کتاب جدید MGM Classic "The Women" میزان دشمنی جوآن کرافورد و نورما شیرر را آشکار می کند (گزیده ای اختصاصی)

کتاب جدید ایلینا داگلاس، جنگل قرمز! The Making of MGM’s The Women، که در ۱۵ سپتامبر توسط Lyons Press منتشر شد، به بررسی فیلم کلاسیک سال ۱۹۳۹ می‌پردازد که دارای بازیگران همه‌ستاره‌ای از بازیگران زن بود - از جمله جوآن کرافورد، نورما شیرر، روزالیند راسل، پالت گدارد و جوآن فونتین - و یک الگو برای پروژه‌های مدرن و سون‌دری‌هاوس‌ها برای شهر مدرن و سون‌دری ارائه کرد.

در بخش انحصاری زیر از کتاب، داگلاس این موضوع را بیان می‌کند که بزرگ‌ترین «دشمنی» هالیوود در تمام دوران‌ها شامل کرافورد و بت دیویس یا خواهران اولیویا دی هاویلند و فونتین نبود، بلکه کرافورد و شیرر بود. داستان‌های مرتبط فیلم‌ها آن بلیت، دختر شیطانی در «میلدرد پیرس» در ۹۸ فیلم درگذشت کیسی لالوند، نوه جوآن کرافورد، در سن ۵۴ سالگی درگذشت

اگر ام‌جی‌ام برای فروش زنان به‌عنوان «گربه‌جنگ قرن» آماده شده بود، نیازی به اختراع کارهای مضحک یا داستان‌های دشمنی نداشت. همه می دانستند که نورما شیرر و جوآن کرافورد واقعا یکدیگر را دوست ندارند. در مارس 1939، قبل از اینکه کرافورد حتی پا به صحنه فیلم برداری بگذارد، هاوارد استریکلینگ جلدی را با عنوان «لوک» که «زنانی» را به تصویر می‌کشد که شیرر و کرافورد را به تصویر می‌کشد که به همدیگر خیره می‌شوند، با عنوانی که «آنها همدیگر را دوست ندارند...داستان‌های 31 دشمنی هالیوود» را تبلیغ می‌کرد، تأیید کرد.

در 25 آوریل 1939، تولید MGM، با نام شماره 1091: The Women، شروع به فیلمبرداری کرد. فیلمی که بر اساس داستان‌های پشت صحنه اتفاق افتاده است ممکن است دنباله خوبی باشد. وقتی از کارگردان جورج کوکور پرسیده شد که آیا می‌ترسد رقبای دیرینه شیرر و کرافورد سعی کنند یکدیگر را به نمایش بگذارند، او خندید و گفت: «آن‌ها برای این چیزهای مضحک بیش از حد باهوش هستند». خوشبین بود بهترین زاویه تبلیغات، از آنجایی که هیچ مردی در گروه بازیگران وجود نداشت و هیچ رمان عاشقانه‌ای وجود نداشت، بهره‌برداری از «دشمنی» دیرینه آنها بود.

اینکه هر یک از بازیگران تا چه حد به «دعوا» خود دامن می‌زنند، یک موضوع نظر است، اما از آنجایی که هر دعوا - صورت‌حساب، لباس‌ها، تریلرها، و در نهایت رویارویی آن‌ها به خاطر سوزن‌های بافندگی کرافورد - به درستی گزارش شده است، باید تصور کنید که کسی چای را می‌ریزد.

آنیتا لوس، فیلمنامه‌نویس The Women، گفت: «نورما و جوآن هرگز نمی‌توانستند دوستان شخصی باشند - آنها از جهان‌های مختلف آمده‌اند. نورما جوآن را خشن و زورگو می‌دانست و جوآن نورما را سرکوب‌گر و خجالتی می‌دانست - اما هر دو می‌دانستند که «دعوا» کپی خوبی است، و بنابراین به آن کمک کردند.»

