کایران بروکس از اولین حضور در پارک تاموند لذت می برد: «من هرگز در 18 سال آنجا بازی نکرده ام»

کایران بروکس یکی از شخصیت‌های عشایری راگبی است. "چکمه داشته باش، سفر خواهم کرد" شعار او بوده است. سرگردانی او را از طریق چهار باشگاه در انگلستان به تولون و پرپینیان در 14 برتر و اکنون مانستر رسانده است، اما بروکس این را پنهان نمی کند که حرفه راگبی را به عنوان وسیله ای برای گسترش تجربیات زندگی خود و همچنین ورزش می بیند.

"فکر می‌کنم فرصت رفتن و بازی کردن و کشف مکان‌های مختلف، به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای راگبی، عالی است. من برای چهار باشگاه در انگلیس بازی کردم، تجربیات من در آنجا عالی بود، و سپس فرصتی برای رفتن به فرانسه و بازی برای پرپینیان و تولون عالی بود.

ما خانواده خود را در آنجا تشکیل دادیم. ما دو بچه داشتیم که در تولون متولد شدند. آنها به مدرسه و مهد کودک فرانسوی رفتند و این یک سبک زندگی درخشان برای آنها است. من از زمانم در آنجا کاملا لذت بردم. من دوست دارم وقتی بازنشسته شدم برگردم و شاید آنجا در پرپینیان ساکن شوم. اما این فرصت پیش آمد که به اینجا بیایم.

بروکز با اشاره به همسرش دانیل و فرزندانش ویلیام (5) و آلفرد (2½) می گوید: "من خانواده را آوردم." او اذعان می کند: «بسیار انگلیسی.

"آنها در مدرسه مونلین شروع کرده اند و آن را دوست دارند. و این یک باشگاه عالی است، با افراد بزرگ و مربیان بزرگ."

و حتی برای کسی که مانند بروکس سفر کرده است، بازی افتتاحیه URC مانستر در برابر گلاسکو واریرز در پارک توموند (شنبه، ساعت 5:30 بعد از ظهر) تجربه جدیدی را به او ارائه می دهد.

من برای پارک تاموند هیجان‌زده هستم، زیرا این اولین بار است که در آنجا بازی می‌کنم. در 18 سال گذشته هرگز در آنجا بازی نکرده‌ام.

او در تنها بازی خود مقابل مونستر وقتی تولون را سه فصل پیش در فلیکس مایول شکست داد، در تیم بازنده بود. اما بروکس دوران حضورش در تولون و پرپینیان را چه در داخل و چه خارج از زمین دوست داشت. "این یک لیگ درخشان است؛ بسیار بسیار رقابتی. فقط هیچ بازی آسانی وجود ندارد. شما 14 تیم دارید که اکثر آنها با 15 تیم کامل بین المللی هستند. بنابراین، مهم نیست که با چه کسی روبرو شوید، همیشه در یک بازی سخت خواهید بود.

او اعتراف می‌کند که به سختی می‌توانست یک پایگاه هواداران پرشورتر را تجربه کند، که هر کدام از آنها تونل‌های انسانی برای بازیکنان ایجاد می‌کنند که از مربی به رختکن می‌روند.

سرمربی تیم ریچی مورفی می گوید اولستر از پایان بد تا فصل گذشته درس گرفته است

او می‌گوید: «وقتی از اتوبوس بیرون می‌آیید، این یک نوع احساس استندآپ است. همه آنها آهنگ‌های جداگانه خودشان را نیز دارند. در حالی که شما وارد می‌شوید، آنها را می‌خوانند.

در مورد خصمانه ترین مکان خارج از خانه، بروکس انتخاب خود را به دو نفر کاهش می دهد.

"احتمالا کلرمون یا بوردو. دو دسته از طرفداران بسیار پر سر و صدا. وقتی در حال گرم کردن هستید یا در بازی وقتی اشتباه می کنید یا پنالتی به ضرر شما می شود، آنها به شما اطلاع می دهند."

اگرچه بروکس (36 ساله) 16 بازی ملی برای انگلیس به دست آورد، اما بر اساس قوانین بازنگری شده جهانی راگبی که آخرین آنها در سال 2016 بود، از نظر فنی از طریق پدربزرگ و مادربزرگ مادری و مادرش، کارن وید، ایرلندی است.

"مادر من در بلفاست به دنیا آمد. پدر و مادرش، پدربزرگم اهل دوبلین و نان من اهل بلفاست بودند، و زمانی که مادرم حدود 10 یا 11 سال داشت به آنجا نقل مکان کردند. بنابراین در گروه های سنی ایرلند بازی کردم و سپس وقتی اولین قرارداد حرفه ای ام را در انگلیس امضا کردم، به نوعی مسیر انگلیسی را ادامه دادم."

"این شما را تازه می کند": جیمی دافی از مانستر در مورد اینکه چگونه سفرها فلسفه راگبی او را شکل دادند

بروکس با تیم زیر 18 سال/باشگاه ایرلند بازی کرد و یک پیش فصل با تیم زیر 20 ساله های ایرلند داشت. پسرانی مثل پدی باتلر، دومینیک رایان، «7»، نایل آنت، آن پسرها آنجا بودند.

تغییر مسیر برای بازی برای انگلیس بیشتر یک تکامل تدریجی بود.

این لزوما مانند یک تغییر کامل نبود، مثل یک تصمیم: «من می‌خواهم برای انگلیس بازی کنم، نمی‌خواهم برای ایرلند بازی کنم».

"در آن زمان با استوارت لنکستر بود. او مربی ساکسون ها بود و سپس او کسی بود که فرصت من را با تیم اصلی به من داد."

چنین حرفه ای که به خوبی سفر کرده است تضمین می کند که بروکس شبکه ای از مخاطبین ایجاد کرده است.

گاس مک کارتی آماده بود تا شیرها را رام کند، در حالی که Leinster در مقابل افتتاحیه URC در آفریقای جنوبی قرار می گیرد

می‌دانم که مانستر در خارج از فصل به دنبال یک پروپاقرص با شرایط ایرلندی بود و من با کوزی [یان کاستلو] در Wasps کار کردم. او مربی دفاعی من بود و او تماس گرفت و گفت: "فرصتی برای آمدن به مانستر وجود دارد. اول از همه، نظر شما چیست؟" و من واقعا مشتاق بودم.

من همیشه دوست داشتم بیایم و به خصوص در ایرلند و مونستر بازی کنم، و وقتی فرصت پیش آمد، واقعا نمی‌توانستم به آن نه بگویم.»

دیوید کیلکون می‌گوید بهترین مربی او هم تیمی‌اش، بی‌جی بوتا بود، و مانند رباح سلیمانی اخیرا در لینستر، مربی مهاجمان مونستر، جیمی دافی، بروکز را به‌عنوان «یک مربی» توصیف می‌کند. بروکس آزادانه اعتراف می‌کند که طرح‌هایی برای رفتن به مربیگری دارد، اما هنوز با کفش‌هایش تمام نشده است، همانطور که وقتی می‌پرسید می‌خواهد در مانستر به چه چیزی برسد، واضح است.

فورا می گوید: «برنده شدن». "چیزی برنده شوید. نقره‌افزار را ببرید. URC را برنده شوید."