کارشناس می‌گوید: چین رقابت یوان و دلار را مانند پپسی در مقابل کوکاکولا می‌بیند - «هرگز رهبر بازار نیست، اما در کوتاه‌مدت قابل استفاده است».

به گفته یک محقق برجسته چینی، سر سنگینی است که تاج بر سر دارد، و بر خلاف تصور عمومی، پکن نمی‌خواهد یوان دلار را به عنوان ارز غالب جهان از سلطنت خلع کند.

زونگیوان زوئه لیو، کارشناس ارشد مطالعات چین در شورای روابط خارجی، این ماه در فارن افرز نوشت: در حالی که چین در تلاش برای بین المللی کردن یوان، که به رنمینبی نیز معروف است، تعهدات ناشی از تبدیل ارز ذخیره جهانی را نمی خواهد.

او توضیح داد که برای گرفتن واقعی جای دلار نیاز به بازارهای باز سرمایه دارد که کنترل حزب کمونیست را بر اینکه چه کسی و چگونه سرمایه دریافت می کند، تهدید می کند. این به همان اندازه است که بسیاری از نخبگان به دارایی های دلاری خارج از کشور به عنوان نوعی بیمه در برابر آزار و اذیت سیاسی داخلی متکی هستند.

لیو افزود، از آنجایی که چین در واقع ترجیح می دهد دلار را در بالاترین سطح خود نگه دارد، دلیل واقعی ترویج یوان در خارج از کشور این است که مانع از حمله ایالات متحده به سیستم مالی علیه خود شود، مانند آنچه روسیه پس از حمله به اوکراین در سال 2022 بسته شد.

یک شبکه یوانی که به اندازه کافی بین المللی باشد، حتی بدون اینکه مسلط باشد، می تواند تحریم های مبتنی بر دلار را که ایالات متحده ممکن است در آینده اعمال کند، دور بزند.

او گفت: «قرار دادن یک دوم قابل احترام یا حتی یک سوم متعاقب، برای شکستن انحصار مؤثر دلار و محدود کردن توانایی ایالات متحده برای اعمال تحریم‌های مالی به صورت یکجانبه کافی است و در عین حال چین را از تلاش و هزینه حفظ برتری ارزی نجات می‌دهد».

از منظر پکن، مأموریت این است که رنمینبی را به عنوان پپسی به کوکاکولای دلاری تثبیت کند: هرگز رهبر بازار نیست، اما در کوتاه مدت قابل استفاده است و بیش از آنکه بتواند رئیس فعلی را صادق نگه دارد.

(با توجه به ارزشش، پپسی در واقع در جنگ‌های کولا بیشتر از کوکاکولا عقب افتاده است و اخیرا زمانی که KFC اعلام کرد در 3700 رستوران خود در ایالات متحده، نوشابه‌های غیرالکلی پپسی را با محصولات کوکاکولا جایگزین می‌کند، با شکست نمادین بزرگی مواجه شد.)

تا کنون، چین استفاده از رنمینبی را در بین شرکت‌های بیش از صد کشور و در طیف رو به رشدی از بازارهای کالا تسهیل کرده است. تا ژوئن، سیستم پرداخت بین‌بانکی فرامرزی آن دارای 1829 شرکت‌کننده بود که می‌توانستند پرداخت‌ها را به بیش از 5200 بانک در 191 کشور ارسال کنند.

الزامات ارز جهانی

لیو گفت، اما این تنها بخش کوچکی از آنچه سیستم تحت تسلط ایالات متحده پردازش می کند، است و افزود که یک ارز جهانی همچنین مستلزم قیمت گذاری، تامین مالی، انتقال ریسک و سرمایه گذاری مجدد است.

صادرکنندگان چینی هنوز به دلار صورت‌حساب می‌کنند و درست قبل از وارد کردن آنها به چین، آنها را به یوان تبدیل می‌کنند. او خاطرنشان کرد، اما پکن در حال ترویج "قیمت چین" یا معیارهای یوان در مبادلات کالاهای داخلی است و در مورد لیتیوم موفق بوده است.

مرحله تامین مالی نیز در حال افزایش است زیرا بانک‌های چینی وام‌دهی یوان خود به وام گیرندگان خارج از کشور را بین سال‌های 2023 تا اواسط سال 2026 بیش از دو برابر کرده‌اند. بانک خلق چین همچنین با 32 بانک مرکزی خارجی و مقامات پولی به توافقات سوآپ ارزی دست یافته است.

