کاهش بودجه ترامپ برنامه پناهندگان فوتبالی زوج ردوندو بیچ را تهدید می کند

محمد انور بیشتر دوران جوانی خود را در یک پناهگاه شلوغ در یک اردوگاه پر از گرد و غبار پناهندگان در شرق آفریقا زندگی کرد، جایی که روزها طولانی بود، غذا فقیر بود و آینده وجود نداشت. انور که در 9 سالگی از جنگ سودان برای کمپ پناهجویان در چاد گریخت، گفت: "به ارتش برو و بجنگ. این یکی از گزینه هاست." اگر او می ماند، آنور که اکنون 33 سال دارد، تردیدی ندارد که داستان او چگونه به پایان می رسید.

گفت: «احتمالا، من مرده ام.» در عوض، او در سوئد است، دو پسر را بزرگ می کند، به عنوان بازرس کنترل کیفیت برای یک شرکت نساجی کار می کند و برای تیمی در دسته پنجم این کشور فوتبال آماتور بازی می کند. و تنها چیزی که تجربه او را از ده ها هزار نفر از مردم ناامیدی که در اردوگاه به جا گذاشت، جدا می کند، این واقعیت است که یک نفر به اندازه کافی به او ایمان داشت تا به او فرصت بدهد. آنور گفت: «همه به یک فرصت نیاز دارند. «مردم را بیرون نکنید.

مردم فقط به یک فرصت در زندگی نیاز دارند." او ادامه داد: «و ما این شانس را به خاطر کتی جی و گابریل به دست آوردیم.» اینها کیتی-جی اسکات و گابریل استورینگ هستند، یک جفت از فعالان خلیج جنوبی که در یک روز گرم سال 2011 در کمپ آنور حاضر شدند، توپ فوتبال کتک خورده‌ای را در یک زمین بی‌حاصل چرخاندند و زندگی تعداد بی‌شماری را متحول کردند. اسکات و استورینگ گروه بشردوستانه iACT را تا حد زیادی برای پاسخ به بحران دارفور، فلات نیمه بیابانی در غرب سودان که در این قرن چیزی جز جنگ نمی شناسد، تأسیس کردند.

اما بر خلاف بسیاری از ده‌ها نفر دیگر از افراد و گروه‌هایی که در آفریقا کار می‌کنند هم‌فکر بودند، اسکات و استورینگ نه برای موعظه، بلکه برای شنیدن آمدند. آنها با سؤال آمدند، نه با پاسخ. و آنچه به آنها گفته شد این بود که کودکان در اردوگاه ها بیش از غذا و سرپناه نیاز دارند. آنها به یک روال نیاز داشتند، به تفریح ​​نیاز داشتند، به شادی و امید نیاز داشتند. به عبارت دیگر، آنها به فوتبال نیاز داشتند. انور، مردی کوچک با قیافه ای جدی، گفت: "بسیاری از سازمان ها وارد کمپ ها شدند. آنها فقط آمدند و چند عکس گرفتند و سپس رفتند."

فکر می‌کنم [اسکات و استورینگ] ما را به‌عنوان انسان درک می‌کنند، نه فقط این بچه‌ها یا این افرادی که به غذا یا سرپناه نیاز دارند. آنها این افراد را دیدند که می توانند چیزی در زندگی بسازند." استورینگ و اسکات پنج سال پیش در یک تصادف رانندگی در ساحل منهتن کشته شدند، اما میراث آنها در برنامه حمایت و کمک منحصر به فردی که ایجاد کردند، باقی می ماند، برنامه ای که از فوتبال برای آموزش مهارت ها و ایجاد ساختار برای پناهندگانی که در کمپ ها، پناهگاه ها و فقر غیرقابل تحمل در چهار کشور در دو قاره به سر می برند، استفاده می کند. آنور گفت: «آنها بسیار مهربان و مراقب بودند. "گوش دادن به همه.

مهم نبود از کجا آمده ای، چه رنگی هستی. آنها باز بودند و به هرکسی که ملاقات می کردند زمان می دادند.» مبارک عبدالله، یکی دیگر از پناهندگانی که اسکات و استورینگ به فوتبال معرفی کردند، افزود: «راستش، نمی‌دانستم که قرار است زندگی من را تغییر دهند یا چیز دیگری. "من آنها را مانند افراد دیگری می دیدم که فقط می آیند و می روند. اما آنها افراد کاملا خاصی بودند. «آنها می‌خواستند به درخشش ایده‌های ما کمک کنند و به دیگران امید بدهند.

