کارگردان و بازیگر «روانی ویکتوریایی» در فیلم جدید دلپذیر خود

ویکتوریا سایکو چند هفته پس از هالووین وارد سینماها می‌شود، اما ارزش آن را دارد که فصل‌های شبح‌آور خود را برای تماشای آن تمدید کنید. مایکا مونرو در نقش خانمی به نام وینیفرد نوتی ایفای نقش می‌کند که به کنسرت جدید خود در یک عمارت شیک روستایی می‌آید که یک گذشته شوم پشت سر دارد.

طولی نمی کشد که ماهیت واقعی وینیفرد شروع به بررسی می کند، و در فیلم زاخاری ویگون – که ویرجینیا فیتو که رمانی با همین نام در سال 2025 نوشته بود، اقتباس شده است – ما غرق در جنون پررنگ وینیفرد می شویم. پیش از اکران ویکتوریا سایکو، io9 فرصتی یافت تا با ویگون و مونرو درباره فیلم ترسناک جدیدشان صحبت کند.

یکی از برجسته‌ترین جنبه‌های آن طراحی صدا است، از صدای همیشه حاضر وینیفرد گرفته تا نحوه تعامل نشانه‌های موسیقی هیجان‌انگیز با تصاویر. ویگون رویکرد خود را برای ایجاد تجربه صوتی ویکتوریا سایکو توضیح داد.

ویگون گفت: «طراحی صدا این پتانسیل را دارد که بیشتر از هر چیزی که می‌توانید در تصویر انجام دهید، درونیات روانشناسی و خلق و خو را به شکل اکسپرسیونیستی منتقل کند. "بنابراین با طراحی صدا در اینجا، واقعا هیچ قاعده‌ای وجود نداشت. موتیف‌های خاصی وجود داشت که می‌خواستم به آنها بگویم که وینیفرد احساس می‌کند تاریکی‌اش در درونش بالا می‌رود یا احساس می‌کند که چنگالش با واقعیت کمی از بین می‌رود.

نوعی صدای chime-y وجود دارد که در لحظات خاصی پخش می‌شود، زمانی که او احساس می‌کند به تاریکی خود متصل است، و همچنین نوعی صدای ثابت وجود دارد که ما در لحظاتی انجام می‌دهیم که می‌توانید به نوعی احساس کنید واقعیت از بین می‌رود. اما اساسا طراحی صدا یکی از لذت های بزرگ فیلمسازی است. این داستان سرایی ناب است. این اکسپرسیونیسم خالص است شما می توانید هر کاری را که می خواهید انجام دهید تا زمانی که با حال و هوای صحنه مطابقت داشته باشد. و باید بگویم، ما یک ویرایشگر صدای باورنکردنی داشتیم، مردی به نام دن کنیون، که هر دو فیلم لبخند را انجام داد، و کار کردن با او واقعا لذت بخش بود. او در این زمینه کار بزرگی انجام داد.»

کار دوربین در ویکتوریا سایکو نیز بسیار متمایز است. نگاهی اجمالی به وضعیت ذهنی وینیفرد ارائه می دهد، اما طنز زیادی نیز به همراه دارد. باز هم، این از ترکیبی از برنامه ریزی دقیق و خودانگیختگی ناشی می شود.

ویگون توضیح داد: "وقتی فیلمنامه تمام شد، آن موقع است که می نشینم و لیست فیلم ها را می نویسم. و صادقانه بگویم، مبنای فکری و مفهومی زیادی برای آن کار وجود ندارد. در درجه اول شهودی است." "با این فیلم، من حدود یک سال را صرف ساختن فیلمنامه با ویرجینیا [فیتو] کردم. پس این سالی است که این داستان در استخوان های شما فرو می رود. شما واقعا احساس می کنید که شخصیت منحصر به فرد هر صحنه چیست و فضای کلی فیلم چگونه است.

بنابراین تا زمانی که این فرآیند انجام شود، شما فیلم را در درون خود پرورش می دهید، بنابراین فهرست نماها جایی است که ذهن خودآگاه خود را خاموش می کنید، فیلمنامه را می خوانید و فقط می بینید که چه چیزی ظاهر می شود و سپس آن را یادداشت می کنید. و این در مورد احساسات شما در مورد فیلمنامه است، آنچه صحنه ها نیاز دارند، و سپس حساسیت بصری شما، هر چه که باشد.»

ویگون چیزی جز ستایش نویسنده نداشت. ویرجینیا، به اعتبار او، او بسیار همکاری داشت. من فکر می‌کنم فیلم نسبتا به رمان وفادار است، اما او همچنین کاملا فهمید که سینما رسانه خودش است با قوانین خودش. او هرگز در مورد هیچ چیزی وقتی لازم بود آن را تغییر دهیم ارزشمند نبود و کلاه من بر سر او است.»

مونرو آن احساسات قدردانی را در مورد فیتو به اشتراک گذاشت. "او بسیار دوست داشتنی است. حضور او در صحنه فیلمبرداری بسیار خوب بود زیرا گاهی اوقات صحنه هایی وجود دارد که می خواهیم دیالوگ را کمی تغییر دهیم، و او در این مورد بسیار مفید بود. اما در غیر این صورت او واقعا به ما اجازه می دهد کار خود را انجام دهیم."

وقتی صحبت از مونرو شد، بازی او در نقش وینیفرد فورا به یادماندنی است: شما در حال ریشه‌یابی او هستید، اگرچه او وحشتناک است. مونرو همچنین از یک آرایه هشدار دهنده منحصر به فرد از حالات چهره و زبان بدن استفاده می کند تا به ما بفهماند که از همان ابتدا چیزی در مورد Winifred بسیار بد است. قبل از فیلمبرداری ویکتوریایی سایکو، ویگون و ستاره‌اش به دنبال الهامات کابوس‌وار از زندگی واقعی بودند تا «روانی» خود را زنده کنند.

