کالج ها می توانند کارهای بیشتری برای جلوگیری از تجاوز جنسی انجام دهند. اینجاست که باید شروع کرد.

تظاهرکنندگان در 8 اکتبر 2026 در بنای یادبود واشنگتن در واشنگتن دی سی جمع شدند تا در حمایت از یک دانشجوی دانشگاه کرنل که ادعا می کند در سال 2024 در خانه برادری چی فی در محوطه دانشگاه مورد تجاوز گروهی قرار گرفته است، تظاهرات کنند. مایکل ای. مک کوی برای واشنگتن پست از طریق گتی ایماژ

ماه گذشته، یک دانشجوی سابق دانشگاه کورنل که در اسناد دادگاه به عنوان «جین دو» معرفی شده بود، از دانشگاه خود و هفت عضو برادر چی فی شکایت کرد و مدعی شد که در اکتبر 2024 در خانه گروه به او تجاوز کردند. روند انضباطی خود کرنل برای این حادثه با اخراج دو نفر از مردان، اخراج دو نفر، تعلیق و تعلیق یک نفر از آنها به پایان رسیده بود. پردیس، و دو نفر مسئول تشخیص داده نشدند، اما به آنها دستور داده شد که آموزش ها را کامل کنند و مقالات تأملی بنویسند. دادستان منطقه از طرح اتهام خودداری کرد.

از زمان طرح شکایت، DA پرونده را دوباره باز کرده و مقامات ایالت نیویورک تحقیقاتی را آغاز کرده اند. دانشجویان نیز تحصن کرده‌اند و برخی از مایکل کوتلیکوف، رئیس دانشگاه، خواستار استعفای خود هستند. کرنل مهمانی های برادری را برای بقیه سال به حالت تعلیق درآورده است.

اما این نوع مورد - و مسائلی که در مورد زندگی دانشگاهی ایجاد می کند - جدید نیست. معلمان، دانشجویان، فعالان و سیاستمداران دهه‌ها را صرف بحث در مورد چگونگی جلوگیری از تجاوز جنسی، نحوه محافظت از قربانیان، چگونگی ایجاد تعادل بین حقوق متهمان و آنچه در مورد زندگی یونانی باید کرد، پرداخته‌اند. گاهی اوقات، این مکالمات منجر به تغییرات قابل توجهی در سیاست شده است - که به نوبه خود واکنش‌های منفی ایجاد کرده و تغییرات بیشتری را در واکنش به همراه داشته است.

الیزابت آرمسترانگ، جامعه‌شناس دانشگاه میشیگان، در اوایل دهه 2000 شروع به تحقیق در مورد تجاوز جنسی در دانشگاه کرد و در دانشگاهی در غرب میانه کار کرد تا بفهمد چگونه برادری‌ها، الکل، و نبود جای دیگری برای رفتن، دانشجویان را در معرض خطر قرار می‌دهد. او شاهد بوده است که توجه به این موضوع در گفتمان عمومی در میان نسل‌های مختلف دانش‌آموزان آمده و رفته است، که اغلب توسط حوادث پرمخاطب مانند یک جلد مجله تایم در سال 1991 که دانش‌آموز سال اول ویلیام و مری را که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود و یک شناگر استنفورد در سال 2016 به شش ماه حبس به اتهام تجاوز محکوم شد، برانگیخت.

زن بیهوش بعد از مهمانی

می‌خواستم بدانم آرمسترانگ از کرنل چه می‌سازد، و آیا او فکر می‌کند این بار چیزی متفاوت است؟ آیا واقعا چیزی از زمان مبارزات عنوان IX در سال 2010 بهتر شده است؟ افرادی که مدتی است در محوطه دانشگاه نبوده‌اند، در مورد نحوه معاشرت دانش‌آموزان چه سوءتفاهم می‌کنند؟ و مدرسه ای مانند کورنل در حال حاضر چه کاری می تواند انجام دهد، بدون اینکه در دادگاه یا واشنگتن دی سی منتظر بماند؟

من با آرمسترانگ در مورد زندگی یونانی صحبت کردم، آنچه بازماندگان تجاوز جنسی واقعا از مدارس خود می خواهند و اصلاحاتی که او فکر می کند کالج ها باید به آنها توجه کنند. گفتگوی ما برای وضوح کمی ویرایش و فشرده شده است.