گام‌های ساده‌تر حضور یوان را در بازارهای انتقال ریسک افزایش داده است زیرا شرکت‌های دولتی شروع به تسویه حساب بیمه بار به یوان کرده‌اند. اما سرمایه گذاری مجدد شاید ضعیف ترین حلقه در این زنجیره باشد. لیو استدلال کرد که یک اکوسیستم قوی یوان به گیرندگان نیاز دارد که مانده های خود را نگه دارند و دوباره سرمایه گذاری کنند تا آن ها را تبدیل کنند.

چین دسترسی خارج از کشور به سهام و اوراق قرضه داخلی را گسترش داده است، اما کنترل سرمایه غیرقابل پیش بینی پکن همچنان نگران کننده است. در ماه مارس، سرمایه گذاران خارجی تنها 1.6 درصد از بازار اوراق قرضه چین را در اختیار داشتند در مقابل 27 درصد در بازار اوراق قرضه ایالات متحده.

او گفت: "بدون مجموعه ای بزرگتر از دارایی های رنمینبی که خارجی ها بتوانند آزادانه خرید و فروش کنند، رنمینبی نمی تواند به جای دلار نزدیک شود."

اما مشابه اینکه «دلار نفتی» نقش دلار آمریکا را در تجارت جهانی ثابت می‌کند، یوان می‌تواند بر تجارت کالاهای اساسی که چین کنترل می‌کند تسلط داشته باشد.

لیو معتقد است که این می تواند به شکل مواد معدنی حیاتی، تجهیزات انرژی پاک و زیرساخت های الکتریکی مورد استفاده در فناوری انرژی سبز باشد.

چین در حال حاضر برتری خود را در بسیاری از زنجیره تامین سبز ایجاد کرده است و استانداردهای مبتنی بر فناوری‌های شرکت‌های متعلق به چین را ترویج می‌کند.

او پیش‌بینی کرد: «اگر چین تسلط خود را بر آن اکوسیستم صنعتی، با استفاده از مقیاس و مزیت‌های هزینه‌ای خود برای جلوگیری از عقب‌نشینی رقبا، تثبیت کند، می‌تواند اهرم کافی برای قیمت‌گذاری آن صادرات ضروری و غیرقابل جایگزینی را به رنمینبی به دست آورد و پایه‌ای برای «یوآن سبز» ایجاد کند که در نهایت ممکن است جایگزین دلار نفتی شود.»

پتریوآن

در همین حال، جنگ ایران تردیدهایی را در مورد دلار نفتی ایجاد کرده است که به توافقی برمی‌گردد که در سال 1974 منعقد شد، زمانی که عربستان سعودی موافقت کرد نفت خود را به دلار قیمت گذاری کند و مازاد دارایی‌های آمریکا را سرمایه‌گذاری کند.

در ازای بازیافت دلارهای عربستان سعودی به ایالات متحده، واشنگتن امنیت پادشاهی را تضمین کرد که شامل استقرار نیروها در منطقه، ارائه تسلیحات پیشرفته و تضمین کشتیرانی آزاد در تنگه هرمز می‌شد.

اما نقش آمریکا در خاورمیانه امروز بسیار متفاوت به نظر می رسد. با وجود 40 روز بمباران تنبیهی ایران و حفاظت شبانه روزی از کشتی های تجاری، ایالات متحده هنوز به طور کامل تردد در این تنگه را ترمیم نکرده است.

در عین حال، انبوه موشک‌ها و پهپادهای ایران به هواپیماها، رادارها و پایگاه‌های ایالات متحده خسارات قابل توجهی وارد کرده است، در حالی که سامانه‌های پدافند هوایی آمریکا نتوانسته‌اند به طور کامل از زیرساخت‌های انرژی حیاتی متحدان خلیج فارس محافظت کنند.

دویچه بانک در ماه مارس هشدار داد: «آسیب به اقتصادهای خلیج فارس می‌تواند باعث کاهش پس‌انداز دارایی‌های خارجی آنها شود». در این زمینه، گزارش‌هایی مبنی بر اعطای عبور کشتی‌ها از طریق تنگه هرمز در ازای پرداخت‌های نفتی به یوان باید به دقت پیگیری شود. این درگیری را می‌توان به عنوان یک کاتالیزور کلیدی برای فرسایش در تسلط دلارهای نفتی و آغاز پترویوان به یاد آورد.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد