کار Dónal Lunny بر روی آلبوم تعیین کننده کیت بوش، موسیقی او را برای گسترده ترین مخاطبان خود به ارمغان آورد

وقتی کیت بوش در بهار 1984 وارد ایرلند شد، ماجراجویی در ذهنش بود. و ماجراجویی همان چیزی است که او پیدا کرد، زیرا در نهایت به استودیوی ضبط صدا در دوبلین با دونال لونی رسید - نوازنده ی پای و تغییر شکل جاودانه موسیقی سنتی ایرلندی که در سن 79 سالگی درگذشت.

لونی از همکاری خود با بوش به یاد می آورد: "او زن دوست داشتنی است. کار با او لذت بخش بود." کیت چندین جلسه را در استودیوی Windmill Lane ضبط کرده بود، جایی که او با [تهیه کننده و تنظیم کننده] بیل ویلان کار کرده بود. او به ما پیشنهاد کرد که با هم کار کنیم.

بوش در بحبوحه ضبط Hounds of Love بود، آلبومی که امروزه به عنوان اثر تعیین کننده او شناخته می شود، عمدتا به لطف یک طرف A که شامل آهنگ های موفقی مانند Cloudbusting و Running Up That Hill بود که با Gen Z در سال 2022 در Stranger Things منتشر شد.

اما او می‌خواست طرف دوم رکورد از میراث ایرلندی‌اش استفاده کند – و به همین دلیل به استودیوی Windmill Lane، در اعماق اسکله‌های دوبلین، رفت، جایی که تیمی ستاره‌دار از بازیکنان حرفه‌ای ایرلندی را به رهبری لونی مرموز و بداخلاق گرد هم آورد.

رابطه خلاقانه آن‌ها به یک اثر کوتاه توسط لانی در آلبوم تفرقه‌انگیز بوش در سال 1982، The Dreaming برمی‌گردد، که منتقدان را از خود دور کرده بود و طرفداران را با پروازهایش به هوس‌ها گیج کرده بود (هرچه کمتر در مورد تکنوازی didgeridoo توسط رولف هریس صحبت شود، بهتر است).

اما او به طور کامل خود را با Hounds of Love، LP که وضعیت او را به عنوان یکی از ترانه سرایان بزرگ نسلش تایید کرد، بازسازی کرد. جدای از شکست‌ها، بخش عمده‌ای از رمز و راز آن مرهون نیمه دوم آلبوم است که کاملا به موج نهم اختصاص دارد - مجموعه‌ای از آهنگ‌های مرموز و مرموز که آب‌های آشنای پاپ دهه 80 را رها می‌کنند و به تاریکی و ناشناخته می‌روند.

بوش بعدا بازتاب داد: «موج نهم یک فیلم بود - من اینطور فکر کردم. "این تصور این است که این شخص در آب است؛ چگونه آنها به آنجا رسیده اند - ما نمی دانیم. اما ایده این است که آنها در یک کشتی بوده اند و آنها را از کناره ها شسته اند، بنابراین آنها در این آب تنها هستند. و من آن تصویر وحشتناک را پیدا می کنم - فکر کاملا تنها بودن در این همه آب."

قطعه اصلی موج نهم The Jig of Life است، آهنگی چرخان و شاد که Lunny را با بوزوکی و بودران در کنار جان شیهان از The Dubliners با کمانچه و سوت حلبی و لوله های Uilleann از Liam O'Flynn به نمایش می گذارد. هدف این بود که هیجان و وحشت قهرمان بوش را در حالی که با یک اقیانوس در حال بالا آمدن می جنگند به تصویر بکشد.

کریسمس بعدی، در پست، هدیه ای از این کتاب رسمی اوریگامی از ژاپن که او از جایی تهیه کرده بود، دریافت کردم. او جذاب بود

جان شیهان در مورد کیت بوش

شیهان بعدا به من گفت: «او برای درست کردن کارها سخت کوش بود. به یاد دارم که سوت [قلع] را نواختم. او می‌گفت: «این کاملا زیباست، اما وقتی به این نت رسیدی، می‌توانی به سمت بالا بروی». او یک کمال‌گرا واقعی بود.»

رفتن به ایرلند و کار با هنرمندانی با کالیبر Lunny تأثیر زیادی بر بوش گذاشت، شریک و همکار آن زمان دل پالمر به یاد می آورد (پالمر به عنوان مهندس در Hounds of Love کار می کرد و در Running Up That Hill باس می نواخت).

او به یاد می آورد که چگونه او و بوش از ضبط وقفه گرفته بودند تا با یک هاچ بک ژولیده به یک سفر جاده ای بروند که آنها را تا دینگل برد. "هیچ جاده ای وجود نداشت - فقط مسیرها. شما نمی توانید یکشنبه ها تماس تلفنی برقرار کنید، زیرا مدیر تلفن نبود. آنها قبلا تلفن های بادگیر داشتند. خیلی متفاوت بود."

امروز یک هنرمند در قد و قواره بوش می‌توانست انتظار سفر لوکس را داشته باشد، اما نه زمانی که در سال 1984 در ایرلند بود. پالمر گفت: "یک شب مجبور شدیم در ماشین بخوابیم. این یک فولکس واگن گلف بود - چیز جالبی نبود." "من نمی توانم به بسیاری از کشورهای دیگر فکر کنم که در آن شما در ماشین بخوابید."

در بازگشت به Windmill Lane، او نوازندگان را تشویق می کرد که قلب خود را در The Jig of Life بریزند. این جلسات دوستی او را با لانی متبلور می‌کرد، که او دوباره در سال 1989 در The Sensual World و مفهوم سنتی او LP Common Ground: Voices of Modern Irish Music در سال 1996 همکاری کرد، جایی که او تلفظ ایرلندی را برای خواندن آهنگ Seán Ó Riada، Mná naireanh تسلط داشت.

کیت بوش: داشتم فکر می کردم دیگر هرگز بازی نخواهم کرد

شیهان به یاد می آورد: "او مرا بزرگ در آغوش گرفت و گفت: "اوه، تو خیلی احساسی بازی می کنی". او از دریافت هدیه ای غیرمعمول از بوش ماه ها بعد بسیار متاثر شد. او گفت: «من عاشق اوریگامی بودم. "من چند پرنده و قورباغه کوچک را [در اطراف استودیو] گذاشتم. کریسمس بعدی، در پست، هدیه ای از این کتاب رسمی اوریگامی از ژاپن که او از جایی تهیه کرده بود، دریافت کردم. او جذاب بود."

کار با کیت بوش تنها یکی از نکات برجسته در حرفه لانی بود، که همکارانش از بونو تا الویس کاستلو - البته نه راد استوارت - علیرغم شایعات مداوم برعکس، اجرا می کردند.

اما از بین تمام رکوردهایی که اثر انگشت او را نشان می دهد، Hounds of Love ممکن است بیشترین مخاطب را پیدا کند. تا به امروز با شنوندگانی که در موج‌های وهم‌آور موج نهم گم می‌شوند صحبت می‌کند و سپس توسط The Jig of Life و لونی که بوزوکی را می‌کوبد و بودران را می‌نواخت، انگار فرشتگان را از اعماق فرا می‌خواند.

لونی در مورد موسیقی بوش گفت: «او زن باهوشی است. "او بسیار سرگرم کننده است و کاملا در خودش استوار است. او همچنین از سنت ترانه سرایی ایرلندی آگاهی دارد. کار با او بسیار سرگرم کننده بود."