از دست نمی دهد. وقتی جمعیت دوباره تشویق می‌شوند، واضح است که تکان‌های گاه‌به‌گاه گروه - Haycocks در شروع Take My Leaving as I Love You از بین می‌رود - فقط آنها را دوست‌داشتنی‌تر می‌کند.

آنها اینجا هستند و یک ساعت دیگر رفته اند و تقریبا کل کاتالوگ خود را پخش کرده اند. وقتی آنها با بازی آماده TikTok، اسمیتز، You Could Have Died There on Dancefloor به پایان می رسند، مانند تماشای سوپراستارهای فردا است که جلوی چشمان شما بزرگ می شوند.