کریستیانو رونالدو صرفا آخرین نمونه از یک بازیکن بزرگ است که نمی توانست رها کند | جاناتان ویلسون

شکی نیست که دوران بین‌المللی او فوق‌العاده بود، اما اگر او اینقدر روی صحنه نمی‌ماند، باز هم بهتر می‌شد.

شاید هیچ چیز برای یک ورزشکار نخبه به اندازه تعیین زمان خروج آنها دشوار نباشد. برای هر فردی در هر شغلی آسان نیست که امید به دادن چیزهای بیشتری را با میل به عقب نماندن فراتر از سودمندی آنها بسنجید، اما شاید برای ورزشکاران برتر سخت باشد زیرا اعتماد به نفس غیرواقعی برای موفقیت آنها بسیار ضروری است. برای هرکسی برای رسیدن به اوج، وقف چنین شغلی متزلزل، برای غلبه بر همه شکست‌ها، آسیب‌ها و شکست‌ها، نیاز به سطح تقریبا ناسالمی از خودباوری است.

چگونه کسی که تمام عمرش صرف اطمینان از وجود هیچ شانسی شده است که نمی تواند بر آنها غلبه کند، بپذیرد که همین است، زمان خداحافظی فرا رسیده است؟

خبر بازنشستگی کریستیانو رونالدو از فوتبال بین المللی، ناگزیر غم و اندوهی را به همراه دارد. اندوهی که دیگر نخواهیم دید که او از کنار یک مدافع می گذرد یا ضربه سر محکمی به گردن می زند، و غم از این که پایان کار هر بزرگی یادآور مرگ و میر است. همه چیز در زمان باید بگذرد اما غم و اندوهی هم وجود دارد که او زمان رفتنش را خیلی بد تنظیم کرد. حداقل برای سه تورنمنت، این حس وجود دارد که رونالدو مانع از پرتغال شده است. به خواندن ادامه دهید...