کارل بوشبی مادرش را در آغوش می گیرد و قدم زدن 28 ساله خود را در سراسر جهان کامل می کند

برایان ملی، آسوشیتدپرس برایان ملی، آسوشیتدپرس

جان سوپر، آسوشیتدپرس جون سوپر، آسوشیتدپرس

هال، انگلیس (AP) - کارل بوشبی روز دوشنبه در حالی که به خانه خود در شمال انگلیس بازگشت تا یک اودیسه 28 ساله را برای قدم زدن در سراسر جهان، مادر گریان خود را در آغوش گرفت.

"کجا بودی؟" مادرش، آنجلا، هنگام ورود به بیرون از خانه ای که در سال 1998 از آنجا خارج شد، پرسید که اکنون با بنری روی آن نوشته شده بود: «به خانه خوش آمدی پسرم».

بوشبی در 1 نوامبر 1998 از پونتا آرناس شیلی به راه افتاد و 31000 مایل (50000 کیلومتر) را در چهار قاره و 30 کشور پیاده روی کرد تا به خانه برسد. او در حال حرکت بر فراز تنگه برینگ بود و دریای خزر و کانال انگلیس را شنا کرد تا از سوار شدن به قایق یا هواپیما – یا هر وسیله نقلیه ای – برای به جلو راندن خود اجتناب کند.

او عهد کرد تا زمانی که نتواند با پای پیاده سفر را به پایان برساند، دیگر برنگردد. این یک ماجراجویی چشم نواز و مملو از خطر و مشقت بود که سال‌ها به دلیل غیرمنتظره‌ای متوقف شد: سقوط مالی سال 2008 که سرمایه‌های حامیان مالی را کاهش داد، همه‌گیری کووید-19 در سال 2020 و کوه‌هایی از تشریفات اداری برای عبور از مرزهای بین‌المللی.

کارل بوشبی، ماجراجوی بریتانیایی، روز دوشنبه در راه رفتن به مرکز شهر از هال، انگلستان عبور می‌کند و پس از 28 سال از سفر خود به سراسر جهان، به خانه مادرش بازمی‌گردد. عکس از Jon Super/AP

در آخرین روز سفر، بوشبی گاری خود را به سمت استقبال یک قهرمان در تالار شهر هل داد قبل از اینکه برای دیدن مادرش برای آخرین مسیر حرکت کند.

او با صدها نفری که ورود او را تشویق می کردند به شوخی گفت: «متاسفم که شما را منتظر نگه داشتم. "آیا این است، انجام شده است؟"

چترباز سابق گفت وقتی در سن 29 سالگی خانه ردیفی مادرش را ترک کرد، گویی 10 ساله بود.

بوشبی گفت: "آنها می گویند که یک روستا طول می کشد، اما به معنای واقعی کلمه یک دنیا طول کشید تا من را به اینجا رساند." "مهربانی افراد غریبه، از افراد گرفته تا کشورهای ملی که امروز مرا به اینجا بازگردانند. من این کار را به تنهایی انجام ندادم. تیم بزرگی وجود داشت. بزرگترین تیم. زمین."

بوشبی عطش ماجراجویی داشت، اما ماموریت او تنها زمانی مورد توجه قرار گرفت که پدرش کیت در اواسط دهه 90 برای او کارت تولد فرستاد. پدرش که خود کهنه سرباز ارتش است، به بحثی اشاره کرد که دو سرباز نیروی ویژه در مورد امکان پیاده روی از لندن به نیویورک بر روی پل زمینی برینگ داشتند، که به عقیده برخی از دانشمندان توسط انسان های اولیه برای مهاجرت از آسیا به آمریکا در زمانی که سطح دریاها پایین است، استفاده می شد.

جنگل‌های خطرناک، بیابان‌های سوزان و تاندرای یخ‌زده سرعت او را کند کردند، اما تعلیق‌های بوروکراتیک ماجراجویی او را برای دوره‌های طولانی متوقف کرد.

بوشبی در ابتدا محاسبه کرد که این مسافت را می توان در حدود پنج سال طی کرد، اما می دانست که این غیر واقعی است.

او گفت: "شما فقط یک سطل کامل پر از واقعیت را روی آن ریخته اید." "ما مشکوک بودیم که 12 سال به اضافه است. و به علاوه یک امتیاز بزرگ بود. اما هرگز در رویاهای عجیب خود 28 سال را تصور نمی کردیم."

