کارل بوشبی ماجراجوی بریتانیایی پس از ۲۸ سال و پیمودن ۵۰هزار کیلومتر به خانه رسید

پس از ۲۸ سال، کارل بوشبی، ماجراجوی بریتانیایی، پس از پیمودن مسیری ۵۰ هزار کیلومتری از شیلی و عبور از چهار قاره، بدون استفاده از هیچ وسیله نقلیه برای پیشروی، به خانه خود رسید.روز دوشنبه در مرکز شهر هال در شمال‌شرقی انگلیس، جمعیتی تا حدود هزار نفر از او استقبال کردند و او از همه برای حمایتی که در طول راه دریافت کرده بود تشکر کرد.او پس از آن که مورد ستایش ماریا کووارد، شهردار هال، قرار گرفت گفت: «من این کار را تنها انجام ندادم» و تاکید کرد که این یک «تلاش جهانی» بوده است.او گفت: «باور نمی‌کنید چه تعداد آدم در این کار درگیر بوده‌اند تا به ما کمک کنند از موانعی که با آن روبه‌رو می‌شویم عبور کنیم. ما مقابل دولت‌ها ایستاده‌ایم، با برخی از سخت‌ترین چالش‌ها روبه‌رو شده‌ایم.»روز یکشنبه نیز هنگامی که در مه غلیظ از پل نمادین هامبر در نزدیکی هال عبور می‌کرد، پیش از آخرین تلاشش برای رسیدن به مرکز شهر و سپس خانه مادرش، با تشویق مردم روبه‌رو شده بود.جنگل‌های باتلاقی، بیابان‌های سوزان و توندرای یخ‌زده سرعت او را کم کردند، اما انبوه بروکراسی و کاغذبازی اداری باعث شد سفری که قرار بود ۱۲ سال طول بکشد به حماسه‌ای تبدیل شود که او آن را «اگسپدیشن گولیات» نامیده است.سفر کارل بوشبی چگونه آغاز شد؟ماموریت این چترباز سابق ارتش بریتانیا با کارت تولدی که اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی پدرش، کیت، برایش فرستاد، جرقه خورد. کیت که خود نیز کهنه‌سرباز ارتش بود، در آن به بحثی اشاره کرده بود که نیروهای ویژه زمانی درباره امکان پیاده‌روی از لندن تا نیویورک از روی «پل زمینی برینگ» داشتند؛ پلی که برخی دانشمندان معتقدند انسان‌های اولیه در دوران پایین بودن سطح دریا برای مهاجرت از آسیا به قاره‌های آمریکا از آن استفاده کرده‌اند.بوشبی روی نقشه خطی پیوسته از اروپا و آسیا تا آمریکای شمالی کشید و به جای پایان دادن مسیر در نیویورک، آن را مستقیم تا نوک جنوبی شیلی ادامه داد.او گفت: «همین بود» و افزود: «وقتی این فکر زیر پوستم رفت، دیگر راه بازگشتی نبود.»کاوشگران سال‌هاست با قایق، هواپیما، بالون، دوچرخه و حتی پای پیاده دور دنیا را پیموده‌اند؛ اما بیشتر کسانی که پیاده سفر کرده‌اند برای عبور از اقیانوس‌ها به وسایل نقلیه تکیه کرده‌اند.بوشبی برای سفر خود دو قانون سخت گذاشت: نباید از هیچ وسیله نقلیه‌ای برای پیشروی استفاده می‌کرد و باید به خانه با پای پیاده برمی‌گشت.او با ۵۰۰ دلار راه افتاد و خیلی زود خود را در حال مقابله با بادهایی با قدرت توفان در استپ پاتاگونیا دید. او در سال ۲۰۰۱ میلادی از جنگ در منطقه خطرناک دارین گپ، جنگل، باران‌زار و کوهستانی بدون جاده میان آمریکای جنوبی و مرکزی، گریخت و پس از عبور از یک منطقه مرزی محدود در پاناما، به مدت ۱۸ روز زندانی شد.او در سال ۲۰۰۶ میلادی هنگام عبور ۵۶ مایلی از تنگه برینگ همراه با ماجراجوی آمریکایی، دیمیتری کیفر، پس از آن که برای نجات به‌طور هوایی منتقل شد، سقوطی نزدیک به مرگ به آب‌های یخ‌زده داشت و آن‌ها تقریبا تمام تدارکات خود را از دست دادند. پس از انجام این عبور نادر، آن‌ها به دلیل ورود غیرقانونی به روسیه بازداشت و با خطر اخراج روبه‌رو شدند.