کتاب جدید آلیس کوپر فاقد لقمه است، اما داستان قطعی سایه ها استادانه است

هرگز نگو بمیر و همه اینها، اما آیا زندگی‌نامه سوم از مردی که پدرخوانده شوک راک نامیده می‌شود، داستانی بلند را به نقطه شکست می‌رساند؟ Devil on My Shoulder: A Memoir اثر آلیس کوپر (Ebury Spotlight، 464pp، 25 پوند) تمام تلاش خود را می کند تا یک سالاد داستانی را دور یک بشقاب بزرگ بچرخاند، اما در نهایت بسیار آشنا و کم است.

او می‌گوید که توسط کوپر (نام اصلی وینسنت فورنیر) برای ردیابی «تکامل» و کشف «تزیینات، جزئیات و ساختگی‌های آشکار» که در طول بیش از 60 سال زندگی حرفه‌ای خود به آن اعتراف کرده است، در اینجا حسی از مماشات آخرین نفس نسبت به یک طرفداران رو به کاهش وجود دارد. او می‌نویسد: «در بیشتر زمان‌هایم در زمین، به ندرت اجازه داده‌ام که حقایق مانع یک داستان خوب شوند.

از فرانک زاپا، جان لنون، ​​بت دیویس، گروچو مارکس، وینسنت پرایس و فرانک سیناترا گرفته تا دوست گلف او تایگر وودز، نام‌های بسیار جذابی وجود دارد - و نکات برجسته حرفه‌ای او به خوبی پوشش داده شده است. به طور کلی، کوپر زمین های قدیمی را با برگ های پاییزی می پوشاند. بیش از دو سوم کتاب به جزئیات وقایع از تولد او در اواخر دهه 1940 تا اوج دهه 1970 می پردازد. بقیه، مانند بیشتر خاطرات سلبریتی ها، دهه های بعدی را با عجله در انبوهی از اطلاعات جمع آوری می کند.

اولین بیوگرافی معتبر یک گروه ساز که از سال 1958 تا 1968 49 آهنگ برتر را در جدول موسیقی پاپ بریتانیا به دست آورد، بسیار اساسی تر است. The Shadows: The Definitive Story اثر باب استنلی (مدرن جدید، 352 صفحه، 25 پوند) روایتی استادانه از داستان یکی از موفق ترین و تاثیرگذارترین گروه های پاپ در تمام دوران است.

شاید برای طرفداران موسیقی معاصر خیلی مبهم است که بخواهند تحقیق کنند، اما مورخان پاپ متعهد، شرح کاملا دقیق و کامل استنلی از گروه را که می‌تواند به طرح اولیه تحولات نوجوانان پس از جنگ جهانی دوم تبدیل شود، بررسی کنند. استنلی می نویسد: «آنها موسیقی عامه پسند بریتانیا را متحول کرده و بازسازی خواهند کرد. The Shadows، با و بدون خواننده خود، کلیف ریچارد، "یک موسیقی متن ملی بود که کشوری را از زیر آوار بیرون می آورد."

از خاستگاه گروه در نیوکاسل آپون تاین و زندگی‌شان به سبک درهای کشویی با گروه بیتلز (اعضای هر گروه همسن و سال بودند) تا دوره بعدی حرفه‌ای آن‌ها با نواختن آهنگ‌های موفق خود چه دوست داشته باشند و چه نخواهند ("آنها هرگز غبار سایه‌ها را از روی لباس‌هایشان نمی‌لرزانند")، استنلی مستندات halcyon، روزهای کامل و اطلاعات ناشناخته‌اش را ثبت می‌کند. متانت

"این قبیله و جنسی بود": آلیس کوپر در مورد هرزگی راک دیترویت

در موسیقی اولیه Ultravox که در سال 1974 در لندن شکل گرفت، وقار فراوانی نیز وجود داشت، اما اگر گروهی وجود داشته باشد که به طور غیرقابل توجیهی با یک آهنگ تعریف شود، آنگاه این دسته از افراد نامناسب هستند که پیشگام استفاده از دستگاه های درام در موسیقی پاپ بودند. آهنگ تعیین کننده البته وین است که در سال 1980 با تمام شکوه تک رنگ خود وارد شد.

همانطور که کتاب بسیار آموزنده نگاه به عقب به سوی آینده: داستان اولتراوکس نوشته ریچارد ایوانز (Omnibus Press, 400pp, 25 پوند) بازگو می کند، با این حال، گروه بسیار بیشتر از موفق ترین آهنگ آنها بود. چیزی که توسط همه به جز متعهدترین طرفداران آنها فراموش شده است، نسخه های قبل و بعد این گروه است که اولین آنها (1974-1979) با ترکیبی شیک از ایده های مدرسه هنری و راک گلم هدایت می شد.

