کج خلقی دو ساله که در راه است

دیروز هنگامی که یک قاضی به پرزیدنت ترامپ دستور داد تا ممنوعیت ورود خبرنگاران به کاخ سفید را لغو کند، به نظر می رسید که از بحران فوری جلوگیری شود: ترامپ شکست خورده بود و خبرنگاران CNN، MS NOW و Politico عمدتا به کار عادی خود بازگشتند. اما مانوری که ترامپ انجام داده است، پیش نمایشی است از آنچه باید در طول زمان باقیمانده ترامپ در مقام ریاست جمهوری انتظار داشت – به خصوص اگر دموکرات ها کنترل یک یا هر دو اتاق کنگره را در دست بگیرند. به بیان دیگر، کشور به سمت یک کج خلقی دو ساله پیش می رود.

جمعه گذشته، ترامپ در شبکه Truth Social اعلام کرد که روزنامه‌نگاران این سه رسانه را «به دلیل «گزارش‌دهی» مداوم اخبار جعلی از کاخ سفید محروم می‌کند! خبرنگاران بلافاصله شکایت کردند. در همین حال، شبکه‌های تلویزیونی مسئول پوشش استخر کاخ سفید این کار را به حالت تعلیق درآوردند. نتیجه معکوس چند روزی عجیب بود که طی آن ترامپ بدون گذرنامه سنتی خبرنگاران روی تک تک کلماتش آویزان بود. روز دوشنبه، در مراسم رونمایی از سکوی جدید هلی کوپتر کاخ سفید، سخنان ترامپ بدون میکروفن های قدرتمندی که توسط خدمه تلویزیونی استفاده می شد، شنیدنی نبود.

ویدئویی که توسط کارکنان دولت پخش شد، منظره کمیک مبهم ترامپ را نشان می‌داد که در سکوت ژست می‌زند، دهانش حرکت می‌کند اما صدایی بیرون نمی‌آید. تمام این تظاهرات نشان دهنده قدرت و ناتوانی ترامپ بود: آسیب به دموکراسی و در عین حال تضعیف اقتدار او.

آنچه باعث این دور خاص از سوء استفاده از مطبوعات در کاخ سفید شد، کاملا روشن نیست. اما ترامپ زمانی که اخباری را دریافت می‌کند که از آن خوشش نمی‌آید اغلب به حمله به رسانه‌ها متوسل می‌شود – و بین افزایش قیمت سوخت ناشی از جنگ در ایران، کاهش تعداد نظرسنجی‌ها برای جمهوری‌خواهان کنگره و کاهش محبوبیت ترامپ، اخبار بد زیادی وجود دارد که رئیس‌جمهور باید از آن اجتناب کند. بنابراین یک فضای امن ایجاد کرد. او از دفتر بیضی روزنامه نگاران که «داستان های عمدی منفی» می نویسند، اعلام کرد: «من مجبور نیستم آنها را به خانه من راه بدهم - به خانه مردم».

در جریان همان تبادل نظر با خبرنگاران، از ترامپ پرسیده شد که آیا فکر می‌کند این ممنوعیت از یک چالش دادگاه جان سالم به در خواهد برد یا خیر. او به نظر اهمیتی نداد: "من فکر می کنم خوب است که به آن اشاره کنیم، خواه زنده بماند یا نه." تیموتی کلی، قاضی منصوب شده توسط ترامپ که به پرونده تشکیل شده توسط CNN، MS NOW و Politico منصوب شده بود، قبلا در سال 2018 حکم داده بود که کاخ سفید نمی تواند جیم آکوستا از CNN را منع کند. کلی اکنون با حکم دادگاه استیناف ایالات متحده در سال 2020 مسلح شده بود، مبنی بر اینکه روزنامه‌نگاران اجازه دسترسی به رئیس جمهور را نمی‌توان بدون رسیدگی عادلانه از آن سلب کرد.

ترامپ با ممنوع کردن این سه رسانه، دعوای را انتخاب کرد که قبلا دو بار در دادگاه شکست خورده بود و تقریبا به طور قطع دوباره شکست خواهد خورد.

[مت ویزر: بیانیه خدمات عمومی ترامپ: «دوستم داشته باش»]

رویکرد دعوی قضایی وزارت دادگستری این بار اتفاقی بود. شاید به دنبال سوء استفاده از بی میلی سنتی دادگاه ها برای مداخله در مسائل امنیت ملی، وزارت دادگستری این کلمات جادویی را به عنوان توجیهی استناد کرد و گفت که این رسانه ها ظاهرا از دسترسی خود به کاخ سفید برای به دست آوردن اطلاعات خطرناک برای امنیت کشور استفاده کرده اند.

