کارگردان «Biermann» توضیح می دهد که چرا مستند او درباره یک خواننده سیاسی آلمانی فیلمی برای دوره ترامپ است

بیرمن، فیلم مستند جدید ینس مورر (پروژه غیرممکن، دشمن عمومی، ویژه کنار دریا)، پرتره ای از خواننده، ترانه سرا و شاعر سیاسی برجسته ولف بیرمن است. با این حال، از دریچه زندگی او، بازتابی سینمایی در تاریخ قرن بیستم آلمان، اروپا و جهان ارائه می دهد. به هر حال، بیرمن در پنج نسخه مختلف آلمان زندگی کرده است.

بیرمن که در سال 1936 در هامبورگ به دنیا آمد، تنها یک بار پدرش را ملاقات کرد - در زندان قبل از کشته شدن کمونیست یهودی توسط نازی ها در آشویتس. این سند نشان می دهد که چگونه این تجربه به بیرمن دعوت خود را داد: مبارزه با بی عدالتی و برای سوسیالیسم. او به آلمان شرقی نقل مکان کرد و به عنوان یک صدای منتقد و بی باک در جمهوری دموکراتیک آلمان نامی برای خود دست و پا کرد. برای برخی، بیرمن، که هنوز دوست صمیمی جوآن بائز است، مانند باب دیلن آلمان شرقی بود. رژیم جمهوری دموکراتیک آلمان او را ممنوع کرد و او را مجبور کرد به مدت 12 سال در اتاق نشیمن خود در برلین شرقی اجرا کند.

هنگامی که در سال 1976 در شهر کلن، آلمان غربی، در حضور 7500 نفر کنسرت اجرا کرد، رژیم دوباره بیرمن را از ورود مجدد به آلمان شرقی منع کرد. این باعث شد که این هنرمند سیاسی در تبعید در آلمان غربی زندگی کند تا اینکه پس از اتحاد مجدد توانست از بخش شرقی آلمان بازدید کند. داستان‌های مرتبط کسب‌وکار هیچ‌کس نمی‌دانست این بازی وجود دارد، و اکنون این یک عنوان داغ تلویزیونی 2027 است EP 'MobLand' آنچه را که فصل 3 برای تام هاردی به عنوان ستاره "Laird" برگزار می‌کند، پیتر سارسگارد به اشتراک می‌گذارد که درباره بازی در نقش یک "میلیاردر بدخواه آمریکایی" چه احساسی دارد.

بیرمن که با فیلم 16 میلی‌متری گرفته شده، صدای انتقادی و پدر 10 فرزند را دنبال می‌کند و زندگی دیوید در مقابل جالوت را روایت می‌کند، زندگی روزمره‌اش، اجراها و بازدید از مکان‌های تاریخی را روایت می‌کند. همچنین شامل مصاحبه‌هایی با معاصرانش، از جمله هنرپیشه آرمین مولر-استال، که آتش شورش او را ستایش می‌کند، اما همچنین او را «خود شیدایی آشکار» می‌خواند، و فیلم‌های آرشیو.

بیرمن در شصت و چهارمین دوره جشنواره فیلم وین در اتریش، که تا 3 نوامبر در 26 و 27 اکتبر ادامه دارد، پس از اولین نمایش جهانی فیلم جشنواره هامبورگ، نمایش داده می شود. Majestic Filmverleih این فیلم را در آلمان و Filmladen آن را در اتریش اکران خواهد کرد.

فیلم Instant Film، Zeitsprung Pictures، Clouds Hill و تولید داستانی صفر توسط دیرک کامپر، مورر و همسر بیرمن، پاملا بیرمن، نوشته شده است که او نیز در این فیلم حضور دارد. سباستین گانشو و برند فیشر فیلمبرداری را با تدوین آنته لاس، زنون کریستن و گرته جنتزن انجام دادند.

مورر در مورد چگونگی ارتباط داستان بیرمن با فیلم برنده اسکار The Lives of Others، به موقع بودن آن در عصر ترامپ و چرایی جهانی بودن پیام های ترانه سرا با THR صحبت کرد.

Wolf Biermann در آلمان بسیار شناخته شده است و آثار او به زبان آلمانی است. اما داستان و کار او کاملا جهانی است. برداشت شما چیست؟

بله، حتی برای مخاطبان بین‌المللی یک طرح آشکار بیرمن وجود دارد، یعنی اینکه پیش‌فرض The Lives of Others بر اساس موقعیت او است. این داستان او نیست، اما آپارتمان بیرمن بیشترین مشاهده شده توسط پلیس مخفی استاسی در آلمان شرقی بود.

انگیزه اصلی فیلم، صادقانه بگویم، نگاه کردن به یک داستان زندگی باورنکردنی در یک دوره طولانی آلمانی بود. اما وقتی وارد فیلم شدیم، بیشتر و بیشتر مشخص شد که این فیلمی برای امروز و امروز است. بیرمن ممکن است دو هفته دیگر 90 ساله شود، اما او در مورد وضعیت امروز نیز با ما بسیار صحبت می کند.