آنها به آنچه من نیاز داشتم گوش می دادند.» امروزه بیش از 5000 کودک در آکادمی های فوتبال iACT در چاد، جمهوری آفریقای مرکزی، کامرون و مکزیک شرکت می کنند. 1800 کودک دیگر در برنامه پیش دبستانی Little Ripples ثبت نام کرده اند که سال گذشته نیز 475000 وعده غذایی به دانش آموزان و کارکنان ارائه کرد. اما این سازمان، مانند بسیاری از گروه‌های بشردوستانه متمرکز، برای بقای خود در میان واکنش‌های جهانی علیه پناهندگان و مهاجران مبارزه می‌کند.

خصومت به ویژه در ایالات متحده شدید بوده است، جایی که دولت دوم ترامپ به شدت دسترسی به پناهندگی و مهاجرت را محدود کرده و هزینه های مصوب کنگره را برای برنامه های حیاتی که قبلا از طریق USAID تامین می شد، به شدت کاهش داده است. بسیاری از کشورهای اروپایی از این راه پیروی کرده‌اند و رویکرد ثابت‌تری را برای اجرای مرزها و اخراج‌ها اتخاذ کرده‌اند و حمایت از کمک‌های توسعه را به میزان 13.8 درصد در سال 2025 کاهش داده‌اند که بزرگترین کاهش در یک دهه است.

تابستان امسال، اعتراضات خشونت آمیز ضد مهاجران در آفریقای جنوبی بیش از 178000 نفر را مجبور به فرار به زیمبابوه، مالاوی، نیجریه و سایر کشورها کرد و روندی را که ثروتمندترین کشور منطقه از مهاجران برای کار در مزارع، ساخت و ساز و سایر مشاغل کم دستمزد استقبال می کند، معکوس کرد. احساسات عمومی نسبت به پناهندگان و مهاجران در جاهای دیگر نیز تشدید شده است و بحرانی را برای گروه های کمک رسان غیرانتفاعی ایجاد کرده است.

دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان یا UNHCR، در این ماه هشدار داد که شکاف بین نیازهای بشردوستانه و کمک‌های اهداکنندگان در حال افزایش است، که منجر به کاهش عمیق و وادار کردن گروه‌های کمک‌رسان به مبارزه با یکدیگر برای کاهش دلارهای باقی‌مانده می‌شود - همه اینها در زمانی که درگیری‌ها در سوریه، غزه و اوکراین تعداد پناهجویان در سراسر جهان را نزدیک به میلیون نفر افزایش داده است. 69 میلیون نفر دیگر آواره هستند. به گفته کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، این بیش از یک نفر از هر 70 نفر روی زمین است.

انور و خانواده اش زمانی بخشی از آن موج بودند، در سال 2003 از خانه خود در سودان گریختند، اجساد مرده را رد کردند و شاهد وحشت غیرقابل تصوری بودند تا از یکی از یک سری جنگ های داخلی ادامه دار که جای خود را به نسل کشی داده است، فرار کنند. بیش از 15 میلیون نفر در 23 سال جنگ آواره شده اند و بیش از 1.3 میلیون نفر هنوز در اردوگاه های پر از آب در شرق چاد گیر افتاده اند. آنور گفت که اگر استورینگ و اسکات که فوتبال را به اردوگاه خود معرفی کردند نبودند، در آنجا کشته می شد.

سه سال پس از ورود این زوج، یک تورنمنت بین المللی برای بازیکنان بدون تابعیت، جام جهانی فوتبال CONIFA، برگزار شد و iACT به یک تیم 20 نفره متشکل از بازیکنان 12 اردو وارد شد. آنور، یک مدافع چپ، مانند عبدالله، هافبک فیزیکی با لبخندی همیشگی که کاپیتان تیم می‌شود، این کار را انجام داد. عبدالله فکرش را به خاطر می آورد: «هیچکس فکر نمی کند که این [این] زندگی را تغییر دهد.

