کانال پینگلو، دروازه جدید چین به آسیای جنوب شرقی چیست؟

پکن، چین – چین روز چهارشنبه اولین کانال مدرن رودخانه به دریا خود را برای ناوبری باز می کند، پروژه ای که هدف آن کاهش چشمگیر مسافت کشتیرانی بین مناطق داخلی کشور و آسیای جنوب شرقی است، منطقه ای که به عنوان یک شریک تجاری حیاتی عمل می کند.

کانال پینگلو به طور کامل در گوانگشی واقع شده است، منطقه ای در جنوب چین که با ویتنام هم مرز است و مشرف به دریای چین جنوبی است.

این آبراه 134 کیلومتری (83 مایلی) رودخانه ژی جیانگ را به خلیج بیبو، بازوی شمال غربی خلیج تونکین که بین جنوب چین و شمال ویتنام امتداد دارد، متصل می کند. مناطق وسیعی از جنوب غربی چین، از جمله استان هایی مانند یوننان و گوئیژو، مسیر کوتاه تری به دریا و بازارهای آسیایی می دهد.

اولین کانالی از این دست که توسط چین کمونیست ساخته شد، پینگلو بخشی از کریدور تجاری بین‌المللی خشکی-دریایی جدید است: پروژه‌ای که استان‌های جنوبی چین را در بر می‌گیرد و هدف آن پیوند مناطق غرب و جنوب غربی چین با کشورهای آسیای جنوب شرقی و بازارهای جهانی است. کریدور تجاری زمینی-دریایی خود بخشی از ابتکار کمربند و جاده شی جین پینگ رئیس جمهور چین است، شبکه ای از بزرگراه ها، بنادر و راه آهن که به دنبال اتصال چین به اروپا و آفریقا است.

به گفته مقامات محلی در گوانگشی، این کانال مسافت حمل و نقل بین مناطق داخلی جنوب غربی چین و کشورهای جنوب شرقی آسیا را حدود 560 کیلومتر (350 مایل) کوتاه می کند و هزینه های لجستیک را 18 تا 30 درصد کاهش می دهد.

نایب رئیس منطقه، لو شینینگ، این بازده را به عنوان "سودهای ملموس" توصیف می کند که هزینه های عملیاتی را کاهش می دهد و تجارت داخلی و خارجی را تقویت می کند.

این بدان معناست که شهرها و مناطق صنعتی دور از ساحل در جنوب غربی چین به مسیرهای تجاری دریایی نزدیکتر خواهند شد. کریدور تجاری جدید به تنهایی به گوانگشی خدمت نمی کند. قبل از اینکه کالاها به بنادر خلیج بیبو و از آنجا به بازارهای خارج از کشور برسند، به شبکه گسترده‌تری متصل است که به چونگ کینگ در جنوب غربی چین، چنگدو در استان سیچوان، گوئیژو و یوننان گسترش می‌یابد.

در انتهای جنوبی کانال، ظرفیت حمل و نقل کانتینر در بندر خلیج بیبو از 2.28 میلیون TEU در سال 2017 به 10.06 میلیون TEU در سال 2025 افزایش یافت، با شبکه کشتیرانی که بنادر عمده جنوب شرقی آسیا را پوشش می دهد.

گوانگشی همچنین در تلاش است تا آنچه را «کمربند اقتصادی کانال پینگلو» می‌نامد، با هدف جذب صنایع و گسترش آنها در امتداد کریدور جدید، در حالی که آنها را به بنادر، شبکه‌های حمل و نقل و زنجیره‌های تأمین مرتبط می‌کند، بسازد.

بخش های مورد نظر شامل فلزات غیر آهنی و مواد معدنی حیاتی، مواد شیمیایی سبز مدرن و همچنین هوش مصنوعی و فناوری اطلاعات است. مناطق صنعتی نیز در نزدیکی بنادر در حال توسعه هستند و فاصله بین سایت های تولید و مراکز کشتیرانی را کاهش می دهند.