من کاملا معتقدم که این فقط یک داستان آلمانی نیست. حداقل، این یک داستان اروپایی است، اما واقعا داستانی برای همه ما در جهان است. این داستان کسی است که در برابر قدرت ایستاده است، که توانسته نظر خود را بیان کند، مخالفت خود را بیان کند و برای آزادی صحبت کند، مهم نیست که چه باشد. و او این کار را نه فقط به شیوه ای شجاعانه، بلکه به شیوه ای بسیار طنز آمیز انجام داد.

اگر به ترامپ نگاه کنم، فکر می‌کنم: «چارلی چاپلین کجاست!؟» ما نباید گنده باشیم. ما باید این مردم را مسخره کنیم، و این بزرگترین سلاح مخفی بیرمن بود - او با شور و شوق به دیکتاتوری که تحت آن زندگی می کرد حمله کرد. این یک فیلم سرگرم کننده است - خنده زیاد.

صحنه‌ای در فیلم وجود دارد که بیرمن پس از سقوط دیوار به آلمان شرقی بازمی‌گردد و به مردم می‌گوید که به اندازه کافی علیه رژیم جمهوری دموکراتیک آلمان صحبت نکرده‌اند، که تاکید می‌کند آنچه او به ما می‌گوید می‌تواند بسیار ناراحت‌کننده باشد.

بله، او یک شخصیت واقعی است. او مقاومت زیادی می کند زیرا ساینده است و حرف هایش را زیر پا نمی گذارد. او - شاید از آن کلمه بیش از حد استفاده شده باشد - معتبر است. این نوعی اصالت است که ما این روزها به شدت به آن نیاز داریم. و از این نظر، او یک سلاح مخفی است و نه فقط در آلمان.

اما جالب اینجاست که او هم افراد هم نسل خودش و هم نسل من را لمس می کند، بلکه جوانانی را که شاید قبلا اسمش را نشنیده باشند، اما بیشتر با آنها صحبت می کند. من فکر می کنم تشنگی برای این درستکاری وجود دارد. معروف ترین آهنگ او «Ermutigung» یا «تشویق» نام دارد. من فکر می‌کنم این چیزی است که مردم در آرزوی آن هستند و همانطور که در فیلم می‌بینید، شما آن را با او دریافت می‌کنید.

در این فیلم، زنی را می‌بینیم که گاهی اوقات بیرمن را «باب دیلن آلمانی» خطاب کرده‌اند.

نقل قولی که شما به آن اشاره می کنید واقعا مربوط به دهه 1970 و از نویسنده باربارا هانیگمن است که گفت برای آلمان شرقی، او باب دیلن آنها بود. منظور او واقعا این است که او یک شخصیت بود. او در نوشتن آهنگ هایی که برای مردم صحبت می کرد، اصیل بود و کلماتی را به روشی که باب دیلن می یافت، پیشرو بود. آنها با نسل خود صحبت کردند. در مورد بیرمن، نسل مخالف این دیکتاتوری خاکستری، خسته کننده و واقعا وحشتناک استالینیستی که تحت آن زندگی می کردند.

آیا شما و بیرمن قبل از شروع کار روی فیلم یکدیگر را می شناختید؟ و چه مدت از او فیلم گرفتید؟

نه، این یک ملاقات کور بود. یک نفر قرار ملاقات ما را گذاشت که فکر می کرد از سال 1982 هیچ مستندی درباره او ساخته نشده است. مصاحبه های تلویزیونی زیادی انجام شده است، اما مستندی نبوده است. و کسی فکر کرد شاید این دو با هم کنار بیایند. ما معرفی شدیم و خیلی سریع آن را زدیم. کشف اینکه چقدر زندگی در این پیرمرد 90 ساله وجود دارد شگفت انگیز بود.

ما هم به این نتیجه رسیدیم چون رویکرد من متفاوت است. من در فیلم فیلمبرداری می‌کنم و به دلایل یکپارچهسازی با سیستمعامل یا به این دلیل که بهتر به نظر می‌رسد یا چیزی شبیه به آن این کار را انجام نمی‌دهم. این ابزاری است که من از آن برای ورود بسیار محترمانه، اما بسیار محترمانه و مداخله جویانه به زندگی مردم استفاده می کنم تا همه ما از این روند لذت ببریم. این بسیار بالاتر از تخته است زیرا نمی توانید یک دوربین فیلم را پنهان کنید، اما همه را متمرکز می کند. این چیزی است که بیرمن واقعا قدردان آن بود. بنابراین، ما در طول دو سال فیلمبرداری کردیم و این منجر به صرف زمان زیادی با هم، با دوربین و بدون دوربین شد.

شما باید لحظه هایتان را انتخاب کنید و روی فیلم کار کنید.

سخت ترین چیز در ساخت بیرمن چه بود؟

سخت ترین قسمت این است که این یک آلمانی 90 ساله است که زندگی اش یک قرن آلمانی را در بر می گیرد. او یک بازمانده از هولوکاست است که امروز هم یک نیروی عمومی و سیاسی است. او در حال حاضر در تور کنسرت است و به خاطر خدا سالن های بزرگ را پر می کند! او کسی است که عمری باورنکردنی به عنوان موسیقیدان و شاعر داشته است. بیرمن در واقع پرنشرترین شاعر آلمانی به زبان آلمانی از زمان جنگ جهانی دوم است، و او هنوز هم آهنگ می‌نویسد.

