کاخ سفید تاکتیک فشاری علیه اسمیتسونیان را احیا می کند

بیشتر تلاش های دونالد ترامپ برای کنترل بزرگترین مجموعه موزه کشور پر سر و صدا بوده است. او سعی کرد یکی از مدیران موزه اسمیتسونیان را در رسانه های اجتماعی اخراج کند، دستور داد علائم هشدار دهنده در خارج از موزه تاریخ آمریکا قرار داده شود و از موزه خواست مجسمه مدرنیستی را که او دوست ندارد، از بین ببرد. اما در حالی که این تئاتر سیاسی به صورت علنی پخش می شود، دفتر مدیریت و بودجه کاخ سفید بی سر و صدا از یک قدرت مالی مبهم به عنوان بخشی از کمپین خود برای تأثیرگذاری بر نحوه بیان داستان آمریکایی توسط اسمیتسونیان استفاده می کند.

اواخر ماه گذشته، بر اساس سوابق عمومی گزارش نشده قبلی، OMB در دو تقسیم اخیر بودجه فدرال پاورقی گنجانده بود که نزدیک به 190 میلیون دلار را برای اسمیتسونیان در مورد تبعیت این مؤسسه با فرمان اجرایی ترامپ در مارس 2025 شرط می‌کند و آن را به انتشار «روایت‌های تفرقه‌انگیز» متهم می‌کرد. اساسا، کاخ سفید در تلاش است تا از طریق یک مکانیسم بودجه کمتر شناخته شده اما از نظر قانونی الزام آور، پایبندی به نسخه ترجیحی تاریخ خود را وادار کند.

پاورقی سال مالی 2027، که در مورد وجوهی که از سال گذشته در دو حساب اصلی حقوق و دستمزد و هزینه اسمیتسونیان منتقل شده اعمال می شود، می گوید:

تا جایی که قانون اجازه می دهد، مبالغ تخصیص یافته باید به شیوه ای مطابق با دستور اجرایی 14253 (27 مارس 2025)، "بازگرداندن حقیقت و سلامت به تاریخ آمریکا" برای تعهد در دسترس باشد.

این فرمان اجرایی آغاز کمپین دولت ترامپ برای تغییر اسمیتسونیان بود که ادعا می‌کرد این موسسه «تحت تأثیر یک ایدئولوژی تفرقه‌انگیز و نژاد محور» قرار گرفته است و «هزینه برای نمایشگاه‌ها یا برنامه‌هایی که ارزش‌های مشترک آمریکایی را تحقیر می‌کنند، آمریکایی‌ها را بر اساس نژاد تفرقه می‌اندازند، یا برنامه‌ها یا ایدئولوژی‌های فدرال را با قوانین فدرال ترویج می‌کنند» را ممنوع می‌کند. پاورقی مشخص نمی کند که اسمیتسونیان چگونه باید ممنوعیت مبهم دستور را اعمال کند.

اما این چیزی فراتر از یک تهدید ساده است: پاورقی های تقسیم بندی طبق قانون ضد کمبود قابل اجرا هستند، که نقض آن می تواند مجازات های کیفری داشته باشد. چنین پاورقی‌هایی یکی از چندین تاکتیکی است که دولت ترامپ برای جانشینی قدرت هزینه‌های کنگره از آن استفاده کرده است. در این مورد، پاورقی نشان می دهد که دعوا بر سر هدف اسمیتسونیان بسیار عمیق تر از قابل مشاهده ترین حملات ترامپ است.

امروزه، اسمیتسونیان تقریبا دو سوم از بودجه فدرال برخوردار است و مجموعا سالانه حدود 1 میلیارد دلار تخصیص می‌یابد - واقعیتی که می‌توانست برخی از اولین حامیان آن را عذاب دهد. به نوعی می توان گفت که جان کوئینسی آدامز آنچه را که ترامپ می خواهد با اسمیتسونیان انجام دهد را پیش بینی کرده بود: در سال 1842، رئیس جمهور سابق، که در آن زمان در کنگره خدمت می کرد، با لایحه ای که بودجه فدرال را به اسمیتسونیان ارائه می کرد، مخالفت کرد و نوشت که موسسه جدید در واشنگتن دی سی، باید «به طور انحصاری محدود به خود باشد و نه درگیر تاسیسات ملی یا درگیر هیچ گونه برنامه ملی باشد.

