کارایی مراقبت های بهداشتی نباید به قیمت بیماران تمام شود | نظر

بر اساس گزارش آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبت های بهداشتی (AHRQ) از هر سه بیمار، یک نفر تشخیص اشتباه را از طریق دست اول دریافت می کند. تحقیقات ذکر شده توسط آژانس نشان می دهد که 79 درصد از خطاهای تشخیصی مربوط به برخورد بیمار و پزشک است که تا 56 درصد با ارتباط نادرست در طول آن برخورد مرتبط است.

تحقیقات همچنین نشان داده است که پزشکان می‌توانند 11 ثانیه پس از شروع به شرح نگرانی‌هایشان، صحبت آنها را قطع کنند.

این ارقام یک چالش اساسی در پزشکی مدرن را برجسته می‌کند: وقتی مراقبت‌های بهداشتی به طور فزاینده‌ای بر سرعت، کارایی و پردازش بیشتر بیماران متمرکز می‌شود، مکالمه‌هایی که به پزشکان در درک این بیماران کمک می‌کند کوتاه شود.

عواقب آن می‌تواند فراتر از یک قرار ملاقات ناامیدکننده، به اطلاعات از دست رفته، تشخیص‌های تاخیری، و تصمیم‌های درمانی که در مورد آنچه که برای فرد مهم‌تر است، توضیح دهد.

در مراقبت های بهداشتی مدرن، به طرز قابل ملاحظه ای آسان است که یک انسان به یک عدد کاهش یابد.

یک بیمار به نمودار، تشخیص، نتیجه MRI، روش برنامه ریزی شده برای صبح پنجشنبه یا نام بعدی در یک برنامه کلینیک شلوغ تبدیل می شود. اما برای فردی که در اتاق معاینه نشسته است، این مسئله به ندرت عادی است.

ممکن است تعیین کند که آیا آن فرد می تواند به کار خود ادامه دهد، دوباره ورزش کند، بدون درد بخوابد، از همسرش مراقبت کند، مسافرت کند، کفش معمولی بپوشد یا به سادگی به زندگی خود بازگردد. این تمایز مهم است.

پس از بیش از سه دهه در مطب خصوصی، متقاعد شدم که یکی از بزرگترین چالش های پزشکی صرفا ایجاد درمان های بهتر نیست. این در حالی است که هنگام ایجاد یک سیستم مراقبت بهداشتی که برای کارایی بیشتر طراحی شده است، اطمینان حاصل کنیم که بیمار فردی را از دست نمی دهیم.

کارایی لازم است. پزشکان در محیطی پر از برنامه‌ها، الزامات اسناد، محدودیت‌های بیمه، تقاضاهای اداری، و افزایش فشار برای دیدن بیماران بیشتر در زمان کمتر کار می‌کنند.

فناوری همچنین پزشکی را متحول کرده است، اغلب برای بهتر شدن. ما به تصویربرداری فوق‌العاده، سوابق الکترونیکی، ابزارهای تشخیصی پیچیده و اکنون هوش مصنوعی دسترسی داریم.

اما پزشکی نمی تواند آنقدر کارآمد شود که گوش دادن ناکارآمد شود.

دو بیمار می توانند با تشخیص دقیقا یکسان وارد مطب پزشک شوند و به چیزهای بسیار متفاوتی نیاز دارند.

آناتومی آنها ممکن است متفاوت باشد. شرایط جسمانی آنها ممکن است متفاوت باشد. شغل، سن، سطح فعالیت، مسئولیت های خانوادگی و تحمل بهبودی آنها ممکن است متفاوت باشد. مهمتر از همه، اولویت های آنها ممکن است متفاوت باشد.

یک بیمار ممکن است به سادگی خواهان تسکین درد باشد. دیگری ممکن است بخواهد به دویدن بازگردد. ممکن است شخص دیگری در اسرع وقت به سر کار خود بازگردد، زیرا شش هفته دوری از کار از نظر مالی غیرممکن است.

اینها جزئیات ثانویه نیستند. آنها بخشی از تشخیص هستند زیرا بر معنای واقعی یک نتیجه درمانی موفق تأثیر می گذارند.

من این را اغلب در تخصص خودم جراحی پا و مچ پا می بینم. دو بیمار ممکن است هر دو با بونیون تشخیص داده شوند، اما این بدان معنا نیست که آنها ناهنجاری های یکسانی دارند یا باید به طور خودکار یک طرح درمانی یکسان دریافت کنند. ساختار استخوان، تحرک مفاصل، بیومکانیک، غضروف، شدت بدشکلی و اهداف شخصی آنها می تواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد.

پزشکان نه تنها موظف به تشخیص و درمان، بلکه گوش دادن نیز هستند. وقتی بیماران گیج، عجله و یا احساس می کنند که هیچ کس واقعا به آنها گوش نمی دهد مطب را ترک می کنند، چیزی بزرگتر آسیب می بیند. اعتماد شروع به از بین رفتن می کند. و هنگامی که بیماران اعتماد خود را نسبت به اینکه سیستم مراقبت های بهداشتی آنها را به عنوان یک فرد می بیند از دست بدهند، بازسازی این اعتماد می تواند دشوار باشد.

ارتباط بین گوش دادن و ایمنی تشخیصی به خوبی مستند شده است. بسته ابزار مشارکت بیمار AHRQ بیماران را تشویق می‌کند تا داستان کامل سلامتی خود را به اشتراک بگذارند و پزشکان را تشویق می‌کند تا بدون وقفه در ابتدای قرار ملاقات گوش دهند. این آژانس ارتباطات و به اشتراک گذاری اطلاعات بین بیماران و پزشکان را به عنوان فرصت های مهم برای بهبود ایمنی تشخیصی شناسایی می کند.

تحقیقات منتشر شده در مجله پزشکی داخلی عمومی نیز وقفه ها را در طول قرار ملاقات مراقبت های اولیه مورد بررسی قرار داد. در مشاهدات 60 ویزیت معمول، بیماران به طور متوسط ​​12 ثانیه بدون وقفه صحبت کردند و پزشکان در حدود یک چهارم بازدیدها قبل از پایان صحبت، صحبت را قطع کردند. این مطالعه نشان می‌دهد که به راحتی می‌توان حساب یک بیمار را حتی در یک مشاوره معمولی کوتاه کرد.

یک بیمار ممکن است یک نوبت در روز پزشک باشد.

اما برای آن بیمار، دلیل آن قرار ملاقات ممکن است بر هر بخش از زندگی او تأثیر بگذارد.

دکتر ریچارد موی جراح پا و مچ پا در کالیفرنیای جنوبی است که رویکرد خود را برای اصلاح تقریبا بدون درد بونیون در سال 1992 توسعه داد. تمام نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.