کارگران با بقایای انسانی روبرو شدند - و گور دسته جمعی 572 نفر را کشف کردند

جیاروبی جیابلان 12 ساله بود که پدرش کاندایا جایاپالان ناپدید شد

هنگامی که در فوریه گذشته یک گور دسته جمعی در شمال سریلانکا کشف شد، طراحی آن نبود.

کارگران در حال حفاری برای گسترش زمین سوزان سوزی در منطقه Chemanani در منطقه Jaffna بودند که ناگهان بقایای انسان را کشف کردند که باعث تحقیقات شد.

تا ماه اوت، باستان شناسان مرحله سوم کاوش را در این سایت به پایان رساندند که طی آن بقایای اسکلتی 572 نفر از جمله کودکان و نوزادان را پیدا کردند.

در میان کشته شدگان آثاری از زندگی آنها وجود داشت - النگو، یک کیف مدرسه، یک بطری شیر.

گمان می رود که این گور دسته جمعی بزرگترین گور دسته جمعی باشد که تاکنون در سریلانکا کشف شده است.

قبلا زمزمه هایی از وجود آن شنیده می شد - سربازی که به اتهام تجاوز و قتل یک زن جوان در جریان جنگ داخلی ویرانگر کشور محاکمه می شد، درباره یک گور دسته جمعی صحبت کرده بود که صدها جسد در آن وجود داشت. گروه های حقوق بشر گفتند که آنها غیرنظامیان ناپدید شده بودند

و در حالی که این کشف ویرانگر است، برای افرادی مانند جیاروبی جیابلان، که پدرش در میان هزاران نفری بود که در طول چند دهه جنگ ناپدید شدند، امیدواری ایجاد کرد. جیابالان و خانواده‌هایش امید او را دوست دارند که در میان جنازه‌ها پاسخ‌هایی درباره اتفاقی که برای عزیزانشان آمده است نهفته است.

بسیاری از تامیل ها بر این باورند که این قبر قربانیان قتل های فراقانونی انجام شده در طول جنگ داخلی را در خود جای داده است. آنها خواستار تحقیق و عدالت هستند.

اما روند حفاری در چمنی به کندی پیش رفته است و صبر خانواده هایی را که در جستجوی پاسخی در مورد عزیزان ناپدید شده خود هستند، آزمایش می کند.

کشف صدها بقایای جسد در نزدیکی یک گور دسته جمعی که قبلا شناسایی شده بود، خشم تامیل ها را برانگیخت که مدت هاست خواستار تحقیق کامل درباره ناپدید شدن ها شده اند.

بسیاری می ترسند که گور دسته جمعی در نهایت به دلیل فقدان اراده سیاسی برای پیگیری حقیقت، از توجه عمومی محو شود - و بنابراین این گور به محل تجمع اعتراضات مجدد در شمال سریلانکا تبدیل شده است.

سریلانکا، به ویژه شمال و شرق تحت تسلط تامیل، چندین دهه از درگیری متحمل شده است. جنگی که از سال 1983 تا 2009 ادامه یافت، کشور جزیره ای را بر اساس خطوط قومی تقسیم کرد. شورشیان ببر تامیل به دلیل آنچه که آنها تبعیض سیستماتیک توسط دولت تحت سلطه سینهالی نامیدند، برای یک کشور مستقل در شمال شرق کشور جنگیدند.

این درگیری 26 سال به طول انجامید و حدود 100000 نفر کشته شدند. همچنین حدود 23000 نفر - که عمدتا تامیل بودند - مفقود شدند.

هم نیروهای امنیتی و هم ببرهای تامیل متهم به جنایات و جنایات هستند.

یک شیشه شیر نوزاد در میان وسایل شخصی کشف شده در محل قبر بود.

در سال 1995، پس از یک درگیری خونین، ارتش سریلانکا کنترل شبه جزیره جافنا را از ببرهای آزادی بخش تامیل ایلام (LTTE) خارج کرد. این یک نقطه عطف کلیدی در جنگ بود که با شکست ببرها در سال 2009 به پایان رسید.