پول عمومی.» حتی جوزف هنری، اولین منشی اسمیتسونیان، که موسسه تحت نظارت او شروع به دریافت بودجه منظم فدرال برای حمایت از یک موزه کرد، در مورد آن نگران بود و در نامه‌ای در سال 1877 نوشت که موزه «ممکن است تحت تأثیر مستقیم سیاسی قرار گیرد». اگر ثابتی در زندگی آمریکایی وجود داشته باشد، آدامز و هنری آن زمان آن را می دانستند و ترامپ هم اکنون آن را می داند: پول کنترل است.

اگرچه دولت ترامپ فقط بردهای کوچکی را در برابر اسمیتسونیان کسب کرده است، اما از سال گذشته با موسسه ای که قرار است به طور مستقل فعالیت کند، بازی های پولی انجام داده است. از سپتامبر سال گذشته، OMB شروع به اضافه کردن پاورقی هایی کرد که خواستار رعایت دو سند از سوی اسمیتسونیان بود: فرمان اجرایی ماه مارس و نامه ای در ماه اوت به وزیر اسمیتسونیان، لونی بوچ که اصرار داشت که مواد نمایشگاه و سایر اسناد برای بررسی محتوا تحویل داده شود.

سپس، از آوریل سال جاری، پاورقی مورد بازنگری قرار گرفت تا اسمیتسونیان به جای تصویب لایحه تخصیص بودجه سال 2026 توسط کنگره، از اسمیتسونیان پیروی کند و اساسا به اسمیتسونیان می‌گفت که با کسری 89 میلیون دلاری از آنچه قانون‌گذاران وضع کرده بودند، کار کند. پس از چندین بار تکرار، آن پاورقی در نهایت در 2 ژوئیه حذف شد. دو روز بعد، کاخ سفید گزارشی تند درباره موزه ملی تاریخ آمریکا منتشر کرد. در آن مرحله، به نظر می رسید تاکتیک پاورقی خاموش شده بود. تا اواخر ماه گذشته.

مشخص نیست که آیا پاورقی ها تأثیر مشخصی بر عملیات اسمیتسونیان داشته است یا خیر. اسمیتسونیان درخواست مصاحبه در مورد پاورقی ها را رد کرد و کاخ سفید به سوالات در مورد این موضوع پاسخی نداد.

نماینده چلی پینگری، نماینده دموکرات مین که عضو رتبه بندی کمیته فرعی تخصیص بودجه مجلس است که بر اسمیتسونیان نظارت می کند، به من گفت که در تابستان امسال در مورد مسائل مالی با باچ صحبت کرده و این احساس را پیدا کرده است که موسسه منتظر عقب نشینی است تا زمانی که پاورقی ها واقعا در کارش تداخل ایجاد کنند. او گفت که پاورقی ها هرگز به چالش کشیده نشدند. "من فکر می کنم آنها باعث دل درد شدید اسمیتسونیان شدند.

در نهایت، بودجه آزاد شد، و بنابراین اکنون نگرانی من به این موضوع تبدیل شده است که در دور بعدی چه اتفاقی خواهد افتاد. سناتور جف مرکلی، یک دموکرات اورگان که همچنین رهبر اقلیت در کمیته فرعی که وظیفه نظارت اسمیتسونیان را بر عهده دارد، آنچه را که او به عنوان امتناع از آزاد کردن ده ها میلیون دلار در اوایل سال جاری توصیف کرد، محکوم کرد. او به من نوشت: «OMB از پاورقی‌های کوچک استفاده کرد تا ادعای بی‌معنی و بزرگی ارائه دهد که نگه داشتن بودجه در سطح بودجه رئیس‌جمهور - فقط یک عدد روی یک تکه کاغذ - قانون واقعی را زیر پا می‌گذارد. در واقع، خودداری از چنین بودجه ای غیرقانونی است.»

چند کارشناس بودجه به من گفتند که این پاورقی ها بسیار عجیب هستند. سرین لیندگرنساویج، وکیل گروه ناظر غیرحزبی «حفاظت از دموکراسی»، تقسیم‌بندی‌ها را از نزدیک دنبال می‌کند و به من گفت که پاورقی‌های اسمیتسونیان آنقدر سفارشی بودند که ردیاب‌ای که سازمان او ساخته بود، آنها را علامت‌گذاری نکرد. او گفت: «هرگز به ذهنمان خطور نکرده بود که کسی چیزی تا این حد فاحش را در متن قرار دهد.