او همچنین در یک تور کنسرت است و این هفته کنسرت های سه ساعت و نیم اجرا می کند. بنابراین، او هنوز در بهترین حالت است. او فقط یک پیانیست واقعا عالی است، اما به عنوان یک ترانه سرا در گیتار مشهور است.

برای من، این فیلم همچنین کشف ریشه‌های یهودی او و ریشه‌های کمونیستی او تا نقش بزرگی بود که او در تغییر تاریخ آلمان با این اخراج از آلمان شرقی ایفا کرد. او در پنج آلمان زندگی کرده است. او در آلمان نازی بزرگ شد، در آلمان اشغال شده پس از جنگ و سپس آلمان غربی زندگی کرد. او همچنین به آلمان شرقی نقل مکان کرد و در آن زندگی کرد و سپس [به آلمان غربی بازگردانده شد] و اکنون در آلمان متحد شده زندگی می کند. بنابراین یک زندگی، پنج آلمان.

هیچ داستان آلمانی، اروپایی یا جهانی در یک فرد بیشتر از او وجود ندارد. اگر کسی فکر می‌کند که این فقط یک داستان آلمانی است، فکر می‌کنم این یک سوء تفاهم بزرگ است. این یک داستان واقعی و بزرگتر از زندگی است، و چنین پیام جهانی است که در این شخص خارق العاده تجسم یافته است.

آیا الهام خاصی وجود دارد که احساس می کنید بیرمن و مردی که در مورد آن است می تواند ارائه دهد؟

این مرد 90 ساله است و چیزهای زیادی را پشت سر گذاشته است، از جمله اینکه یک بار پدرش را قبل از کشته شدن در آشویتس دیده است. اما او همچنان نوعی خوش بینی را از خود تراوش می کند، علیرغم نمایش مزخرفی که ما در حال حاضر دنیای خود را به آن می سازیم.

چیزی که من واقعا می خواهم در مستندهایی که می سازم به تصویر بکشم همین خوش بینی است. فضای زیادی برای فیلم‌هایی وجود دارد که داستان‌های همه چالش‌ها و مشکلاتی را که ما با آن روبرو هستیم را بیان می‌کنند. به اندازه کافی عجیب، به نظر می رسد که بازار بزرگی برای فیلمی وجود ندارد که نشان دهد شاید چیزی مثبت در ما وجود داشته باشد، یک آژانس. قطعا چیزی در بیرمن وجود دارد که به ما اطمینان می دهد که می توانیم بایستیم و هر یک از ما قادر به انجام کاری هستیم. بیرمن یک خط عالی دارد: لعنتی درگیر زندگی و مسائل خودت باش.

فقط به داستان زندگی داوود در مقابل جالوت فکر کنید. او شاعر و ترانه سرای درخشانی است اما به مدت 12 سال ممنوع الکار است. او 12 سال نتوانست در کشور خودش اجرا کند یا منتشر شود. بنابراین، او فقط مخفیانه ضبط کرد و موسیقی او به طور غیرقانونی به غرب منتقل شد. بنابراین او در آلمان شرقی ممنوع شد، اما یک نوازنده پرفروش در غرب بود.

فکر می‌کنم یک لحظه عالی در فیلم زمانی است که او درباره آپارتمان قدیمی‌اش صحبت می‌کند، و خارج از آن، همه این ترامواها وجود داشت، و آنها نمی‌توانستند آنها را از ضبط‌های ضبط شده ویرایش کنند. بنابراین او فقط آنها را در آغوش گرفت و گفت: "آن تراموا نوازندگان من هستند." و در آلمان غربی، وقتی مردم به این صفحه‌ها گوش می‌دادند، می‌گفتند: «اوه، این صدای اصیل شرق است.»

من به تازگی در دنباله ای از فیلمم یک پروژه غیرممکن شروع کردم. اما این بار، این یک پروژه "ممکن" است. نشات گرفته از همان شخصیت [علاقه‌مند به آنالوگ] اهل وین، «دک» [فلوریان کپس] است، مردی که آخرین کارخانه پولاروید در جهان را بر خلاف همه شانس نجات داد.

او همچنین درگیر صرفه جویی در وینیل شد، و اخیرا پس از سال ها و سال ها که واقعا آن را درست انجام نداده بود، برای اختراع نوع جدیدی از دستگاه ضبط وینیل همکاری کرد. او با یک شرکت سوئدی کاملا جذاب به نام Teenage Engineering همکاری کرد. آنها با هم می‌خواهند با رویکردی متفاوت نسبت به آنچه که فناوری می‌تواند باشد، به مقابله برخاسته و آمریکا را به شیوه‌ای خوب فتح کنند، یعنی اینکه فناوری همچنین می‌تواند ما را به عنوان مردم توانمند کند، نه اینکه فقط ما را به بردگی بگیرد.