با گسترش کنترل آنها در اواخر دهه 1990، کل منطقه چمنی بخشی از یک منطقه با امنیت بالا شد و پر از اردوگاه های ارتش، ایست های بازرسی و پست های امنیتی بود. اردوگاه ارتش در چمنی نزدیک به قبرستان نیز وجود داشت.

برخی در آن زمان منطقه جافنا را به عنوان یک "زندان باز" توصیف کردند - و نیروهای امنیتی متهم به ناپدید شدن هزاران غیرنظامی بودند، چیزی که دولت های سریلانکا همیشه آن را انکار می کردند.

جیاروبی جایپالان، که اکنون در جافنا زندگی می کند، به بی بی سی می گوید: "من 12 ساله بودم که در سپتامبر 1996 پدرم توسط ارتش سریلانکا در یک ایست بازرسی نزدیک به منطقه Chemani دستگیر شد. ما هنوز نمی دانیم چه بر سر او آمده است."

او به یاد می آورد که چگونه، پس از اطلاع از ناپدید شدن او، خانواده دچار وحشت شدند و در جستجوی ناامیدانه برای یافتن اطلاعات بدون هیچ شانسی، از اردوگاه های نظامی و ایستگاه های پلیس در سراسر جافنا بازدید کردند. او هرگز برنگشت.

پدرش، کاندایا جایپالان، یک کارمند دولتی بود که همچنین یک کافه کنار جاده را در نزدیکی چمنی اداره می کرد.

جیاروبی می گوید: "من به همراه بسیاری دیگر به گور دسته جمعی Chemani رفتم به این امید که پاسخی پیدا کنم. اما هیچ مدرک مادی پیدا نکردیم. ما خواهان تجزیه و تحلیل دقیق پزشکی قانونی از بقایای انسانی هستیم."

دو هفته قبل از ناپدید شدن Kandaiah Jayapalan، یک دختر 18 ساله مدرسه تامیل به نام Krishanthi Kumaraswamy در همان منطقه ناپدید شد.

در سال 1998، دادگاهی در کلمبو، پنج سرباز را به اتهام تجاوز و قتل کوماراسوامی و کشتن سه تن از اعضای خانواده‌اش به اعدام محکوم کرد. این پرونده در آن زمان توجه جهانی را به خود جلب کرد. اجساد آنها بعدا در منطقه چمنی به خاک سپرده شد.

این یکی از بدنام ترین پرونده های درگیری است - و گوری که در حال حاضر در دست بررسی است در 100 متری بقایای کوماراسوامی و دیگران پیدا شده است.

در یک شهادت حیرت انگیز دادگاه، یکی از سربازان محکوم به نام سوماراتنه راجاپاکسه، ادعا کرد که بین 300 تا 400 نفر که در اواسط دهه 1990 کشته شده بودند در چمنی دفن شده اند.

ادعای او منجر به اولین حفاری در Chemanani یک سال بعد شد که طی آن محققان بیش از 10 اسکلت انسان را کشف کردند. فعالان حقوق بشر معتقد بودند که این اجساد مربوط به افرادی است که در طول جنگ داخلی ناپدید شده بودند، اما پیگیری قضایی کمی وجود داشت.

فعالان می گویند که چون جنگ با شورشیان تامیل ادامه داشت، دولت وقت تحقیقات را دنبال نکرد و دلیل آن را توضیح نداد.

کشف یک گور دسته جمعی دیگر در همان منطقه باعث احیای درخواست ها برای پاسخگویی شده است.

نقشه سریلانکا موقعیت Chemani را نشان می دهد

Gehan Gunatilleke، یکی از کمیسیون‌های کمیسیون حقوق بشر سریلانکا که سال گذشته بازرسی‌هایی را در Chemanani انجام داد، می‌گوید: «بازرسی‌های اولیه نشان می‌دهد که این مکان یک مکان دفن عادی نبوده و با شیوه‌های دفن معمولی هندو سازگار نیست.

