کاوه مدنی

امسال، سازمان ملل گزارش برجسته خود را درباره ورشکستگی جهانی آب منتشر کرد که نویسنده آن کاوه مدنی است که به ابداع مفهوم «ورشکستگی آب» شهرت دارد. این گزارش هشدار می دهد که جهان بیش از آن چیزی است که بتوان دوباره آب مصرف کرد. اما مدنی به جای اینکه این بحران را فقط به عنوان یک خطر تلقی کند، آن را به عنوان یک فرصت سرمایه گذاری استراتژیک در نظر می گیرد - اکنون اقدام کنید و ما نه تنها از ورشکستگی جلوگیری می کنیم، بلکه تنوع زیستی و بشریت می توانند انعطاف پذیرتر شوند. مدنی به افتخار رهبری او، برنده جایزه آب استکهلم 2026 شد و چیزی را دریافت کرد که اغلب "جایزه نوبل" آب نامیده می شود.

مهمترین اقدامی که فکر می کنید مردم یا یک شرکت یا دولت خاص (غیر از خودتان) باید در سال آینده برای پیشبرد برنامه آب و هوا انجام دهند چیست؟

ما باید تغییر اقلیم را به عنوان یک دستور کار مجزا و رقابتی تلقی نکنیم و شروع به ادغام آن در اولویت های اقتصادی و توسعه خود کنیم. این امر به ویژه در جهان پراکنده امروزی که اولویت‌های رقابتی و منابع محدود، اقدام جمعی را چالش‌برانگیزتر می‌کند، اهمیت دارد.

کاهش و سازگاری آب و هوا همیشه به سیاست های مستقل یا سرمایه گذاری اضافی نیاز ندارد. بسیاری از تصمیمات در زمینه کشاورزی، انرژی، آب، بهداشت، زیرساخت ها و توسعه شهری می توانند به طور همزمان اهداف اقلیمی، رفاه اقتصادی و رفاه انسان را پیش ببرند. دولت‌ها، کسب‌وکارها، مؤسسات مالی و افراد باید این ارتباطات را بشناسند، از مزایای مشترک استفاده کنند و به تناقضات سیاست‌گذاری و سرمایه‌گذاری که پیشرفت را تضعیف می‌کند، رسیدگی کنند.

ما باید از چارچوب بندی اقدامات اقلیمی به عنوان هزینه یا قربانی برای نسل های آینده فراتر برویم و آن را به عنوان فرصتی برای بهبود زندگی و ایجاد رفاه امروز و در عین حال ساختن آینده ای مقاوم تر و پایدارتر بشناسیم. اقدام اقلیمی نباید اولویت دیگری در رقابت برای منابع محدود باشد. این باید به بخشی جدایی ناپذیر از چگونگی پیگیری توسعه و رفاه تبدیل شود.

یکی از تلاش‌های پایداری که شما شخصا سعی خواهید کرد در سال آینده اتخاذ کنید چیست و چرا؟

من همچنان الگوهای مصرف خود را زیر سوال می‌برم و از مصرف مسئولانه‌تر به‌عنوان بخش اساسی اقدامات اقلیمی و پایداری دفاع می‌کنم. پاک ترین انرژی انرژی است که برای تولید آن نیازی نداریم. دوستدار محیط زیست ترین غذا، غذایی است که هدر نمی دهیم. پایدارترین پلاستیک پلاستیکی است که ما برای تولید آن نیازی نداریم. و پایدارترین استفاده از هوش مصنوعی اجتناب از استفاده از آن در زمانی است که ارزش واقعی اضافه نمی کند.

ما آموخته‌ایم که نوآوری‌های فن‌آوری و دستاوردهای کارآیی، اگرچه ضروری هستند، اما به طور خودکار به پایداری منجر نمی‌شوند. اثر برگشتی به ما یادآوری می‌کند که تمیزتر، ارزان‌تر و کارآمدتر کردن چیزها می‌تواند مصرف بیشتر را تشویق کند و برخی یا حتی همه مزایای زیست‌محیطی را جبران کند. من می خواهم در مورد پرهیز از مصرف غیرضروری در زندگی خود آگاهانه باقی بمانم و در عین حال دیگران را تشویق کنم تا در وسواس جمعی ما برای مصرف بیشتر تجدید نظر کنند.

این استدلالی علیه نوآوری یا شکوفایی نیست. ما باید نه تنها در نحوه تولید خود، بلکه همچنین نحوه و چرایی مصرف خود را نوآوری کنیم و مشوق ها و مدل های کسب و کار که مصرف را تشویق می کنند به چالش بکشیم. هدف نباید این باشد که از مردم بخواهیم با کمتر بدتر زندگی کنند، بلکه باید همه بتوانند بدون مصرف و هدر دادن بیشتر بهتر زندگی کنند.

راه حل اقلیمی (غیر از راه حل شما) چیست که توجه یا بودجه لازم را به خود جلب نمی کند؟

یکی از نادیده گرفته‌شده‌ترین فرصت‌ها برای پیشبرد اقدامات اقلیمی، سرمایه‌گذاری در آب به عنوان نیرویی برای همکاری و وسیله‌ای برای اجرای برنامه‌های توسعه متعدد است. آب تغییرات آب و هوایی را با امنیت غذایی و انرژی، سلامت عمومی، رفاه اقتصادی، حقوق بشر، برابری و صلح مرتبط می کند. سرمایه‌گذاری در آب می‌تواند به طور همزمان این اولویت‌ها را پیش ببرد، منافع فوری و ملموس را برای جوامع به ارمغان آورد و در برابر تغییرات آب و هوایی انعطاف‌پذیری ایجاد کند.