می‌دانی، شانس کوچکی وجود داشت، اما برای ما به رویاهای بزرگ تبدیل شد.» تیم دارفور یونایتد در دو بازی خود در اوسترشوند سوئد با نتیجه 39-0 مغلوب شد، اما اکثر بازیکنان ترجیح دادند به جای بازگشت به اردوهای خود در اوسترشوند بمانند و مورد استقبال دولت سوئد قرار گرفتند. آنها پناهندگی دریافت کردند و در نهایت یک تیم ادغام به نام Mighty Cosmos تشکیل دادند که تا سطح پنجم فوتبال سوئد پیشرفت کرد. آلن بارکر، رئیس Mighty Cosmos، گفت: عبدالله یک رهبر طبیعی است و از آن دسته افرادی است که از سایر بازیکنان احترام کامل دریافت می کند.

بارکر گفت: "او نوعی مرد است که می توانید 100٪ روی او تکیه کنید." "شخصا، من به او اعتماد خواهم کرد. او یک عمل کننده است، نه یک سخنگو. یک حل کننده مشکل، نه ایجاد کننده مشکل. و او همیشه بهترین ها را برای همه می خواهد." او اضافه کرد که آنور از آسیب های زانو در زمین رنج می برد، اما "یک شخصیت قوی و آرام و در عین حال نیرومند گروه" است. بارکر ادامه داد: «او به بازی جوانمردانه و صداقت معتقد است و جایی برای بی صداقتی یا فریبکاری در هیچ جنبه ای از زندگی ندارد.

"شاید این بازتابی از دوران کودکی او در کمپ های پناهندگان و چاد باشد، جایی که زمانی برای چنین چیزهایی وجود نداشت. او یک جور آدمی است که نامش اولین بار در برگه تیم خواهد بود. برگه تیم فوتبال و زندگی." مهم‌تر این واقعیت است که بازیکنان، نوجوانان یا بزرگسالان جوان در هنگام ورود به سوئد، ازدواج کرده‌اند، بچه‌هایی از خود دارند، شهروند شده‌اند و در جامعه محلی ادغام شده‌اند، جایی که کار مدنی آنها امسال با یکی از معتبرترین جوایز سوئد شناخته شد. «وقتی بچه بودم هرگز آرزو نداشتم در این موقعیت باشم.

من سعی می‌کردم زنده بمانم، روز به روز زندگی کنم. من می توانم خانواده ام را تامین کنم. مبارک خانواده خود را تأمین می کند. این مانند نجات یک نسل است، نه فقط من و مبارک.» عبدالله، 35 ساله، که او نیز در سوئد زندگی می کند، گفت: "این در مورد شانس است." "در باید باز شود. همین است.» iACT زمانی که برای اولین بار توپ فوتبال ضربه خورده را روی زمینی خاکی می‌غلتد، راهی برای باز کردن آن درها ارائه کرد.

دارن هملین، فیلمساز بریتانیایی که یک کمپین Kickstarter را برای تامین مالی یک فیلم مستند در مورد بازیکنان پناهنده راه اندازی کرده است، گفت: بدون آن، "این بچه ها اینجا نبودند، زندگی آنها را نداشتند." هاملین می گوید که فیلم با تمرکز بر روی بازیکنان مجرد و بازی آنها و نه وسعت بحران جهانی پناهندگان، این قدرت را دارد که این پناهندگان سابق را نه به عنوان اعداد مبهم، بلکه به عنوان افراد گوشت و خون با رویاها، استعدادها و آرزوها بازتعریف کند. این همان چیزی بود که اسکات و استورینگ را هنگام تأسیس iACT الهام بخشیدند. «فوتبال این قدرت را دارد که از ورزش فراتر رود.

هملین که از هدف خود برای جمع آوری 66000 دلار تا پایان ماه برای گسترش کار روی مستند عقب مانده است، گفت: "مهم نیست که چه تعداد آمار یا چیزهایی را در مقابل مردم قرار دهیم. آنها واقعا توجه نمی کنند "اما فوتبال گاهی اوقات عمیق تر می شود. فوتبال نوعی وسیله نقلیه است که پیام را منتقل می کند." با این حال، انتشار آن پیام به طور فزاینده ای دشوار می شود.