وقتی شیرر میزبان یک ناهار مهمانی بود، عمدتا برای اینکه به مطبوعات نشان دهد که چقدر خوب با هم کنار می آیند، کرافورد آن را نادیده گرفت. به نظر می‌رسید که او خوشحال بود که اجازه می‌دهد احساسات بد نفوذ کند و به هدا هاپر، ستون‌نویس شایعه‌پردازی که در این فیلم نقش آفرینی کرده بود، گفت: "بسیاری از مردم می‌گویند من و نورما همدیگر را دوست نداریم. ما چه کسی هستیم که با نظر اکثریت مخالف باشیم؟"

سپس شیرر از حضور در اولین نمایش امتناع کرد و نامه ای سرگشاده به کارمندان نوشت و نقش او را کم اهمیت جلوه داد و بر بازیگری که کمتر می خواست مقابلش کار کند، کرافورد، سایه انداخت. از من در مورد قدرت و نفوذی که در استودیو داشتم سوال می‌کنند. فکر نمی‌کنم کسی بیشتر از خودم شبیه یک کارمند عمل کند. فقط به خاطر ازدواجم با آقای تالبرگ و در نتیجه دوستی‌ام با مدیران دیگر، مواقعی پیش آمده که به اندازه بازیگر دیگری دعوای سختی نکرده‌ام.

به عنوان مثال، من نمی خواستم The Women را بسازم. من آن را درست کردم، به دلیلی که توضیح دادم، و تا حدی به این دلیل که آقای تالبرگ به من آموخت که به این فکر کنم که چه چیزی برای تصویر به عنوان یک کل خوب است نه آنچه برای من به عنوان یک فرد خوب است.»

کرافورد پاسخ او را پر کرده بود. او راسل را به خاطر کنار گذاشتن فیلم تحسین کرد. کرافورد درباره دیگر همبازی اش، شیرر، گفت: «نورما شیرر، طبق معمول، نقش باکره همیشگی، همسر مظلوم را بازی کرد.» او یک تعریف از او کرد. من عاشق عوضی بازی هستم و نورما در این بخش کمک زیادی به من کرد.

هنگامی که کوکور برای کارگردانی زنان در فوریه سال 1939 وارد هیئت شد، تنها یک ملکه، شیرر، نقش اصلی مری هاینز را بازی کرد. او این نمایش را در سال 1936 در برادوی دیده بود و اجتناب ناپذیر بود که در آن بازی کند. اما وقتی شیرر با هاپر صحبت کرد، که هر تصمیمی را برای انتخاب بازیگر گزارش می‌داد - از جمله تصمیم خودش - شیرر از خودش فاصله گرفت و گفت: "می‌دانی، من قبل از بازی در این نقش مدت‌ها تردید داشتم. سپس تصمیم گرفتم که مبارزه برای نگه داشتن شوهر مشکل هر زن است."

اشاره شیرر به نگه داشتن شوهر هنگام صحبت با هاپر بسیار مهم بود. پس از مرگ همسرش ایروینگ تالبرگ، او در حال اختراع مجدد خود بود. ساختن یک کمدی درباره ی دسته ای از همسران تلخ و بامزه که از مردان شکایت می کنند، زمانی که شوهرش از بین رفته بود، با تصویری که به دقت ساخته شده بود از خود به عنوان بیوه سوگوار مردی که قبلا موقعیت اسطوره ای به دست می آورد، همخوانی نداشت.

او همچنین می توانست روزنامه بخواند. The Women دیگر وسیله نقلیه نورما شیرر نبود، بلکه به لطف هانت استرومبرگ، «زنان جورج کوکور» بود. هر روز، نام‌هایی مطرح می‌شد: «سوزان کارن با یک آزمون در یک عکس MGM نقش می‌گیرد. جورج کوکور او را برای The Women انتخاب می‌کند» (خاطرات هالیوود). شیرر در کناره‌ها منتظر ماند و با این فکر که همبازی‌هایش چه کسانی خواهند بود.

استعداد استعداد در MGM گسترده بود، و با 135 نقش برای تصاحب، کوکور در حال تست دادن همه گزینه های قابل قبول به جز، به نظر می رسد، کرافورد بود. در ماه مارس، مطبوعات گزارش دادند که کرافورد برای بازی در نقش کریستال رد شده است، در حالی که اعلام شد که لانا ترنر هجده ساله انتخاب شده است.

سیدنی گیلاروف آرایشگر نوشت: "زمانی که نورما به عنوان همسر ژولیده انتخاب شد، جوآن کرافورد به کریستال توجه کرد. او از این ایده که اکنون بدون حمایت شاهزاده فقیدش رودررو شود با ملکه نورما لذت می برد." کرافورد از این که حتی در غیاب تالبرگ، شیرر همچنان تمام نقش‌های آلو را دریافت می‌کرد، خشمگین بود. استرومبرگ به کرافورد قول داد که Idiot’s Delight فیلم بعدی او خواهد بود، اما مایر تصمیم گرفت که این نقش را به شیرر بدهد.