در دنیایی که به طور فزاینده ای تکه تکه می شود، آب چیزی بسیار ارزشمند را ارائه می دهد: زمینه مشترک. در میان شکاف‌های سیاسی، آب می‌تواند اولویت‌های مختلفی را به خود جلب کند، از رشد اقتصادی و امنیت ملی گرفته تا عدالت اجتماعی و حفاظت از محیط‌زیست، و فرصت‌هایی را برای همکاری حتی در میان کسانی که در مورد سیاست‌های آب و هوایی اختلاف نظر دارند، ایجاد می‌کند. در سطح بین‌المللی، می‌تواند بر منافع شمال و جنوب جهانی پل بزند، در حالی که دولت‌ها، مشاغل و جوامع را حول نیازهای مشترک و منافع متقابل گرد هم می‌آورد.

ما نیازی به توافق بر سر همه چیز نداریم تا در چیزی به اندازه آب همکاری کنیم. این امر آب را به یک نقطه ورودی قدرتمند برای بازسازی اعتماد، بسیج منابع و نشان دادن اینکه همکاری می تواند نتایجی را ارائه دهد تبدیل می کند.

ما باید پتانسیل آب را به عنوان یک سرمایه گذاری استراتژیک که چندین دستور کار را به طور همزمان پیش می برد، بشناسیم. آب هیچ مرز سیاسی و جغرافیایی نمی شناسد. در یک جهان تقسیم شده، می‌تواند زمینه مشترک ما برای اقدام اقلیمی، همکاری، عدالت و رفاه مشترک شود.

چه چیزی شما را در مورد آینده سیاره / جنبش آب و هوا امیدوار می کند؟

چیزی که به من امید می دهد، انعطاف پذیری انسانیت و ظرفیت قابل توجه ما برای یادگیری، نوآوری، سازگاری و همکاری، حتی در سخت ترین شرایط است. میراث ایرانی من به من یادآوری می‌کند که چگونه نسل‌ها با نبوغ، همکاری و مدیریت خردمندانه منابع کمیاب، زندگی را حفظ کردند و تمدن‌های پر رونقی را در یکی از خشک‌ترین مناطق جهان ساختند.

با زندگی و کار در جنوب جهانی و شمال جهانی، و در سراسر علم، دولت و دیپلماسی بین المللی، شاهد شکست نهادهایمان و عزم فوق العاده مردم برای غلبه بر چالش های به ظاهر غیرقابل حل بوده ام. پراکندگی ژئوپلیتیک امروزی و فشارهای محیطی عمیقا نگران کننده است، اما من همچنان با افراد الهام بخش، به ویژه جوانانی که قبول نمی کنند آینده از پیش تعیین شده است، ملاقات می کنم. تاریخ و تجربیات خودم به من یادآوری می کند که بشریت می تواند مسیر خود را تغییر دهد.

امید این نیست که همه چیز خوب پیش برود. این اعتقاد به این است که اعمال ما هنوز اهمیت دارد و اگر بخواهیم آن را بسازیم، آینده بهتری ممکن خواهد بود.

آیا فکر می کنید هوش مصنوعی به بحران آب و هوا کمک می کند یا بدتر می کند؟ چگونه؟

هوش مصنوعی می تواند هر دو را انجام دهد. مانند چاقویی که می تواند جان یک بیمار را در اتاق عمل نجات دهد یا جان یک نفر را در دست یک قاتل بگیرد، هوش مصنوعی نه ذاتا خوب است و نه بد. تأثیر آن به نحوه استفاده و مدیریت آن بستگی دارد.

هوش مصنوعی فرصت‌های خارق‌العاده‌ای را برای بهبود بهره‌وری انرژی، بهینه‌سازی مدیریت منابع، تسریع اکتشافات علمی و حمایت از تصمیم‌گیری‌های آب و هوایی بهتر ارائه می‌دهد. اما این مزایا نه خودکار هستند و نه رایگان. گسترش سریع زیرساخت های هوش مصنوعی تقاضا برای انرژی، آب و سایر منابع را افزایش می دهد و به طور بالقوه اهداف زیست محیطی را که امیدواریم به دستیابی به آن کمک کند، تضعیف می کند.

هوش مصنوعی می‌تواند به ما کمک کند از منابع به‌طور کارآمدتر استفاده کنیم و در عین حال تولید، مصرف، تخریب محیط‌زیست و تغییرات آب و هوایی بیشتر را افزایش دهیم. این ابزار قدرتمندی است، نه جایگزینی برای حکمرانی خوب یا انتخاب های مسئولانه. سؤال صرفا این نیست که چقدر می‌توانیم با هوش مصنوعی انجام دهیم، بلکه این است که چقدر می‌توانیم با آن ارزش واقعی نسبت به هزینه‌های زیست‌محیطی و آب و هوایی آن ایجاد کنیم.