روند سازماندهی و هدایت منابع کشتیرانی برای ایجاد فعالیت تجاری جدید آغاز شده است. قطاری مملو از بی سولفات سدیم اخیرا از چونگ کینگ، قطب صنعتی و حمل و نقل بزرگ در جنوب غربی چین، به بندر نانینگ، مرکز استان گوانگشی وارد شده است. پس از افتتاح کانال، قرار است کشتی های تجاری مستقیم به بندر Can Tho در جنوب ویتنام آغاز شوند.

در بخش عملیاتی، گوانگشی یک سیستم هزینه حمل و نقل طبقه بندی شده را اتخاذ کرده است که به اپراتورها قبل از اعمال هزینه های اسمی مهلت می دهد.

کشتی‌های رودخانه‌ای می‌توانند بدون نیاز به انتقال محموله‌های خود به کشتی‌های دیگر، مستقیما به اسکله‌های بندر دریایی Qinzhou حرکت کنند و انتقال بی‌وقفه از رودخانه به دریا را ممکن می‌سازند.

ساخت کانالی در این مقیاس بدون پرداختن به یک بعد حساس انسانی امکان پذیر نبود: جابجایی هزاران خانواده از سرزمینشان. به گفته منابع رسمی، روند اسکان مجدد شامل 2764 خانوار شامل 11228 نفر در چهار شهرستان و شهرستان در سطح شهرستان در گوانگشی بود. تنها در هنگژو، توافقنامه تخلیه برای 368 خانه امضا شد که به طور کامل در مساحت 84200 متر مربع (906321 فوت مربع) تخریب شد و 1221 نفر به طور موقت اسکان داده شدند.

این فرآیند صرفا از طریق جبران مالی مدیریت نشد. در عوض، 21 مدل مختلف مسکن مطابق با آداب و رسوم ساکنین طراحی شد: جهت اتاق های پذیرایی، مناطق خشک کردن محصول، محوطه مرغداری و اتاق های ذخیره سازی مواد شیمیایی کشاورزی. در Shaping، بزرگترین شهر در پروژه اسکان مجدد، به ساکنان خانه های چهار طبقه با مساحت 420 متر مربع (4520 فوت مربع) داده شد که برخی از آنها دارای ویترین فروشگاه های تجاری رو به خیابان بودند.

با این حال، در میان بسیاری احساس از دست دادن وجود دارد، حتی اگر با امید به آینده کاهش یابد.

در شینفو، جایی که زمانی روستای Fenghuangping قرار داشت، یکی از ساکنان که مجبور به ترک آن شدند، گفت: "دیگر روستایی به نام Fenghuangping وجود ندارد، اما با کانال Pinglu، فردا بهتر خواهد بود."

برخی از خانواده ها درختان هفت قرنی را به محل جدید خانه های خود منتقل کردند، از جمله یک درخت کافور 217 ساله.

روند اسکان مجدد ظرف 39 روز انجام شد، اما با وعده های شغلی در محل ساخت و ساز و آموزش حرفه ای برای ساکنان مناطق نقل مکان شده مرتبط بود.

تنگه‌ها و کریدورهای دریایی از دیرباز شریان‌های قدرت در اقتصاد جهانی بوده‌اند، اما از حساس‌ترین نقاط ضعف آن نیز هستند.

بحران هرمز مظهر این پارادوکس است: گذرگاهی که حدود یک پنجم ذخایر نفت جهان از طریق آن جریان می‌یابد، در صورت تهدید، می‌تواند به عاملی تبدیل شود که تجارت را فلج کرده و مسیرهای آن را دوباره ترسیم کند.

در مواجهه با چنین پس‌زمینه‌ای، کشورهای سراسر جهان در تلاشند تا مسیرها و زنجیره‌های تامین جایگزین را توسعه دهند - خطوط لوله، تأسیسات ذخیره‌سازی و کریدورهای حمل‌ونقل که وابستگی کشورها را به تنها یک یا دو مسیر کاهش می‌دهد.

کانال پینگلو آخرین تلاش چین برای انجام این کار است: ایجاد یک مسیر جایگزین، کوتاه‌تر و سریع‌تر برای یک بازار بحرانی.