به گفته الیور دارسی گزارشگر رسانه، اما معلوم شد یکی از افشاگری های ظاهری منتشر شده توسط پولیتیکو نقل قولی بوده است که در طی تماس مطبوعاتی مجاز در کاخ سفید توسط یک مقام دولت - معاون رئیس جمهور ونس - ارائه شده است.

کل این تمرین خلاصه ای منظم از تبدیل وزارت دادگستری به توسعه شناسنامه ترامپ بود. در یک نقطه، ساعاتی پس از جلسه دادگاه، وکیل وزارت دادگستری که این پرونده را رهبری می‌کرد، مایکل ولچیک، یک پرونده حقوقی ارائه کرد که عمدتا شامل یک پست کاملا جدید در جامعه حقیقت از رئیس جمهور بود. قاضی کلی تحت تأثیر قرار نگرفت. او در اوایل صبح دیروز در یک حکم اضطراری نوشت که این استدلال که امنیت ملی مستلزم لغو دسترسی به مطبوعات است، "بدون پشتوانه واقعی" است و به کاخ سفید دستور داد تا به خبرنگاران اجازه دهد دوباره وارد شوند.

با این حال، زمانی که مطبوعات ساعاتی بعد به دروازه های کاخ سفید رسیدند، خبرنگاران از سه رسانه نارضایتی همچنان از ورود منع شدند. آنچه در ابتدا به نظر می‌رسید سرپیچی ترامپ از حکم دادگاه است، ممکن است به دلیل تاخیر و سردرگمی در پایان اجرای دستور کلی توسط کاخ سفید و سرویس مخفی، صرفا به بی کفایتی نسبت داده شود. در هر صورت، استخر مطبوعات تلویزیون تا صبح امروز از از سرگیری فعالیت خودداری کرد.

نتیجه این بود که دیدار روز گذشته شی جین پینگ، رهبر چین از کاخ سفید بدون هیچ گونه پوشش تلویزیونی زنده آمریکایی انجام شد. ترامپ همچنین برخی از روزنامه نگاران سی ان ان و MS NOW را از پوشش خبری شام دولتی منع کرد، اما این امر می تواند کاخ سفید را به دادگاه بازگرداند.

در اینجا هیچ استراتژی وجود ندارد: تنها نتیجه واقعی تناسب پیکه او این بود که خود را از توجهی که میل می کرد محروم کرد. در همین حال، او موفق شد سازمان‌های رسانه‌ای را ترغیب کند تا در همبستگی به یکدیگر بپیوندند و او را از پوشش خبری محروم کرد. حتی فاکس نیوز دوست ترامپ نیز به یک گزارش دوستانه که توسط کمیته خبرنگاران برای آزادی مطبوعات علیه این ممنوعیت ارسال شده بود، پیوست. (آتلانتیک نیز به بریف پیوست.)

[اولگا خزان: تبادل نظر افشاگرانه بین دونالد ترامپ و کیتلان کالینز]

بن‌بست ترامپ با مطبوعات، خشم مردی را منعکس می‌کند که هر چند ضعیف درک کرده است که نمی‌تواند همه چیز را کنترل کند. (او در اوایل این هفته در نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک به کیتلان کالینز از سی‌ان‌ان گفت: «تو نباید اینجا باشی و من را پوشش می‌دهی، ظاهرا نمی‌دانست که ممنوعیت سی‌ان‌ان از کاخ سفید به این معنا نیست که این شبکه به طور جهانی از حضور او منع می‌شود.) این همچنین خشم کسی است که اصرار دارد تا آنجایی که می‌تواند مستقیما تحت کنترل او باشد.

اگر جمهوری خواهان کنترل یکپارچه بر کنگره را در میان دوره ای از دست بدهند، در آن صورت متحدان قدیمی ترامپ کمتر احتمال دارد که به وفاداری خود سوگند یاد کنند و این جهان حتی بیشتر از این کاهش خواهد یافت.

در اینجا خطری برای دموکراسی وجود دارد، اما خطر یک تغییر استراتژیک به سمت استبداد کمتر و بیشتر خطر پوچی و حماقت است. هر رئیس‌جمهوری در سال‌های رو به زوال قدرت خود با بی‌ربطی‌ها دست و پنجه نرم می‌کند و ترامپ هرگز کسی نبوده است که به‌خوبی افول کرده باشد.