کرافورد شکایت کرد: «نه شیرر، نه می‌توانست برقصد و نه آواز بخواند و هیچ تجربه‌ای در بازی با زنان تندرو نداشت.» کرافورد مشتاقانه منتظر کار در Idiot’s Delight با کلارک گیبل بود و شاید دوباره شروع به احیای عاشقانه آنها شود. در عوض، شیرر را در آغوش گرفته بود. او هیچ شیمی با گیبل نداشت و این همان چیزی بود که تصویر در مورد آن بود.

کرافورد غبطه می خورد که شیرر به تازگی با حمایت استودیو، پنجمین نامزدی اسکار خود را - برای ماری آنتوانت - دریافت کرده است. MGM به طور مداوم بلوک رای خود را به شیرر انداخت، در حالی که کرافورد با وجود بازی های برجسته در Paid (1930)، هتل بزرگ (1932) و Sadie McKee (1934) هرگز حتی نامزد نشده بود. او نمی‌خواست اجازه دهد که The Women از میان انگشتانش بگذرد - حتی برای این نقش آزمایش می‌کرد، چیزی که برای بازیگری با قد و قامت او ناشنیده بود.

در نهایت او بر کوکور پیروز شد، استرومبرگ را متقاعد کرد که عکس به او نیاز دارد، و ترنر نوجوان را با گفتن به مایر شکست داد: «زنی که شوهر نورما شیرر را می‌دزدد نمی‌تواند کسی باشد.»

کرافورد ممکن است، همانطور که او گفت، "از جهنم شرر خشمگین شده باشد"، اما بازی کریستال تنها زمانی معنا پیدا می کند که در مقابل شیرر ظاهر شود. بدون او، کرافورد نقش مکمل را ایفا می کرد، همانطور که مایر آن را «سنگین» می نامید، و بیهوده. شیرر عملگرا بود. او ممکن است از همکاری با کرافورد می ترسید، اما می دانست که اگر کرافورد در فیلم حضور داشته باشد، زنان توجه بیشتری را به خود جلب خواهند کرد، اما تنها در صورتی که شیرر بتواند روایت را کنترل کند، مثلا بعدا ادعا کرد که ایده او انتخاب کرافورد بوده است.

در تیتراژ ابتدایی فیلم The Women، کوکور این ایده گستاخانه را داشت که هر بازیگر زن را روی پرده به عنوان نوعی حیوان نشان دهد. کرافورد یک پلنگ است. شیرر آهوی جوانی است. یک آهو کوچولو معصوم عدالت شیرر را رعایت نمی کند. یک نمایش دقیق‌تر می‌تواند یک شیر باشد، زیرا شیرر در جنگل‌های هالیوود استقامت کرد، با رئیس ازدواج کرد، «بانوی اول MGM» شد، شش نامزدی جایزه اسکار را به دست آورد، حتی برای فیلم «طلاق» (1930) بهترین بازیگر زن را برد. اما شیرر از همان روزی که کرافورد به عنوان دو نفره شیرر در بانوی شب (1925) استخدام شد، توسط کرافورد تهدید شد.

در مورد کرافورد، ازدواج شیرر با تالبرگ باعث تقویت رقابت شد. کمتر از یک سال پس از ازدواج شیرر، «دختران رقصنده ما» (1928) اکران شد و کرافورد را در چشمان عموم به یک ستاره برجسته تبدیل کرد، اما نه در MGM، و نه با شیرر، که کرافورد را «آغاز جاه طلبانه» خواند و از او به عنوان «معمول» یاد کرد.

ناراحتی اصلی کرافورد این بود که شیرر تنها به خاطر تالبرگ بهترین نقش های زن را در MGM به دست آورد. پس از اینکه کرافورد به مجموعه ای از فیلم های رقصنده، مانند هالیوود ریو 1929، و رام نشده (1929) - یک موزیکال بی حاشیه و «با مضمون جنگل» - کرافورد با تالبرگ روبرو شد. "چرا همه نقش های خوبت را برای نورما عزیزت ذخیره می کنی؟" او پرسید. "فکر نمی کنی من سزاوار توجه هستم؟" تالبرگ او را به خاطر گستاخی مجازات کرد و او را در مونتانا مون (1930) قرار داد، یک وسترن موزیکال درجه پایین.

