کاوشگر وویجر 1 ناسا از نقص ارتباطی در فضای بین ستاره‌ای بازمی‌گردد
کاوشگر وویجر 1 ناسا پس از آن که فضاپیمای 49 ساله ماه گذشته برای مدت کوتاهی در طی ماموریت فضای بین ستاره‌ای خود سکوت کرد، دوباره به برقراری ارتباط بازگشت.
وویجر، 1، دورترین فضاپیمای بشریت، پس از قطع ارتباط با زمین در ماه گذشته، دوباره در تماس است.
این فضاپیما برای حدود 48 ساعت بین 18 و 20 اکتبر به دلیل یک نقص ارتباطی که وویجر 1 خود به خود برطرف کرد، تماس تلفنی با خانه را متوقف کرد، قبل از اینکه مهندسان بتوانند برای فضاپیمای طولانی مدت یک تعمیر از راه دور ارسال کنند.
کریم بدارالدین، مدیر ماموریت وویجر در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) در بیانیه‌ای درباره این حادثه در 29 اکتبر گفت: «این اولین بار است که ما این فضاپیما را می‌بینیم که چنین کاری انجام می‌دهد، اما همچنین در نقطه‌ای از مأموریت هستیم که باید منتظر چیزهای غیرمنتظره باشیم. وویجر 1 تقریبا یک روز نوری از زمین فاصله دارد، به این معنی که یک فرمان تقریبا یک روز طول می کشد تا به فضاپیما برسد و یک پاسخ یک روز دیگر طول می کشد تا به سیاره ما بازگردد. این فضاپیما در 18 نوامبر در 16.09 میلیارد مایل (25.89 میلیارد کیلومتر) از زمین به نقطه عطف روز نور خواهد رسید.
شبکه سه آنتن فضای عمیق ناسا برای اطمینان از عملکرد خوب فضاپیما بررسی می کند. در 18 و 19 اکتبر، وویجر 1 پاسخی نداد. سیگنال آن خوشبختانه در 20 اکتبر دوباره ظاهر شد.
JPL در بیانیه افزود: مهندسان هنوز در حال بررسی علت قطع ارتباط هستند، اما به نظر می رسد که Voyager 1 به نوعی حالت امن رفته است. "تیم تاکنون مشخص کرده است که یک گروه از رانشگرها آفلاین شده اند و نسخه های پشتیبان آنها روشن شده است. اگر رایانه های فضاپیما مشکلی را با رانشگرهای فعال تشخیص دهند، چنین تعویضی به طور خودکار انجام می شود."
وویجر 1 و دوقلوی هنوز عملیاتی آن، وویجر 2، هر دو در سال 1977 در یک ماموریت اولیه برای کاوش سیارات در منظومه شمسی به فضا پرتاب شدند. این دو فضاپیما از یک هم‌ترازی نادر استفاده کردند که به آنها اجازه داد تا از مشتری به زحل تا اورانوس و نپتون با حداقل سوخت تاب بخورند، اگرچه بودجه برای اکتشاف سیارات و قمرهای دورتر در هنگام پرتاب تضمین نشده بود.
این فضاپیما به درستی توسط سیستم مشتری و زحل (چند ماه فاصله از یکدیگر) تاب خورد و پیش از جدا شدن مسیرها مورد تحسین قرار گرفت. نمای نزدیک وویجر 1 از حلقه‌های زحل و همچنین قمر تیتان - که ممکن است دارای ترکیبات شیمی پری بیوتیک یا پیش از حیات باشد - مسیر فضاپیما را تغییر داد تا آن را در بالای صفحه منظومه شمسی قرار دهد. در همین حال، وویجر 2 به ترتیب در سال‌های 1986 و 1989 به سمت اورانوس و نپتون پرواز کرد و تنها نمای نزدیک از این منظومه‌های سیاره‌ای را تا به امروز ارائه داد.
تصویری از زحل که توسط وویجر 1 در 16 نوامبر 1980، چهار روز پس از عبور فضاپیما از کنار سیاره گرفته شد. (اعتبار تصویر: NASA/JPL) وویجرها که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کردند و به ارائه علم ارزشمند از اعماق فضا ادامه می‌دادند، مأموریت‌های خود را مکررا افزایش دادند. هر دو چند سال پیش وارد فضای بین ستاره ای شدند و هنوز هم فعال هستند.
اما با افزایش سن هزینه‌ای نیز به همراه دارد: منابع انرژی پلوتونیوم در هر دو فضاپیما در حال کاهش است و مهندسان را ملزم می‌کند که به‌طور دوره‌ای ابزارها را خاموش کنند یا راه‌های هوشمندانه دیگری برای صرفه‌جویی در انرژی بیابند. وویجر 1 به تازگی تحت یکی از این تنظیمات قدرت قرار گرفت که به آن "بیگ بنگ" نامگذاری شد زیرا تعدادی از ابزارهای فضاپیما را دوباره پیکربندی کرد.
JPL درباره این تلاش نوشت: «در اوایل سپتامبر، مهندسان با موفقیت سه دستگاه را در فضاپیمای وویجر 1 خاموش کردند و آنها را با سه جایگزین کم مصرف جایگزین کردند.
JPL تخمینی برای مدت زمانی که ماموریت ها می توانند ادامه دهند ارائه نکرد، اما اشاره کرد که هر فضاپیما سالانه چهار وات توان خود را از دست می دهد - هر کدام با 470 وات پرتاب می شود - و این فضاپیما می تواند به دلیل انفجار بزرگ "بیشتر از آنچه قبلا پیش بینی شده بود" به کار ابزارهای علمی ادامه دهد. به عنوان مثال، در وویجر 1، قدرت سقوط به معنای خاموش کردن ابزار دیگری احتمالا در تابستان آینده بود.
در سال 2022، سوزان داد، مدیر پروژه وویجر در JPL، اظهار داشت که امیدوار است این ماموریت تا دهه 2030 ادامه یابد.
متن اصلی (انگلیسی)
NASA's Voyager 1 probe bounces back from communications glitch in interstellar space
NASA's Voyager 1 probe is back in communication after the 49-year-old spacecraft briefly fell silent last month, during its interstellar-space mission.