کارشناسان می گویند که پل مرزی چین و کره شمالی ممکن است کمک چندانی به تجارت نداشته باشد

در حالی که چین و کره شمالی نوار پل رودخانه نیو یالو را در این هفته قطع کردند، مقامات این گذرگاه مرزی جدید را با عبارات مهم توصیف کردند.

لی کیانگ، نخست‌وزیر چین گفت این پل 3 کیلومتری که داندونگ چین و سینویجو کره شمالی را به هم متصل می‌کند، تجارت را "به شدت ارتقا می‌دهد" و پیوندهای عاطفی را تقویت می‌کند.

نخست‌وزیر کره‌شمالی، پاک تای سونگ، ابراز عقیده کرد که این گذرگاه «پیشروی برای رفاه دو کشور را تسریع می‌کند» و به همکاری‌های اقتصادی آنها «نشاط تازه‌ای می‌بخشد».

تحلیلگران روابط چین و کره شمالی بسیار محتاط تر هستند.

کارشناسان می گویند در حالی که این پل نماد مشخصی از تلاش های چین و کره شمالی برای احیای روابطی است که از دوران اوج دوران جنگ سرد خود را از دست داده اند، اما به گفته کارشناسان، چشم انداز تجارت با موانعی از تحریم های بین المللی گرفته تا رهبری کره شمالی که امنیت را بیش از هر چیز دیگری در اولویت قرار می دهد، مانع می شود.

فیلیپ پارک، استاد دانشگاه مطالعات کره شمالی در سئول، کره جنوبی به الجزیره گفت: «این نشان دهنده تلاش مجدد چین برای تقویت روابط خود با کره شمالی در زمان تغییر صف بندی های منطقه ای است.

اما اینکه آیا این منجر به یکپارچگی اقتصادی عمیق‌تر، وابستگی بیشتر به کره شمالی یا تغییر قابل توجهی در جهت‌گیری استراتژیک پیونگ یانگ می‌شود، یک سوال باز باقی می‌ماند.

پارک افزود: این پل می تواند تجارت و لجستیک را تسهیل کند، اما تحریم های بین المللی را از بین نمی برد.

چین که سربازانش در جنگ کره 1950-1953 در کنار پیونگ یانگ جنگیدند، برای مدت طولانی مهم‌ترین بخش اقتصادی کره شمالی بوده است.

چین 95 درصد تجارت رسمی با این کشور مخفی را به خود اختصاص داده است، که از نظر دیپلماتیک و اقتصادی در زمره منزوی ترین کشورهای جهان است.

قبل از افتتاح رسمی پل چهار خطه رودخانه جدید یالو در روز پنجشنبه، حمل و نقل جاده ای و ریلی بین Dandong و Sinuiju، مسیر اصلی تجارت چین و کره شمالی، منحصرا از طریق پل قدیمی دوستی چین و کره انجام می شد.

این پل که در سال 1943 افتتاح شد، دارای یک جاده تک خطه و یک مسیر ریلی است و فقط می تواند وسایل نقلیه با حداکثر وزن 20 تن را حمل کند.

جائه وو جو، استاد سیاست خارجی چین در دانشگاه کیونگ هی در سئول، گفت که پل جدید می تواند تجارت بین طرفین را «بسیار قابل توجه» تقویت کند، از جمله انتقال قطعات ممنوعه تحت تحریم ها علیه برنامه های هسته ای و موشکی پیونگ یانگ.

جو به الجزیره گفت: «بنابراین افتتاح این پل با چین بسیار مهم است.

پس از اینکه در اواسط دهه 2000 تحت فشار آزمایش های تسلیحات هسته ای کره شمالی قرار گرفت، روابط پکن و پیونگ یانگ در دوران ریاست جمهوری شی جین پینگ، رئیس جمهور چین و کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی گرم شد.

در آخرین دیدار شی و کیم در ژوئن، هفتمین نشست سران آنها از سال 2018، رهبران متعهد شدند که همکاری در زمینه‌های تجارت، دفاع، کشاورزی، قانون، علم و فناوری را افزایش دهند.

تحلیلگران تا حدی تعامل عمیق پکن با پیونگ یانگ را پاسخی به روابط رو به رشد پیونگ یانگ با مسکو می دانند که شامل استقرار هزاران نیروی کره شمالی در خط مقدم جنگ روسیه در اوکراین است.

ماه گذشته مقامات کره شمالی و روسیه اولین پل جاده ای را افتتاح کردند که کشورهایشان را از طریق رودخانه تومن به یکدیگر متصل می کند.