کارگردان توضیح داد: "یک چیزی که همیشه برای من مفید است این است که به طور کلی و کلی در مورد جایی که شخصیت در طول داستان قرار دارد صحبت کنم. این تقریبا بازتابی از نحوه کار شما با یک نویسنده است. شما در مورد جایی صحبت می کنید که شخصیت در ابتدای فیلم قرار دارد، در انتهای فیلم کجا هستند، و اکنون اجازه دهید در مورد اینکه چگونه به آنجا رسیده اند صحبت کنیم."

او گفت: "من افکارم را در مورد آنچه در سر وینیفرد در هر صحنه بود به مایکا می‌گفتم. ما در مورد آن زیاد صحبت می‌کردیم. و چیزی که برای وارد شدن به جزئیات این موضوع واقعا مفید بود، این بود که من ویدیویی را برای مایکا فرستادم که یک روانشناس قانونی ساخته بود و مصاحبه‌ای را که تد باندی انجام داده بود تجزیه و تحلیل می‌کرد." روانشناس قانونی هر چند وقت یکبار مصاحبه را متوقف می کرد و به این نکته اشاره می کرد که چگونه حالات چهره باندی و تیک ها و چه چیزهایی با آنچه که می گوید مغایرت دارد یا چیزی در مورد شخصیتش برخلاف آنچه که می خواست به مصاحبه کننده ارائه دهد، تکذیب می کرد.

من فکر می‌کردم که این واقعا علوفه‌ای جذاب و واقعا خوب برای یک بازیگر است که بتواند با آن بدود.»

مونرو اضافه کرد: "ما خیلی خوش شانس بودیم زیرا زمان زیادی برای انجام تمرینات داشتیم. ما چندین زوم در هفته برای شکستن وینیفرد انجام می دادیم، و جسمی [او] بخش بزرگی بود. ما ویدیوهای زیادی از روانپزشکان واقعی و قاتلان زنجیره ای را مطالعه کردیم که فوق العاده مفید بودند و اجراهای خاصی را تماشا کردیم، اما واقعا وقت خود را صرف آن کردیم تا بفهمیم که چه چیزی کار می کنیم."

کارفرمایان جدید وینیفرد، خانواده پاندز (والدین را جیسون آیزاکس و روث ویلسون بازی می‌کنند؛ بچه‌ها اوی تمپلتون و جاکوبی ژوپ هستند)، قاتل زنجیره‌ای نیستند، اما در نوع خود نفرت‌انگیز و افتضاح هستند.

این شخصیت‌ها به روانی ویکتوریایی کمک می‌کنند تا این ایده را در مورد اینکه چگونه افراد با جامعه بالا ممکن است در زمان وینیفرد رفتار کنند، بیشتر کاوش کرده و از بین ببرد. ویگون آن را به عنوان "جنون یک شخصیت در گفتگو با جنون پذیرفته شده یک جامعه قرار می دهد."

او توضیح داد: "در قلب داستان یک تناقض وجود دارد، این است که وینیفرد به وضوح یک روان پریش است، اما در عین حال، او در جامعه ای وجود دارد که باورهای جنون آمیز، درونی و نادرست خودش را دارد. ایده دیوانه شدن شخصیتی در بیرون از جامعه ای که شکل پذیرفته شده ای از جنون دارد - که من می خواستم این تنش را کشف کنم."

مونرو نیز مجذوب این مضامین شد. او گفت: "بدیهی است که زمان بسیار متفاوتی برای زنان بود. من هر روز یک کرست برای کل روز می پوشم، و این فقط دیوانگی است. من نمی دانم آنها چگونه این کار را کردند." اما چیزی که در مورد این فیلم بسیار عالی بود این است که به نوعی همه چیز را وارونه می کند، و شما می توانید این خشم و ناامیدی را از بین ببرید، و من آن را بسیار درمانی یافتم.

طرفداران فیلم های ترسناک، مونرو را از بسیاری از نقش های برجسته او در این ژانر، از جمله ستاره های بسیار متفاوتش در فیلم مهمان، دنبال می کند، و لانگلگ می شناسند. ویکتوریا سایکو افزودنی ارزشمند به این لیست است و به نظر می رسد که او مشتاق انجام کارهای بیشتر است.

او گفت: «ترسناک ژانری است که من همیشه آن را دوست داشته‌ام، اما فکر می‌کنم به‌ویژه اکنون راه درازی را طی کرده است، با فیلم‌سازان باورنکردنی که وارد فضا شده‌اند، فیلم‌نامه‌های باورنکردنی و برخی از لایه‌لایه‌ترین نقش‌ها. "من فکر می کنم چنین آزادی در این ژانر از فشار دادن مرزها وجود دارد، که برای من واقعا جذاب است. و فکر می کنم یکی از چالش برانگیزترین ژانرها است، و بسیار دست کم گرفته شده است. من فکر می کنم اجراها در این فضا واقعا دست کم گرفته می شوند، و این احساس می شود که شاید بالاخره مردم شروع به توجه کنند، که واقعا خوب است.

اما من عاشق جایی هستم که ژانر در حال حاضر وجود دارد. فکر می‌کنم خیلی باورنکردنی است.»

ویکتوریا سایکو از 13 نوامبر در سینماها اکران می شود.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده را که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.