فعالان و کارشناسان می گویند که در حالی که به نظر می رسید چند ده جسد به طور رسمی دفن شده بودند، اکثریت قریب به اتفاق داستان متفاوتی را بیان کردند.

بیشتر بقایای انسان بدون لباس، بسته بندی شده در کنار هم و در برخی موارد، روی هم چیده شده بودند. گورها کم عمق بودند و اجساد فقط یک تا دو متر زیر سطح خاک دفن شده بودند.

کمیسیون حقوق بشر سریلانکا در گزارشی در سال گذشته گفت: «احتمال معقولی وجود دارد که دفن‌ها غیرقانونی و بر اساس قتل‌های غیرقانونی بوده است».

خانواده های ناپدید شدگان در جریان درگیری با برگزاری جلسات اعتراضی و مراسم یادبود به این کشف پاسخ دادند.

در میان آنها سوزیلا، زنی 65 ساله است که به دنبال پسرش، گناناسیلان راوی، است که در سال 2007، زمانی که او 24 ساله بود، توسط ارتش سریلانکا دستگیر شد.

او به بی بی سی می گوید: "او تنها پسر من بود و من هر روز به یاد او گریه می کنم. زندگی من بدون او خالی است."

او به گور چمنی رفت اما هیچ مدرکی مانند لباس یا جواهرات شخصی که نشان دهد پسرش در آنجا دفن شده است، پیدا نکرد. آزمایش DNA روی بقایای انسان هنوز انجام نشده است.

تمام بقایای کشف شده از چمنی در بخش پزشکی قانونی پردیس دانشگاه جافنا تحت بازداشت دادگاه نگهداری می شود.

پروفسور راج سومادوا، باستان شناس ارشد گور دسته جمعی به بی بی سی گفت: «ما در حال تهیه یک گزارش موقت هستیم و تا پایان سپتامبر به دادگاه ارائه می شود.

انتظار می رود برخی از نمونه ها برای بررسی دقیق به خارج از کشور فرستاده شود تا به تعیین سن بقایای کمک کند. برای تعیین علل احتمالی مرگ به تجزیه و تحلیل های پزشکی جداگانه نیاز است.

بیش از 20 گور دسته جمعی در سراسر سریلانکا در دهه های اخیر پیدا شده است، اما هیچ یک به طور قطعی با ناپدید شدن اجباری یا قتل های غیرقانونی در شمال و جنوب این کشور مرتبط نبوده است - و هیچ یک به پیگرد قانونی منجر نشده است.

با توجه به ناکامی مقامات در بررسی گورهای دسته جمعی قبلی، در میان بسیاری از مردم تامیل نسبت به نتایج تحقیقات جدید تردید وجود دارد.

آنها اشاره می کنند که نتیجه تحقیقات در مورد گور دسته جمعی دیگری در شهر منار در شمال غربی در سال 2018 کشف شد که در آن بیش از 350 بقایای اسکلت پیدا شد. تحقیقات بی نتیجه ماند و بسیاری از خانواده ها را ناامید کرد.

آنها خواهان ارجاع سریلانکا به دادگاه کیفری بین المللی هستند.

دولت رئیس جمهور آنورا کومارا دیسانایاکه اصرار دارد که به طور کامل با تحقیقات همکاری می کند.

Suseela عکس پسرش Gnanaseelan Ravi را در دست دارد که در سال 2007، زمانی که او 24 ساله بود، توسط ارتش سریلانکا دستگیر شد.

پس از به قدرت رسیدن در سپتامبر 2024، دیسانایاک قول داد که در جهت عدالت و آشتی قومی تلاش کند. اما دولت او به شدت با هر مکانیسم بین‌المللی برای تحقیق در مورد جنایات جنگی که در جریان درگیری‌های قومی انجام شده است مخالف است و تامیل‌ها را ناامید می‌کند.