آیا می توانید با به اشتراک گذاشتن مختصر نوع تحقیقاتی که در مورد تجاوز جنسی در دانشگاه انجام داده اید شروع کنید؟

من از سال 2003 در دانشگاه میدوسترن کار قوم نگاری و مصاحبه انجام دادم و در سال 2006 مقاله ای در مورد شرایط سازمانی که منجر به خطرات جنسی در دانشگاه می شود منتشر کردم. من بعدا کتاب پرداخت برای حزب: چگونه کالج نابرابری را حفظ می‌کند، کتابی در سال 2013 بر اساس آن تحقیق نوشتم.

آیا در اوایل دهه 2000 افراد زیادی در مورد این موضوع صحبت می کردند؟

در یک دوره وقفه بود. علاقه به این موضوع اساسا موج می زند. در دهه هفتاد، سپس در اواخر دهه 80، علاقه وجود داشت و پس از آن یک وقفه وجود داشت. تحقیق و نوشتن من درست قبل از اینکه همه چیز دوباره با علاقه شروع به بازسازی کند اتفاق افتاد.

بنابراین، قبل از اینکه به طور خاص به کرنل بپردازیم، می‌توانید کمی تصویری از نحوه عملکرد زندگی اجتماعی دانشگاه ارائه دهید؟ دانش‌آموزان کجا جمع می‌شوند، چه کسی مهمانی‌ها را برگزار می‌کند، و زندگی یونانی در کجا قرار می‌گیرد؟

بنابراین اصل اساسی این است که در دانشگاه‌های مسکونی چهار ساله آمریکا، دانشجویان اغلب در اقامتگاه‌ها زندگی می‌کنند یا خارج از محوطه دانشگاه زندگی می‌کنند، یا اگر زندگی مسکونی یونانی وجود دارد، در انجمن‌های برادری و خانواده‌های اجتماعی زندگی می‌کنند.

جوانان دوست دارند دور هم جمع شوند، و دوست دارند مهمانی کنند، خوش بگذرانند، نوشیدنی بنوشند، و فرصت هایی را برای وصلت پیدا کنند. یکی از چیزهایی که به‌ویژه در پردیس‌هایی با انجمن‌های برادری که خانه‌های خود را دارند، پدیدار شده است، این است که این سازمان‌ها منابع حزب را کنترل می‌کنند - مانند فضا و الکل، و زمان و انرژی برای میزبانی.

بنابراین اگر فردی هستید که می خواهید مهمانی کنید، اجتناب از آنها دشوار است.

بله، و یکی از چیزهایی که از بحث مربوط به کرنل بیرون آمد این است که همه‌گیری تعداد بارها، رستوران‌ها و کافه‌ها را در ایتاکا کاهش داد - مکان‌هایی که مردم در غیر این صورت ممکن بود فرصتی برای معاشرت داشته باشند. بنابراین، به صحنه یونانی واقعا مسلط، مرکزیت و قدرت بیشتری بر نحوه معاشرت دانشجویان داد.

سوال بعدی من این بود که افرادی که مدتی است در پردیس کالج نبوده‌اند در مورد صحنه مهمانی چه چیزی را اشتباه می‌فهمند، و به نظر می‌رسد این تغییر همه‌گیر پاسخی به آن است.

بله، و مردم اغلب نمی‌دانند که برای بسیاری از دانش‌آموزان سال اول، که عموما زیر ۲۱ سال هستند، اما هنوز هم می‌خواهند مشروب بنوشند، فهمیدن اینکه چگونه الکل مصرف کنند، مهمانی‌ها کجا هستند، جایی که سرگرمی قرار است برگزار شود، برای آنها یک چالش است. دانشجویانی که وارد کالج می شوند اغلب منابع خوبی برای دانستن اینکه چه چیزی ایمن است و چه چیزی غیر ایمن است، ندارند.

بله، و به نظر می رسد که کالج ها فقط چشمان خود را می پوشانند و یک خط مشی نپرس و نگو در مورد مصرف مشروبات الکلی زیر سن قانونی اعمال می کنند.

بله. سال‌ها پیش، وقتی بیشتر سفر می‌کردم و در محوطه‌های دانشگاهی صحبت می‌کردم، رانندگان تاکسی به من می‌گفتند که چگونه دانشجویان را مدام مست می‌گذارند. و اگر مدرسه ای وابسته به دین یا هر چیز دیگری بود، آنها فقط انکار می کردند که دانش آموزان خودشان اصلا با مشروبات الکلی مهمانی می کردند. و بنابراین، دانش‌آموزان بسیار بیشتر از دانشگاه‌هایی که مقامات حاضر به اعتراف به آنچه در واقع می‌گذرد، در معرض خطر بودند.