اما در حالی که تجارت در حال رشد است، در زمینه تجارت جهانی نسبتا ناچیز باقی می ماند.

تجارت رسمی بین همسایگان نیز به میزان قابل توجهی کمتر از دوران اوج خود در دهه 2010 باقی مانده است.

اقتصاددانان توضیحاتی را برای کاهش سرعت ارائه کرده‌اند که طیفی از تحریم‌های تشدید شده تا کاهش اتکای چین به واردات در بحبوحه تلاش‌های این کشور برای تقویت خوداتکایی اقتصادی را شامل می‌شود.

کریستوفر گرین، مشاور ارشد شبه جزیره کره در گروه بحران بین المللی، گفت که اهمیت گذرگاه مرزی جدید نباید اغراق شود، با توجه به اینکه تجارت چین و کره شمالی "اساسا توسط سیاست هدایت می شود".

گرین به الجزیره گفت: «فقدان مسیرهای ترانزیتی برون مرزی مانع اصلی نیست.

گرین با توصیف روابط تا کنون به عنوان تعامل اقتصادی "پایدار" گفت: "اگر افتتاح پل نشان دهنده تمایل سیاسی هر دو طرف برای پوشش سیاسی به افزایش حجم تجارت باشد، باید تجارت را تقویت کرد."

زمان نشان خواهد داد. اما کلید سیاست امنیت ملی است، نه اقتصاد.

همانطور که مقامات پل رودخانه جدید یالو را بازتابی از همکاری چین و کره شمالی می دانند، این پروژه مسیر طولانی و عذاب آور را برای تکمیل داشت.

ساخت و ساز در سال 2011 آغاز شد و در سمت چینی در سال 2014 به پایان رسید.

اما مقامات کره شمالی تنها در سال جاری پس از توقف های مکرر در ساخت و ساز در میان تنش ها با پکن، جاده ها و تأسیسات گمرکی را در کنار رودخانه خود تکمیل کردند.

مارکو ماری، محقق دکترا در دانشگاه بوکونی ایتالیا که روابط اقتصادی چین و کره شمالی را مطالعه می کند، به الجزیره گفت: «تأخیر 12 ساله مطمئنا نشان می دهد که همکاری اقتصادی مشروط تر از آن چیزی است که زبان دوستی ممکن است بیان کند.

ماری افزود: «این پل می‌تواند تدارکات و فعالیت‌های اقتصادی را تسهیل کند، در حالی که حمایت روسیه جایگزین‌هایی به کره شمالی می‌دهد که اهرم پکن را کاهش می‌دهد».

این لزوما به معنای اصلاحات اقتصادی گسترده تر یا بهبود قابل مقایسه در زندگی مردم عادی نیست.»

ویکی ژانگ، دانشیار دانشگاه سافولک که روابط بین کره شمالی و چین را مطالعه می کند، گفت که تاریخچه روابط اقتصادی چین و کره شمالی مملو از پروژه های ناموفق است، مانند منطقه ویژه اقتصادی هوانگگومپیونگ، توسعه کره شمالی و چین در نزدیکی Dandong.

ژانگ به الجزیره گفت: مواردی مانند منطقه ویژه اقتصادی هوانگومپیونگ - که توسط چین و کره شمالی ایجاد شد - وجود داشت که در آن چین زیرساخت هایی را در کنار خود ایجاد کرد، اما کره شمالی حتی جاده را در سمت آنها هموار نکرد.

ژانگ گفت: «یک دلیل این است که برخلاف همسایگانش، دولت کره شمالی واقعا توجه زیادی به تجارت برای توسعه اقتصادی ندارد.

تجارت بین‌الملل توسط کره شمالی بیشتر شبیه یک ابزار سیاست خارجی است.

ادوارد هاول، مدرس روابط بین‌الملل در دانشگاه آکسفورد، گفت: چین می‌خواهد «ضروری» خود را به‌عنوان یک شریک تجاری نشان دهد و کره شمالی مشتاق تقویت روابط اقتصادی خود است، تجارت احتمالا رشد خواهد کرد.

هاول گفت، با این حال، تعامل اقتصادی تابع ملاحظات سیاسی خواهد بود.

هاول به الجزیره گفت: «کره شمالی بدیهی است که می خواهد از رویارویی با هر گونه نفوذ چین برای تغییر مدل اقتصادی خود اجتناب کند، اما پیونگ یانگ می خواهد از مزایای اقتصادی تجارت با خیر اقتصادی اصلی خود بهره مند شود.