هارشانا نانایاکارا، وزیر دادگستری سریلانکا به بی بی سی گفت: «ما به کار حفاری در چمنی ادامه خواهیم داد.

او گفت: "ما باید اسکلت ها را تجزیه و تحلیل کنیم و بفهمیم این افراد چگونه مرده اند. سپس باید آزمایش DNA انجام دهیم."

او اصرار دارد که دولت همچنین از خانواده ها خواسته است که DNA خود را بدهند تا بعدا با بقایای آن تجزیه و تحلیل شود.

وزیر در جریان بازرسی خود از چمنی در ماه ژوئن، قول داد تحقیقاتی برای یافتن عدالت و حقیقت برای پایان دادن به این موضوع انجام شود. وی همچنین قول داد که اعتبارات لازم برای این کاوش اختصاص یابد.

سرتیپ وارونا گاماژ، سخنگوی ارتش سریلانکا، ادعاهایی مبنی بر دفن غیرنظامیان توسط نیروهای امنیتی پس از قتل عام آنها را رد کرد.

او به بی بی سی گفت: «همه اتهامات باید در دادگاه ثابت شود.

خانواده‌های ناپدیدشدگان اعتراض کرده و خواستار تحقیقات بین‌المللی درباره گور دسته‌جمعی چمانی هستند.

تأخیر در رسیدگی به جنایات گذشته انتقاد شدید گروه‌های حقوق بشری را برانگیخته است.

پس از سال‌ها فشار بین‌المللی، در سال 2018 دولت یک نهاد مستقل به نام «اداره مفقودین» (OMP) را برای تحقیق در مورد ناپدید شدن‌ها تأسیس کرد. اما افراد آسیب دیده می گویند که در یافتن بستگان مفقود شده آنها پیشرفت چندانی نداشته است.

دیده بان حقوق بشر در گزارشی در اوایل این ماه گفت: «بسیاری از موارد ناپدید شدن اجباری، شکنجه و کشتار همچنان متوقف مانده است، در حالی که خانواده های قربانیان و مدافعان حقوق بشر با تهدید و ارعاب مواجه هستند.

سازمان ملل از سریلانکا خواسته است که برای شناسایی قربانیان کمک بین المللی بخواهد، تا دریابد که آنها چگونه مرده اند و چه کسی مسئول آن است.

روری مونگوون، رئیس آسیا و اقیانوسیه در دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل به بی‌بی‌سی گفت: «این وضعیتی است که قربانیان به شدت ناامید هستند، دهه‌ها با درد زندگی کرده‌اند، به تحقیقات گذشته بی‌اعتماد شده‌اند».

او خاطرنشان می کند: "من فکر می کنم کمک های بین المللی به تقویت اعتماد در این تحقیقات کمک می کند."

دولت های متوالی سریلانکا به شدت در برابر درخواست ها برای تحقیقات بین المللی در مورد جنایات ادعایی زمان جنگ مقاومت کرده اند.

در طول سفرهای گزارش دهی قبلی به سریلانکا، با والدین و اعضای خانواده ناپدیدشدگان آشنا شدم که دهه ها برای جستجوی حقیقت مبارزات انتخاباتی داشتند. برخی از آن زمان بدون کشف سرنوشت عزیزان خود از دنیا رفته اند.

گروه های حقوق بشر می گویند که دولت پرزیدنت دیسانایاکه اکنون فرصتی دارد تا از الگوی دیرینه تأخیر و انکار خارج شود و در قبال تخلفات شدیدی که در طول جنگ مرتکب شده اند، پاسخگو باشد.

او می‌گوید: «نمی‌دانم تا کی با چنین بلاتکلیفی زندگی خواهم کرد، اما می‌خواهم بسته باشم.

گزارش اضافی توسط: Ranjan Arun Prasadh، سرویس تامیل BBC در کندی و Kumanan Kanapathippillai در Jaffna.