با پایان یافتن بودجه دولتی برای برنامه‌های پناهندگان در سراسر جهان، گروه‌هایی مانند iACT متوجه شدند که برای همان تکه‌ای از بودجه بسیار کوچک‌تر مبارزه می‌کنند. مری ویر، معلم بازنشسته و عضو هیئت مدیره iACT از سال 2016، گفت: «با از بین رفتن USAID، جمع آوری کمک های مالی در همه سطوح دشوارتر شده است، به ویژه با افزایش تعداد سازمان های غیردولتی (سازمان های غیر دولتی) بزرگتر که برای کمک هزینه های بنیادی درخواست می کنند. در عین حال، نیاز متورم شده است.

ویر که چندین بار از اردوگاه ها بازدید کرده است، گفت: «کمپ های پناهندگان در چاد هنوز بسیار ناپایدار هستند. "جنگ کنونی به پایان نرسیده است و هیچ نشانه ای از پایان ندارد. پناهجویان هنوز از مرزها عبور می کنند، که تعداد پناهندگان سودانی را بیش از دو برابر کرده است. بسیار مهم است که ما بتوانیم برنامه های کنونی تحت رهبری پناهندگان خود را ادامه دهیم." در پاسخ، گروه Weir که ماه آینده رویداد جمع آوری کمک های مالی سالانه خود را در ساحل منهتن برگزار می کند، همه چیز را در نظر گرفته است که جز یک غرفه لیموناد گوشه ای و فروش شکلات خانه به خانه برای جبران پشتوانه مالی از دست رفته مورد نیاز است.

o ادامه آنچه اسکات و استارینگ شروع کردند. ویر گفت: «در گذشته، این منحصر به فرد بودن و نوآوری ما و اقدام تحت رهبری پناهندگان ما بود که ما را متمایز می کرد. "خیلی جذاب بود." دولت ترامپ در ژوئن 2025 با وضع فهرست ممنوعیت سفر و محدودیت ورود به چاد، اوضاع را پیچیده‌تر کرد و دولت چاد را وادار کرد تا با لغو روادید برای شهروندان آمریکایی، از جمله امدادگران، مقابله به مثل کند. این بدان معناست که کودکان کمتری فوتبال بازی می‌کنند و به پیش‌دبستانی می‌روند، وعده‌های غذایی کمتری سرو می‌شود - و داستان‌های موفقیت کمتری مانند آنچه عبدالله و انور گفته‌اند.

عبدالله گفت: «من 12 سال را در اردوگاه پناهندگان گذراندم. "مردم فقط امیدوارند که یک وعده غذایی برای روز دریافت کنند. [iACT] توپ های فوتبال را آورد و سپس ایده را آورد. فرصتی برای تغییر زندگی ما. فرصت. "افراد زیادی در کمپ های پناهندگان هستند [که] می توانند خلبان، پزشک، بازیکنان فوتبال بهتر باشند. شاید لیونل مسی، کریستیانو [رونالدو]، لمینه یامال بعدی در اردو باشد. اما آنها هیچ فرصتی برای خروج ندارند.» «دنیا دیوانه است. آنور که در شرف شروع دوره کالج در زمینه علوم ورزشی است، اضافه کرد: همه جا جنگ است.

آن‌هایی که پناهندگان را دوست ندارند، نمی‌خواهند سازمان ملل متحد پناهنده‌های بیشتری بیاورد، باید خود را جای ما بگذارند. هر روز بزرگتر می شود.» عبدالله و انور ممکن است اردوها را ترک کرده باشند، اما اردوگاه ها آنها را ترک نکرده اند.

کاری که آنها در سوئد انجام داده اند شامل ساخت یک مرکز فرهنگی و ورزشی اجتماعی، رسیدگی به پیشگیری از جرم و سلامت روان، اسکان مجدد پناهندگان، و تلاش های جمع آوری کمک های مالی است که از کار iACT و سایر گروه هایی که با افرادی که پشت سر گذاشته اند حمایت می کند. عبدالله گفت: «مادر من هنوز در همان کمپ است، بنابراین من سه بار با تعداد زیادی توپ فوتبال، کفش‌های فوتبال و وسایل فوتبال برگشته‌ام.

اسکات و استورینگ، که قبل از تصادف مرگبار اتومبیل در ساحل ردوندو زندگی می کردند، فکر می کردند که دارند فوتبال را به اردوگاه های آفریقا می آورند، اما چیزی که آنها واقعا به ارمغان آوردند امید و مدرکی بود که اگر کسی فقط در را باز کند، ممکن است از آنچه در طرف دیگر پیدا می کنید شگفت زده شوید.