بر اساس تحقیقاتی که در مورد تجاوز جنسی در حزب انجام دادید، فکر می‌کنید ما باید به چه بخش‌هایی از زندگی دانشگاهی با کرنل و سایر کالج‌ها توجه کنیم؟

در اینجا می خواهم کتابی به نام «شهروندان جنسی» نوشته جنیفر هیرش و شاموس خان بیاورم. آنها مردم‌نگاری را در دانشگاه کلمبیا انجام دادند و به مفاهیمی مانند «جغرافیای جنسی» اشاره کردند - این ایده این است که شما می‌توانید به هر دانشگاهی بروید و روش‌هایی را که سازمان‌دهی می‌شوند تا مخاطره‌آمیزتر باشد، ببینید.

برای مثال، آنها اشاره می‌کنند که اگر دانش‌آموزان جایی برای معاشرت نداشته باشند، به جز در اتاق‌های خوابگاه با تخت، خطر بیشتری نسبت به اتاق‌های استراحت یا فضاهای غیرجنسی دیگر برای اجتماع دارند. و مانند، آیا کارهای سرگرم کننده ای برای انجام دادن وجود دارد که اگر مردم آن را بخواهند بدون مواد هستند؟ آیا فضایی برای حضور دانش آموزان دگرباش یا دانش آموزان رنگین پوست وجود دارد؟ گزینه‌های اجتماعی کدامند و چه کسی مکان‌های سرگرمی را کنترل می‌کند؟

این خیلی منطقی است. اگر جایگزینی وجود نداشته باشد، مردم به سراغ هر گزینه ای می روند، حتی اگر کمتر ایمن باشد.

بله، و منظورم این است که این کار مشکل است، زیرا گاهی اوقات انجام این کار باسن یا جالب نیست. زمانی که ما در اوایل دهه 2000 تحقیقات مشاهداتی خود را انجام می‌دادیم، دانشگاهی که ما مطالعه می‌کردیم تلاش می‌کرد تا گزینه‌های مهمانی غیر متفرقه ایجاد کند، و زنانی که ما مطالعه کردیم فکر می‌کردند که آن‌ها به طرز ناامیدکننده‌ای عصبی و ناآرام بودند، و نمی‌خواستند بروند، زیرا به نظر نمی‌رسیدند که کارهایی با موقعیت بالا انجام دهند.

فکر می‌کنید کالج‌ها در مورد مهمانی‌ها چه کار متفاوتی می‌توانند انجام دهند؟

یک کاری که فکر می‌کنم کالج‌ها می‌توانند انجام دهند - مانند اکنون که Uber و Lyft داریم - آنها می‌توانند اشتراک Lyft را دریافت کنند که در آن دانشجویان می‌توانند 24/7 با تلفن تماس بگیرند تا از هر کجا که هستند، بدون هیچ سؤالی، با خیال راحت به خانه برگردند. این می تواند گران باشد، اما زمانی که آسیب جدی اتفاق می افتد بسیار گران تر است. بنابراین اطمینان از اینکه مردم می توانند ایمن به خانه برسند می تواند یکی از اقدامات باشد.

و مایکل راث، رئیس وسلیان، مقاله‌ای در این هفته در نیویورک تایمز داشت که در آن به دانشگاه‌ها پیشنهاد کرد که این سازمان‌ها را با هم همکاری کنند. این یک گزینه دیگر است. نه اینکه آنها را به طور کامل لغو کنیم، بلکه آنها را تغییر دهیم.

من واقعا تحت تأثیر ناهماهنگی این گفتگو در مورد تنهایی مردانه و پیوند مردانه از یک سو، و این گفتگوی جداگانه در مورد برادری ها و خوب یا بد بودن آنها از سوی دیگر قرار گرفته ام.

من شاگردی دارم، آنا وود، که با مردان برادری مصاحبه کرده است. او به سلامت روان، تنهایی و دوستی مردان جوان بسیار علاقه مند است و متوجه می شود که مردان بیشتر از دوستی در برادری ها نوعی برادری دارند. به عبارت دیگر، برادری ها واقعا مشکل تنهایی مردانه را حل نمی کنند.

آیا امروزه دانشگاه هایی وجود دارد که فکر می کنید در حال مدل سازی چیزی امن تر یا بهتر هستند؟ آیا به نظر شما مدارس دیگری وجود دارد که باید به آن توجه کنیم؟

خب، وسلیان و سوارثمور هستند. دانشجویان چند سال پیش سازماندهی شدند تا زندگی یونانی را در محوطه دانشگاه خود لغو کنند. و من فکر می‌کنم در بسیاری از دانشگاه‌ها این جوامع "یادگیرنده زندگی" وجود دارند که حول انواع موضوعات یا علایق سازماندهی شده‌اند، مانند علاقه‌مندی به تجارت یا علاقه‌مندی به روابط بین‌الملل یا STEM. اما چیزی که در آن دانشگاه ها پروژه کمک به جوانان را برای ایجاد دوستی بر عهده می گیرند.