در سال 1938، پس از لقب «زهر باکس آفیس»، کرافورد به شدت نیاز به یک ضربه داشت و به شدت برای Idiot’s Delight لابی کرد. به نظر می‌رسید که نقش یک دختر شوی سابق که به عنوان کنتس روسی در مقابل گیبل ظاهر می‌شود، برای کرافورد ساخته شده است. استرومبرگ به او گفت که شیرر می خواهد این نقش را بازی کند. از میان تمام نکات ناچیز، این شاید بزرگترین کینه ای بود که کرافورد نسبت به The Women داشت. او گفت: "من برای لذت احمق سطل گریه کردم."

بعد از حماقت های یخی 1939. کرافورد از نظر حرفه ای در سطح پایینی قرار داشت. او نیاز به ضربه داشت. فلسفه او برای رفتن به دنبال نقش کریستال ساده بود. "این یک عکس خوب خواهد بود. من به یک عکس خوب نیاز دارم. اگر نمی توانم یکی از عکس های خودم را بگیرم، اجازه دهید مخفیانه به عکس دیگری بروم." او استرومبرگ را متقاعد کرد تا با کوکور صحبت کند تا او را آزمایش کند. اگرچه کوکور شیفته ایده رقابت روی صفحه نمایش بود، اما از طرفداران بازیگری کرافورد نبود، زیرا او احساس می کرد که رفتاری با اخلاق بود. با این حال، پس از آزمایش او برای کریستال، کیوکور رضایت داد و به او گفت که این قسمت از آن اوست.

چه چیزی تغییر کرد؟ کرافورد از دوست نداشتن آشکار و مداوم خود از شیرر خجالتی نبود. یک بار، سال‌ها قبل، وقتی از او پرسیدند نظرش در مورد شیرر چیست، لبخندی زد و گفت: "خب... من یک هنرپیشه هستم... و او با رئیس ازدواج کرده است."

شاید کوکور، احتمالا با تأثیر استرومبرگ، تصمیم گرفته باشد که رقابت با شیرر صحنه‌های آن‌ها را داغ کند. کرافورد هیجان‌زده بود و پس از برنده شدن در این بخش به مطبوعات گفت: «حتی افرادی که از من خوششان نمی‌آمد اعتراف کردند که من قدرت روده‌ای داشتم، و حرفه‌ام را هم در دست گرفتم و هم قمار.»

وقتی هاپر از شیرر پرسید که نظرش در مورد انتخاب کرافورد چیست، شیرر با مهربانی گفت که مشتاقانه منتظر آن است، و اینکه The Women "برای او تجربه جذابی خواهد بود." همانطور که می گویند کره در دهان او ذوب نمی شد، اما قبل از شروع فیلمبرداری، او مطمئن شد که در قراردادش قید شده است که فقط او دارای بالاترین صورتحساب باشد و نامش بالای عنوان باشد. این نبردی بود که او بعدا شکست خورد، ابتدا به کرافورد و سپس راسل.

شیرر اوایل روز اولش برای بررسی مجموعه حاضر شد و دید که سه تریلر ستاره کنار هم پارک شده اند. با توجه به اینکه شیرر شماره یک در برگه تماس است، به اتاق رختکن شماره یک، نزدیکترین به دوربین، اختصاص داده شده بود. برای او به رنگ های مرجانی، صورتی و کرم تزئین شده بود. تهویه هوا هم داشت. در داخل یک مبل راحتی گلدار روکش شده بود که او می توانست در آن استراحت کند و خطوط خود را تمرین کند، با ارکیده های تازه روی میز آرایشش. شیرر متوجه شد که یکی از تریلرها - اتاق رختکن سه - یک پا جلوتر از دو تریلر دیگر بیرون آمده است.

وقتی از او پرسید که چه کسی در رختکن سه است، متوجه شد که کرافورد است. راسل شماره دو را به خود اختصاص داده بود. شیرر خواستار آن شد که تریلر کرافورد مطابق با پاهای دیگر به عقب برگردد.

ورود کرافورد با داستان های درخشان خبرنگار هری ماینز در ستون Raves و Raps همراه بود. او نوشت: «زنان در جلوی دوربین‌های MGM بودند، اما جوآن کرافورد تا دیروز شروع به کار نکرد. جوآن یک اتاق رختکن قابل حمل جدید و فانتزی دارد که به رنگ ارغوانی تزئین شده است. نگاه کردن به اتاق کار دشواری بود، زیرا سبدهای گل بیشتر فضا را اشغال کردند. دوستان خانم کرافورد در اولین روز تولید تلگرامش با او همراه شدند.»