قبل و بعد از شهرت به طرز هوشمندانه‌ای جزئیات داده شده است، از یک پروژه مدرسه هنری که توسط پسر معدنچی زغال‌سنگ، دنیس لی (که نام خود را به جان فاکس تغییر می‌دهد) ابداع کرده است تا یک دستگاه موفقیت‌آمیز کارآمدتر به رهبری میج اوره (که در ادامه با باب گلدوف، آهنگ‌های Bandque Itring's Knowledge Christmas Doe?

باب گلدوف: «من هرگز در مورد خودم چیزی نخواندم. من نمی توانم حرف های احمقانه ای را که می گویم تحمل کنم.

البته موفقیت ها دوام نیاوردند، اما برای مروری روشنگر از یکی از هنرهای پاپ کمتر مشهور بریتانیا در دهه 1980، و اینکه چگونه شهرت می تواند بی ثبات و زودگذر باشد، این کتاب ارزشمند است.

شاید از زمان مرگ اخیر دالی پارتون، دنبال کردن یک حرفه موسیقی در حوزه مردانه موسیقی کانتری، با دریچه ای واضح تر دیده شود. این کشور: چگونه زنان موسیقی کانتری را بازنشر کردند اثر ماریسا آر. ماس (Omnibus Press, 320pp, 14.99 پوند) در جلد رقعی منتشر شد که در آن، ماس می نویسد: «شما می توانید برای بیان حقیقت خود در ژانری که بر اساس آن ساخته شده است، جریمه شوید».

در درجه اول، ماس از داستان‌های پس‌زمینه سه ترانه‌سرا/نوازنده تگزاسی (میکی گایتون، مارن موریس و کیسی ماسگریوز) به‌عنوان یک پرایمر گاه تکان‌دهنده برای بسیاری از زنان دیگر استفاده می‌کند که «هرگز به نشویل نرسیدند، هرگز به دلیل رنگ پوستشان یا کسی که دوست داشتند یا زبانی که به دلیل صحبت کردن یا آزار جنسی به دنیا آمده‌اند، مورد استقبال قرار نگرفتند».

https://www.irishtimes.com/culture/music/rock-memoirs-worth-their-salt-1.2178412

ماس که با هنرمندانی مانند مارگو پرایس، پتی گریفین و میندی اسمیت داستان‌های درجه دوم را نیز می‌بافد، در حالت کاملا فعال روزنامه‌نگار، هیچ مشتی نمی‌کشد. او به طور موجهی در مورد رادیو با فرمت ژانر انتقاد می کند و اینکه چگونه، علیرغم شکستن مرزهای ژانر، خوانندگان و ترانه سرایان زن از تعارفات و حمایت اندک برخوردار می شوند. خواندن ضروری

گردآوری و سرپرستی اولیویا هریسون، با مقالاتی از نویسنده ایرلندی، کولم تویبین (رئیس سابق دانشگاه لیورپول) و جورج ساندرز نویسنده آمریکایی برنده جایزه بوکر، چشم سوم اثر جورج هریسون (Ebury Spotlight، 352 صفحه، 45 پوند) یک طرح مساوی از یک قهوه‌خانه قابل تجربه است. تغییر پارادایم در فرهنگ پاپ

از بین بیش از 200 تصویر گرفته شده از سال 1963 تا 1969، در دوربین های Pentax SV و فیلم 8 میلی متری هریسون، در حالی که تکنیک های حرفه ای وجود ندارد، بسیاری از آنها فوق العاده هستند. عکس‌های در جاده و خارج از وظیفه از هم گروهی‌های او غالب است، با طبیعت آرام آن‌ها سطح صمیمیت نزدیکی را که وقتی عکاس یک بخش قابل اعتماد از دایره درونی است، نشان می‌دهد. به ناچار، برخی از تصاویر تاثیر یکسانی ندارند (بیوه‌اش می‌گوید: «آداب دوربین او وجود نداشت») اما با گذشت سال‌ها، مهارت‌های هریسون مطمئنا بهبود می‌یابد.

لذت‌های بصری واقعی زمانی به دست می‌آیند که تک رنگ به رنگ تبدیل می‌شود، به‌ویژه تعداد تصاویر گرفته شده در هند در سال 1966 بسیار خوب است.