او گفت، به ویژه، «این ایده که شما درخواست رئیس‌جمهور را احیا می‌کنید که دارای قدرت قانونی صفر از بخش قبلی فرآیند تخصیص اعتبار است و در پایان آن را تحمیل می‌کنید، برای حاکمیت قانون و نظم قانون اساسی که ما آن را می‌شناسیم منفور است».

[ بخوانید: تغییر بعدی که ترامپ برای اسمیتسونین در نظر گرفته است]

این زمینه، درخواست بودجه سال 2027 ترامپ را برای اسمیتسونیان حتی بدتر می کند، زیرا این کمترین میزان در سال های اخیر برای این موسسه است. پیشنهاد ترامپ با 961.3 میلیون دلار هزینه ها را نسبت به سال قبل حدود 11 درصد کاهش می دهد. این درخواست همچنین بر اهمیت نگهداری و حفاظت از موزه‌ها در مرکز خرید ملی تأکید می‌کند، جایی که حدود نیمی از موزه‌های اسمیتسونیان و زمین صفر پروژه‌های حیوانات خانگی ترامپ در واشنگتن است.

کاخ سفید از پاورقی ها علیه سایر نهادهای فدرال از جمله بنیاد ملی علوم استفاده کرده است. ماه گذشته، یک قاضی در پرونده ای در مورد تقسیم بندی های وزارت آموزش علیه دولت ترامپ حکم داد و نوشت که استفاده دولت از پاورقی های محدودکننده برای اجبار به تبعیت از دستورات اجرایی در این شرایط غیرقانونی است. ادعاهای باقی‌مانده در این پرونده، از جمله موارد مربوط به OMB که از تقسیم‌بندی‌ها برای کسر پول از برنامه‌های خاصی که دولت دوست ندارد، در حال بررسی است. (Lindgrensavage یکی از وکلای شاکیان است.)

توجه کمی به این تنش های پشت صحنه در اسمیتسونیان شده است، به جز زمانی که واشنگتن سان در اوایل سال جاری برخی از پاورقی ها را گزارش کرد. کاخ سفید کمپین گسترده تر خود را با این ادعا که اسمیتسونیان نسخه ای بیش از حد منفی از تاریخ ایالات متحده ارائه می دهد و رهبری آن یک برنامه سیاسی دارد توجیه کرده است. مورخان تلاش دولت ترامپ برای نفوذ بر این نهاد را تقبیح کرده اند و قانونگذاران دموکرات قوانینی را برای محافظت از استقلال اسمیتسونیان ارائه کرده اند.

رهبری اسمیتسونین گاهی اوقات از ادعاهای گسترده تر دولت عقب نشینی می کند و می گوید که کار آن غیر حزبی است و ریشه در دانش آموختگی دارد. اما این رویارویی مصادف است با یک بحث مداوم در مورد چگونگی بازگویی تاریخ آمریکا. آیا باید یک روایت کلی باشد یا شامل بسیاری از دیدگاه های کوچکتر و متنوع باشد؟ آیا باید بر وحدت ملی متمرکز شود یا تنوع؟ این پرسش‌ها به‌ویژه در موزه ملی تاریخ آمریکا اسمیتسونیان مطرح است، که به‌طور گسترده‌ای در آثارش سنجیده می‌شود و روندهای بزرگ‌تر موزه‌داری و آکادمیک را برای گسترش تاریخ دنبال کرده است.

روایتی که در عین تاکید بر پیچیدگی های داستان آمریکایی، گروه های بیشتری را شامل شود.

هر رویکردی که باشد، مسئولیت تاریخ در اسمیتسونیان بر عهده متصدیان بوده است نه روسای جمهور. اما اسمیتسونیان در یک دوره آسیب پذیری خاص قرار دارد. بوچ در پایان سال از سمت خود بازنشسته خواهد شد. نیویورک تایم در تابستان امسال نوشت: اعضای شهروند به دلیل اینکه کاخ سفید در تلاش است تا بر انتخاب‌های جدید تأثیر بگذارد، پس از پایان دوره ریاست‌جمهوری اسمیتسونیان، همچنان از هیئت سلطنتی اسمیتسونیان کنار می‌روند و کرسی‌هایشان خالی می‌شود.