می دانم که ما در مورد زندگی یونانی زیاد صحبت کرده ایم، اما تجاوز جنسی در دانشگاه خارج از زندگی یونانی نیز وجود دارد.

بله، همه جا از خوابگاه های افتخاری گرفته تا تیم های ورزشی و تالارهای اقامتی این اتفاق می افتد. و این فقط تجاوز جنسی نیست. این همچنین خشونت شریک صمیمی در روابط متعهدانه تر است. منظورم این است که دانشجویانی در مقطع کارشناسی هستند که توسط دوست پسرشان به قتل می رسند. بنابراین تنها پرداختن به زندگی یونانی مشکل را در کل حل نمی کند.

بنابراین من بین سال‌های 2010 تا 2014 در کالج بودم، زمانی که نامه عنوان نهم دولت اوباما در سال 2011 که به کالج‌ها برای رسیدگی به شکایات تجاوز جنسی یادآوری می‌کرد، به شعله‌ور شدن یک بحث ملی در مورد تحقیقات و انضباط دانشگاه کمک کرد.

آه، در دوران نامه همکار عزیز حق با شما بود.

دقیقا. این یک مسئله بزرگ در دانشگاه من و در سراسر کشور بود. من می‌دانم که این دستورالعمل‌ها در دوران ترامپ کاهش یافت. همانطور که کرنل را دنبال می‌کردم، دیدم که تعدادی از مردم با این جمله پاسخ دادند: "خب، هیچ چیز تغییر نکرده یا بهبود یافته است و عنوان IX کار نمی‌کند." من دوست دارم نظرات شما را در مورد همه اینها، در مورد وضعیت وضعیت موجود، دوست دارم. آیا پیشرفت را فقط یک پینگ پنگ به عقب و جلو می بینید یا احساس می کنید از زمانی که برای اولین بار مطالعه این موضوع را شروع کرده اید، اوضاع بهتر شده است؟

چیزی که به نظر من با گذشت زمان بهتر است این است که هر بار که این موضوع به سطح آگاهی عمومی می رسد، افراد بیشتری آن را دریافت می کنند. مانند هر موج دیگری، افراد بیشتری می‌دانند که زنان تجاوز جنسی را گزارش نمی‌کنند، زیرا از انتقام‌جویی می‌ترسند، به دلیل ضربه‌های روحی. افراد بیشتری این را درک می کنند.

مانند این بار، به محض اینکه حقایق این پرونده به طور گسترده علنی شد، وحشت محض از جانب بسیاری از مردم وجود داشت. وقتی در دهه 80 در کالج بودم، این اصلا درست نبود. منظورم این است که موردی اینجا در دانشگاه میشیگان وجود داشت، زمانی که من در مقطع کارشناسی بودم که احساس می‌کردم فقط چهار فمینیست در محوطه دانشگاه می‌دانند که چه خبر است. بنابراین واقعا نوعی آگاهی فرهنگی تدریجی در طول زمان وجود داشته است

حتی وقتی با شما صحبت می کنم، ترکیب روزنامه نگارانی که در این مورد می نویسند اکنون بسیار متفاوت است.

منظورت چیه؟

شما زنی هستید که در زمان معرفی نامه همکار عزیز از یک کالج نخبه فارغ التحصیل شده اید. نه چندان دور در دهه های 70، 80 و 90، جایی که هر کسی که موقعیتی برای تأثیرگذاری بر گفتگوهای عمومی داشت، همه مرد بودند. زنانی وجود نداشتند که به این نوع گفتگوهای عمومی دسترسی داشته باشند. بنابراین من فکر می کنم که این نیز یک بخش واقعا بسیار مهم از آنچه تغییر کرده است. روزنامه نگاران در حال تغییر هستند و به مردم کمک می کنند تا آن را دریافت کنند.

آیا می توانید در مورد آنچه در ابتدای دولت ترامپ رخ داد صحبت کنید؟

بنابراین در جبهه عنوان IX، و پس از نامه همکار عزیز از سال 2011، و کل جنبش ضد تجاوز در محوطه دانشگاه که در آن زمان اتفاق افتاد - خوب، پس از آن واکنش واقعا شدیدی وجود داشت. و این چیزی است که من و همکارانم در حال مطالعه آن هستیم، مانند فعالان حقوق مردان و افرادی که بیشتر در میانه راه هستند، مانند آزادیخواهان مدنی، که احساس می کردند همه چیز از حد گذشته است.