او در سال 2001 از درگیری مسلحانه کلمبیا در منطقه خطرناک Darién Gap، جنگل های بی راه و ناهموار، جنگل های بارانی و کوه های بین آمریکای جنوبی و مرکزی اجتناب کرد و پس از عبور از یک منطقه مرزی محدود در پاناما به مدت 18 روز زندانی شد.

پس از اینکه در سال 2006 در گذرگاه 56 مایلی (90 کیلومتری) تنگه برینگ به همراه ماجراجوی آمریکایی دیمیتری کیفر به محل امن منتقل شدند، دوباره شروع کردند و با یک خرس قطبی مواجه شدند، از سقوط نزدیک به مرگ در آب های یخبندان جان سالم به در بردند و تقریبا تمام ذخایر خود را با سوار شدن به سورتمه از دست دادند. پس از مدیریت این گذرگاه نادر، این زوج به دلیل ورود غیرقانونی به روسیه به زندان افتادند و با اخراج مواجه شدند.

بوشبی تقریبا 10 سال طول کشید تا راه خود را از طریق روسیه در شرایط مناسب طی کند و به دلیل مشکلات ویزا و آب و هوا که تنها اجازه سفر چند ماه در سال را می داد. هنگامی که روسیه در سال 2012 ویزا را برای او رد کرد، بوشبی در اعتراض از لس آنجلس به سفارت روسیه در واشنگتن دی سی رفت، که در نهایت منجر به دریافت مدارک مناسب شد.

بوشبی در طول چندین دهه چندین بار با اعضای خانواده که در سفر با او ملاقات کرده اند ملاقات کرده است. او ماه گذشته پس از عبور از کانال توسط پدر و برادرانش در ساحل دوور مورد استقبال قرار گرفت.

او با آدام، پسر 36 ساله‌اش از ازدواج زودهنگام که به ندرت او را دیده بود، ملاقات کرد و برای اولین بار با نوه 12 ساله‌اش ملاقات کرد که به گفته او شگفت‌انگیز بود.

بوشبی یک دهه بود که مادرش را ندیده بود و زمینه را برای یک دیدار دوباره احساسی و تا حدودی ناخوشایند فراهم کرد که در میان انبوهی از دوربین‌ها و گروه فیلم‌برداری مستند ثبت شد.

در حالی که مادرش دستانش را دور او حلقه کرده بود و گریه می کرد، به شوخی گفت: "خودت را رفتار کن مادر." "خودت را جمع کن."

او گفت که مدت‌ها سعی کرده است آن لحظه را تصور کند که برمی‌گردد تا مادرش را در دروازه‌ای که مدت‌ها پیش او را ترک کرده بود بیابد. او گفت که این یک دیدار مجدد احساسی بود که او سعی داشت آن را "یک آشفتگی بزرگ، بزرگ و مبهم" پردازش کند.

او بعدا در یک کنفرانس خبری گفت: دیدن مادرم بعد از مدت ها تقریبا تکان دهنده بود. "او خیلی تغییر کرده است. همه ما در این مدت خیلی تغییر کرده ایم."

در روزهای پایانی سفر، بوشبی از نگرانی خود در مورد پایان سفر صحبت کرد، نمی دانست که بعدا چه خواهد کرد و با زندگی در زیرزمین مادرش کنار آمد.

او به آسوشیتدپرس گفت: «مثل این است که از افق رویداد وارد یک سیاه‌چاله می‌شویم. "من هیچ ایده ای ندارم که قرار است در زندگی من چه اتفاقی بیفتد."

چیزهای زیادی وجود خواهد داشت که او را مشغول نگه دارد. شش سخنرانی در دو ماه آینده برنامه ریزی شده است، دنباله ای بر خاطرات او "پله های غول پیکر" و ورنر هرتزوگ، فیلمساز آلمانی در حال ساخت مستندی از سفر خود است.

او انتظار دارد با فراز و نشیب هایی که دیگر ماجراجویان پس از سفرهای طولانی تجربه کرده اند مبارزه کند.

او گفت: "تنها راهی که من فکر می‌کنم، می‌دانی، شما از پس آن بر می‌آیید، این است که یک ماموریت دیگر، یک اشتیاق دیگر و مشغول شوید." "این چیزی است که من قصد انجام آن را دارم."

از روزنامه نگاری قابل اعتماد و گفتگوی مدنی حمایت کنید.