مشکلات ویزا و همه‌گیری، این سفر را به ۲۸ سال کشاندعبور از روسیه به دلیل مشکلات ویزا و شرایط آب‌وهوایی که فقط چند ماه در سال اجازه سفر می‌داد، نزدیک به ۱۰ سال طول کشید. زمانی که روسیه در سال ۲۰۱۲ میلادی از صدور ویزا برای او خودداری کرد، بوشبی در اعتراض از لس‌آنجلس تا سفارت روسیه در واشنگتن دی‌سی پیاده‌روی کرد؛ اقدامی که در نهایت باعث شد مدارک لازم را دریافت کند.او با هر عقب‌ماندگی به ایالات متحده یا مکزیک، جایی که هزینه زندگی بسیار کمتر بود، برمی‌گشت و منتظر فرصت بعدی می‌ماند تا به نقطه‌ای که سفر را ترک کرده بود بازگردد.در چین، پلیس مسیرش را دنبال می‌کرد، همه‌گیری برای مدت طولانی او را متوقف کرد و به دلیل مشکلات ژئوپلیتیک که ارتباط روسیه و ایران را قطع کرده بود، ناچار شد به مدت ۳۱ روز در دریای خزر شنا کند.او شناگر خوبی نیست و هنگام حرکت آهسته رو به عقب، با تکان دادن دست‌ها از جلیقه نجات و لباس غواصی استفاده می‌کرد؛ روشی که آن را «فلواتیمینگ (floatimming)» می‌نامد، ترکیبی از شنا و شناوری است.اروپا نیز چالش‌های خاص خود را داشت؛ محدودیت‌های ۹۰ روزه برای اقامت باعث می‌شد او سفرش را در بازه‌های سه‌ماهه برنامه‌ریزی کند.او اوایل ماه اکتبر با شنا از کانال مانش عبور کرد تا دوباره به بریتانیا برسد.او بعدا در بیانیه‌ای گفت: «خوب است که بعد از همه این سال‌ها دوباره خاک بریتانیا زیر پایم است» و افزود که سفرش «آسان نبوده است».مهربانی غریبه‌ها به او کمک کرد ادامه دهددر این سال‌ها گروه متغیری از حامیان مالی به او کمک کرده‌اند که همزمان با طولانی شدن سفر و سقوط دارایی‌ها در بحران مالی ۲۰۰۸ میلادی، می‌آمدند و می‌رفتند. او در ۱۶ سال گذشته عمدتا به شرکت تولیدی‌ای اتکا داشته است که توسط بو ویلیمون، خالق سریال «خانه پوشالی»، و جردن تپیس، تهیه‌کننده موسیقی، تاسیس شده و آن‌ها در حال حمایت از ساخت یک مستند توسط ورنر هرتزوگ، فیلم‌ساز، هستند.با این حال این مهربانی بی‌شمار غریبه‌ها بوده که در تمام مسیر به او نیرو و انگیزه داده است، به‌ویژه از سوی کسانی که کمترین توانایی را برای کمک داشتند.او به کلبه‌هایی که از قطعات خودرو سرهم شده بودند دعوت شده، توسط خانواده یک پزشک پرویی از عفونت شدید معده بهبود یافته و بارها با وعده‌هایی شامل فقط برنج و آب سیر شده است؛ همه توسط کسانی که هیچ چشم‌داشتی نداشتند.او گفت: «فقیرترینِ فقیران مرا به خانه‌هایشان دعوت کرده‌اند. من با ۹۹.۹۹۹۹ درصد از بهترین‌های نوع بشر روبه‌رو شده‌ام. هر فرهنگ، هر کشور پاسخ یکسانی داشته است.»بازگشت به خانه چالشی متفاوت به همراه داردخانم کووارد پیشتر گفت: «تعداد زیادی از مردم سفر حماسی کارل را دنبال کرده‌اند. همه ما از روحیه، پشتکار و عزم راسخ او الهام گرفته‌ایم» و افزود که شهر به «دستاورد خارق‌العاده او افتخار می‌کند».قرار بود بوشبی شامگاه روز دوشنبه دوباره با مادرش آنجلا، پسر ۳۶ ساله‌اش آدام و نوه ۱۲ ساله‌ای که هرگز او را ندیده است دیدار کند.ورنر هرتزوگ، فیلم‌ساز افسانه‌ای آلمانی، همراه با گروه فیلمبرداری بوشبی را در بازگشت به خانه همراهی می‌کند. هرتزوگ در حال ساخت مستندی بلند درباره این سفر با عنوان «واک آو لایف» است.بوشبی در گفت‌وگویی با خبرگزاری فرانسه (AFP) از شمال فرانسه در ماه سپتامبر، اندکی نگرانی خود را از بازگشت به زندگی عادی‌تر در بریتانیا ابراز کرد.او گفت: «باید تلاش کنم دوباره در دنیای بزرگسالان برای خود جایگاهی بسازم.»