و سپس نامه همکار عزیز در زمان ترامپ لغو شد و در سال 2020 مقررات جدید عنوان نهم در نتیجه کار وزارت آموزش در دوره اول دولت ترامپ ارائه شد. این مقررات یافتن فردی در محوطه دانشگاه مسئول سوء رفتار جنسی را بسیار، بسیار، بسیار، بسیار دشوار می کرد.

اینها هنوز به قوت خود باقی هستند، بنابراین از این منظر، این واقعیت که کورنل در واقع موفق شد چند نفر از آن مردان را اخراج کند و همه آنها را به نوعی مسئول بداند، نشان می دهد که شواهد علیه آنها چقدر قانع کننده بوده است، زیرا اکنون واقعا بسیار سخت است.

و همه اینها در واکنش به من هم خلاصه شد؟

زمانی که من هم شروع به کار کرده بود، واکنش شدید به موارد تجاوز جنسی دانشگاه به خوبی در جریان بود، اما بله، این موج از مسائل وجود داشت، و سپس ما مقررات 2020 را دریافت کردیم، و دولت بایدن تلاش کرد و نتوانست آنها را لغو کند.

چرا شکست خوردند؟

خب، واقعا زمان زیادی طول کشید، زیرا آنها این دوره اعلان و اظهار نظر را سپری کردند، و همه چیز را دوباره طراحی کردند، و سپس به محض اینکه ترامپ دوباره انتخاب شد، از نظر قانونی به چالش کشیده شد.

پس خیلی طول کشید و بعد وقتشان تمام شد؟

حتی مشخص نیست که قوانینی که دولت بایدن می‌خواست، چیزی را اصلاح کرده باشد، زیرا ما نیز این فرآیندها را داریم که در آن قانونی‌سازی و پیچیدگی بسیار زیادی وجود دارد. منظورم این است که آنچه بازماندگان می خواهند این است که می خواهند این کار متوقف شود. آنها می خواهند مردم آنها را باور کنند. بازماندگان چیزهای متفاوتی می‌خواهند، اما اغلب نمی‌خواهند روندی یک ساله را طی کنند که همه از آنها بپرسند که چه اتفاقی افتاده است. آنها می خواهند فقط مدرسه بخوانند.

ما هنوز روند خوبی برای بازماندگان در محوطه دانشگاه از طریق عنوان IX یا مسیر عدالت کیفری نداریم.

نه، و یکی از چیزهایی که من فکر می‌کنم ساده‌ترین چیزهایی است که می‌توان آن را بهبود بخشید، مفهوم اقداماتی است که به عنوان اقدامات حمایتی شناخته می‌شوند. بنابراین اینها چیزهایی هستند که با عنوان نهم بسیار سازگار است، زیرا هدف عنوان نهم این است که مردم از دسترسی به آموزش محروم نشوند. بنابراین اگر از دیدگاه بازماندگان به آن فکر کنید، آنها برای خوب، سالم بودن و ماندن در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند؟

آنها ممکن است نیاز به بازپرداخت شهریه خود برای یک ترم داشته باشند. آنها ممکن است به خدمات بهداشت روان نیاز داشته باشند. آنها ممکن است به کسی نیاز داشته باشند که با همه اساتیدشان تماس بگیرد و به آنها بگوید که نمی توانند کارشان را وارد کنند. ممکن است به نوعی حمایت مهاجرت نیاز داشته باشند. در ایالت میشیگان، پس از رسوایی لری ناسار، آنها چیزی به نام مرکز بازماندگان را ساختند، که قرار است به عنوان یک فروشگاه تک مرحله ای عمل کند که یک بازمانده می تواند به آنجا برود و همه نیازهای مختلف خود را برآورده کند. شما می توانید تصور کنید که مدارس بیشتری در حال ساخت آن ها هستند.

امیدواریم که هر مدرسه ای نیازی به یک شخصیت لری ناصر نداشته باشد تا آنها را ترغیب کند.

آره امیدوارم نه نمی‌دانم این موضوع در هیچ یک از مکالمات کرنل آمده است یا نه، اما یکی از کارهایی که آنها می‌توانند انجام دهند این است که از این فرصت به عنوان فرصتی برای ایجاد واقعا، واقعا گسترده اقدامات حمایتی خود استفاده کنند.