کاپیتان پاتریک استوارت، ژان لوک پیکارد، زمانی به ایرلند کسل کننده دهه 1990 تبدیل شد، زمانی که نردها بیشتر به او نیاز داشتند.

اگر در اوایل دهه 1990 ایرلند یک نوجوان گیکی بودید، پاتریک استوارت و پیشتازان فضا: نسل بعدی دقیقا در لحظه مناسب وارد زندگی شما خواهند شد.

ایرلند در آن لحظه چقدر خاکستری و کسل‌کننده بود – و استوارت چه افتضاحی را در نقش The Next Generation (TNG) در یک شامگاه شنبه تصادفی در سال 1990 اجرا کرد که با آن آهنگ تم هیجان‌انگیز اجرا می‌شد و همه با جلوه‌های ویژه ویز بنگ آن شعله‌ور بودند.

این روزهای سختی برای دمدمی‌ها بود. در مدرسه شما را می گرفتند و مسخره می کردند - و این فقط معلمان بودند (حداقل در مورد من اینطور بود). حتی اگر مردم به شما نمی‌خندیدند، نمی‌دانستند وقتی در مورد ارباب حلقه‌ها یا اورسولا لو گوین صحبت می‌کردید به چه چیزی می‌کوبید. تو اون بیرون تنها بودی و تو یه خلایی از آدم های قلابی.

و سپس کاپیتان استوارت، ژان لوک پیکارد، در راس کشتی براق و باریک Enterprise-D قرار گرفت - کشتی‌ای که آنقدر براق و مینیمالیست بود که حتی زمانی که بورگ می‌خواست آن را در هم بکوبد، شگفت‌انگیز به نظر می‌رسید.

استوارت، که در 86 سالگی درگذشت، چیز جدیدی را در داستان علمی تخیلی به ارمغان آورد - وقار و آراستگی. تا آن زمان، فیلم های علمی تخیلی روی تلوی با پنیر ریخته شده بود. بله، همه ما فیلم اصلی Star Trek را دوست داشتیم - اما شما باید با بازی بیش از حد پخته ویلیام شاتنر صلح کنید. و مطمئنا، ما دکتر هو را می‌ستودیم - اما حتی در سن 10 سالگی، می‌توانستیم بگوییم که هیولاها از لوله پاک‌کن و کیسه‌های زباله ساخته شده‌اند.

TNG متفاوت بود - عالی به نظر می رسید و ژان لوک پیکارد به عنوان فرمانده سختگیر و در عین حال فهمیده ای عالی بود که می توانید تصور کنید افراد واقعی در موقعیتی سخت دنبال می شوند. او منطقی و یکنواخت بود و صدایش کیفیت گرانیت تراشیده شده را داشت. وقتی او گفت "این کار را انجام بده"، می دانستی که خدمه او برای اطاعت خواهند پرید.

چه هاله ای آورد. حتی اگر بسیاری از طرفداران پیشتازان فضا در ایرلند در آن زمان نمی‌توانستند تفاوت بین بوسکو و مکبث را به شما بگویند، هیچ‌گونه اشتباهی در قدرت‌های فوق‌العاده او وجود نداشت - هر بار که پیکارد یک «چای، ارل گری، داغ» از Replicator در محله‌اش سفارش می‌داد، گویی در شرکت رویال شیکس در حال ارائه یک تک‌خوانی بود.

استوارت 46 ساله بود که برای بازی در نقش پیکارد انتخاب شد و از همان ابتدا درک روشنی داشت که جذابیت این شخصیت به عنوان یک کاپیتان Starfleet در دهه ها تجربه او به عنوان یک بازیگر گره خورده است. استوارت گفت: «واقعیت این است که تمام آن سال‌ها در شرکت رویال شکسپیر - بازی در نقش همه آن پادشاهان، امپراتورها، شاهزادگان و قهرمانان غم‌انگیز - چیزی جز آمادگی برای نشستن روی صندلی کاپیتان اینترپرایز نبود.

پاتریک استوارت شوخ طبعی کنایه آمیز و ویژگی دولتمردانه را به نقش تعیین کننده خود آورد

این که او آماده بود تا بهترین هایش را برای داستان های علمی تخیلی ارائه دهد، بدیع تر از آن چیزی بود که امروز فکر می کنیم، زمانی که نام های بزرگ برای حضور در اسپین آف بعدی مارول یا بازی تاج و تخت تلاش می کنند. در آن زمان، بسیاری از بازیگران در قد و قواره استوارت در زیر آنها به داستان علمی تخیلی فکر می کردند.

آیا می توانید ریچارد برتون را در فیلم Doctor Who تصور کنید؟ آنتونی هاپکینز (ستاره آینده مارول) مهمان در فیلم The Six Million Dollar Man؟ اما استوارت قدردانی کرد که اگر قرار بود Star Trek را انجام دهد، باید آن را و مخاطبانش را به صورت واقعی بپذیرد. این مهم بود زیرا به این معنی بود که مهم نیست که داستان‌های نسل بعدی چقدر مضحک هستند (و ممکن است احمقانه باشند، مخصوصا در ابتدا)، می‌توانید روی استوارت برای ارتقای مطالب حساب کنید.

ایان مک‌کلن به پاتریک استوارت ادای احترام می‌کند: «محترم‌ترین و محبوب‌ترین بازیگر نسل خود»

مرگ برخی از سلبریتی ها سخت تر از دیگران است - و برای Trekkies Stewart یکی از این موارد است. او پیشتازان فضا را جدی گرفت در زمانی که تعداد کمی از طرفداران این کار را انجام می‌دادند – و برای این کار، همه ما گیک‌ها، مهم نیست در کجای کهکشانی که زندگی می‌کنیم، بدهی هنگفتی به او داریم. بیایید همه با هم یک فنجان "چای، ارل گری، داغ" به یاد او بلند کنیم.