پست‌های مدیر موزه در سراسر مؤسسه نیز باز است - هفته گذشته، مدیر موزه ملی تاریخ طبیعی اعلام کرد که از سمت خود کناره‌گیری می‌کند - و به تعدادی از جای خالی‌های عمده اضافه شد. برای رئیس‌جمهوری که به دنبال کنترل است، خلاء قدرت و یک نهاد درهم شکسته می‌تواند یک فرصت باشد.

یکی از کارکنان که خواست نامش فاش نشود، زیرا او مجاز به صحبت در پرونده نبود، پس از اعلام بازنشستگی بوچ به من گفت که برخی از کارمندان نگران هستند که رئیس جمهور ممکن است تلاش کند یک منشی را منصوب کند، همانطور که او سال گذشته، کیم ساجت، مدیر گالری پرتره ملی را در یک پست اجتماعی حقیقت "برکنار کرد". (اسمیتسونیان گفت که ترامپ صلاحیت انجام این کار را ندارد، اما او در نهایت به هر حال کنار رفت). کارمند گفت: "من فکر می کنم شما باید واقعا سر خود را در شن فرو کنید تا سطحی از اضطراب را در این مورد احساس نکنید."

به یک معنا، تلاش‌های کاخ سفید به سادگی با قرار دادن کل سیستم موزه در لبه‌ها کارآمد بوده است.

چیزهای زیادی برای از دست دادن دارد. در اسمیتسونیان، پول خصوصی صرف تلاش‌های درخشان‌تر، مانند نمایشگاه‌های پیشگامانه و امکانات جدید می‌شود، در حالی که پول عمومی معمولا برای نیازهای اساسی، مانند عملیات، حفاظت از مجموعه‌های ملی و نگهداری استفاده می‌شود. بودجه عمومی درها را باز نگه می‌دارد، به همین دلیل است که وضعیت غیرعادی موسسه به عنوان یک نهاد خصوصی-دولتی زمانی که باید در طول تعطیلی دولت بسته شود، همانطور که سال گذشته اتفاق افتاد، بیشتر نمایان می‌شود.

تاکتیک پاورقی از این آسیب پذیری سوء استفاده می کند. لیندگرنسویج گفت، اگرچه فرآیند تسهیم برای کمک به جلوگیری از خرج بیش از حد توسط نهادهای دریافت کننده دلار فدرال طراحی شده است، لیندگرناسوج گفت: "دعوت نامه ای برای اداره مدیریت و بودجه برای مدیریت خرد دولت فدرال نیست." دولت ترامپ محدودیت‌های اختیارات خود را آزمایش کرده است. طبق یادداشت کاخ سفید، اخیرا، رئیس جمهور خواستار لغو گسترده حدود 810 میلیون دلار دلار فدرال شده است که بیشتر آن از منابع "پناهندگان، پناهجویان و سایر غیرشهروندان" تامین می شود.

سناتور سوزان کالینز، یک جمهوری خواه مین، در ایکس پست کرد که OMB در تلاش است "قدرت قانون اساسی کنگره را تضعیف کند."

کارشناسان بودجه به من تاکید کردند که هر خط از پاورقی عمدی است و داستانی پشت آن است. در مورد اسمیتسونیان، پاورقی ها به جزئیات بسیار خاصی می پردازند. در نسخه پاورقی که OMB در بهار امسال اضافه کرد، این دفتر پیشنهاد اعمال محدودیت‌های مسافرتی بر اسمیتسونیان را داد، به استثنای دو پروژه که ترامپ به آن علاقه دارد: جشن‌های نیمه صد ساله و پلنگ‌های عربی در باغ‌وحش ملی (که با هدیه‌ای از عربستان سعودی پشتیبانی می‌شوند).

در سال 1839، آدامز نوشت که می‌ترسید یک وصیت اسمیتسونیان «بر باکلان‌ها تلف شود»، با اشاره به پرندگان حریص. آدامز در نگرانی های خود در مورد درگیری های مالی اسمیتسونیان، پیشگو بود. او فقط حیوان اشتباهی داشت. در عوض، آنتاگونیست اصلی اسمیتسونیان، طرفدار گربه‌های بزرگ است.