کرافورد در اولین روز فیلمبرداری با همراهی خدمتکارش از لیموزین بیرون آمد. راننده یونیفرم پوش او دستگاه ضبط و رکوردهای او را حمل می کرد، و یکی از داچشوندهای محبوبش، پاپچن، در طول ازدواجش با فرانچوت تون به دست آورد. کرافورد یک بند ویژه در قراردادش داشت که به او اجازه می‌داد تا پاپچن را هنگام فیلمبرداری به استودیو بیاورد. یک بیمه نامه از شرکت محافظت می کرد در صورتی که سگ کسی را گاز بگیرد یا در حین گرفتن پارس کند.

کوکور نگران پارس کردن سگ نبود. این صدای کرافورد برای اپرا بود که در طول تمرینات شیرر با صدای بلند و واضح شنیده می شد. اگرچه این مجموعه دور از رختکن او نبود، کرافورد اصرار داشت که او را از طریق لیموزین به آنجا ببرند. شیرر بعدا از این روش پیروی کرد و همیشه مطمئن بود که لیموزینش بعد از کرافورد می رسد.

سیدنی گیلاروف آرایشگر به یاد می آورد که بزرگترین چالش کوکور کارگردانی روی صفحه نمایش نبود، بلکه تلاش برای حفظ آرامش خارج از صفحه بود. او نوشت که یک راه حل این بود که همیشه بازیگران زن را مشغول نگه دارید و هر زمان که ممکن بود آنها را از هم جدا کنید. اگر یکی در حال تمرین بود، می‌توانست یکی دیگر را به فیتینگ بفرستد، یا از آنها بخواهد آزمایش مو و آرایش انجام دهند. به این ترتیب بعید بود که در یک زمان در یک مکان باشند. او گفت: «این به خوبی کار کرد، تا زمانی که شیرر و کرافورد یک صحنه رو در رو با هم داشتند.»

کرافورد برای به صدا درآوردن شیرر، بیمار تماس گرفت و کوکور مجبور شد برنامه را دوباره تنظیم کند. هری ماینز، در لس آنجلس دیلی نیوز، داستانی را منتشر کرد که کرافورد تحت دستور پزشک برای کار نکردن قرار داشت و به دلیل ترکیبی از "آنفولانزای روده و مسمومیت با آرسنیک" بیمار بود. باورش سخت است که کرافورد سر صحنه فیلمبرداری با آرسنیک برخورد کرده باشد، مگر اینکه کسی آن را در چای او ریخته باشد! (هوم…)

با این حال، پس از دو روز، گزارش شد که او بهبود قابل توجهی پیدا کرده است - یا حداقل به اندازه کافی خوب است که بتواند ادامه دهد. مینز نوشت: «در بدترین صبحش، جوآن باید مهمترین صحنه‌هایش را با نورما شیرر انجام می‌داد. علی‌رغم وقفه‌ی سخت، دوشیزه کرافورد آنقدر کار خوبی انجام داد که کمتر کسی متوجه شد که چقدر احساس بدی دارد.»

صحنه مورد بحث پس از نمایش مد در اتاق رختکن کریستال رخ می دهد. مری هاینز (شریر)، سیلویا (راسل)، پگی (فونتین) و ادیت (فلورانس نش) متوجه می شوند که کریستال در حال تلاش برای لباس است و از فروشنده (فردریکا براون) خواسته است که لباس ها را به حساب آقای استیون هاینز شارژ کند. مری برای مقابله با کریستال از سالن عبور می کند و وارد رختکن کریستال می شود. کوکور شروع به تمرین کرد.

آنچه بعد اتفاق افتاد از زوایای زیادی در مورد آن نوشته و گزارش شده است که مانند فیلم راشومون (1950) است. هر تماشاچی اتفاقی را که اتفاق افتاده با تغییرات جزئی به یاد می‌آورد، اما همه در یک چیز اتفاق نظر دارند: کرافورد، پس از سال‌ها تحقیر در دست تالبرگ و شیرر، فرصتی را دید که یکنواخت شود، و او این کار را کرد. بدون تالبرگ، هیچ عواقبی وجود نخواهد داشت. شاید کرافورد حتی احساس می کرد که کوکور، بازیگران و خدمه، کمی غم و اندوه وجود دارد، زیرا می دانستند که این لحظه فرا خواهد رسید و متعجب بود که کدام گربه بیشترین خون را می کشد.