کریستین جنسن، ناشر کتاب آشپزی Blasta: "غذا و داستان ها وجه مشترک همه ما هستند"

برای برخی، محدودیت‌های حرکتی که در طول همه‌گیری کووید اعمال شد، فرصتی برای تأمل در مسیر زندگی‌شان و فضایی برای بررسی پروژه‌های جدید فراهم کرد. کریستین جنسن ویراستار و نویسنده آمریکایی متولد لوث یکی از آن افراد خوش شانس بود.

جنسن می‌گوید: «ما در محله‌هایمان دایره‌ای راه می‌رفتیم، که به من فرصت فکر کردن داد. او متوجه شد که یک نقطه از رنگ و مقداری خلاقیت به ترکیب اضافه می کند و خیلی زود ناشر سری کتاب های آشپزی پر جنب و جوش و بد بو Blasta شد. بعدها، اثر دوم دنبال شد: نه ردیف لوبیا، با تمرکز بر فرهنگ غذایی گسترده تر در ایرلند.

جنسن در سال 1999 با برنامه‌ای برای اقامت یک سال یا بیشتر پس از ملاقات با معمار ایرلندی مت مک‌دوناگ-داملر در سال آخر مدرک ادبیات انگلیسی‌اش در دانشگاه ویسکانسین، به ایرلند نقل مکان کرد.

او با لبخند می گوید: "من قبلا هرگز کشور را ترک نکرده بودم، بنابراین مجبور شدم پاسپورت بگیرم. دو هفته بعد از فارغ التحصیلی به آنجا نقل مکان کردم زیرا مت اینجا بود و هرگز آنجا را ترک نکردم." این زوج در سال 2002 ازدواج کردند، ابتدا در Drogheda ساکن شدند و بعدا به همراه دو فرزند خود Maeve و Connor به حومه شهر خارج از Ardee، Co Louth نقل مکان کردند.

در ابتدا، جنسن به کار ویرایش کتاب های تجاری و حقوقی پرداخت و سپس به سمت انتشارات آموزشی رفت. اولین کتاب آشپزی راشل آلن، غذای مورد علاقه راشل که توسط گیل و مک میلان در سال 2004 منتشر شد، اولین کتاب آشپزی بود که او روی آن کار کرد.

یک دهه بعد، در حالی که هنوز به عنوان یک ویراستار مستقل با مسئولیت های والدین مشغول به کار بود، جنسن Sláinte را نوشت: راهنمای کامل آبجو و سیب دستی ایرلندی (کتاب های جزیره جدید، 2014) با روزنامه نگار و نویسنده غذا، کارولین هنسی.

چند سال قبل، هنسی و جنسن انجمن وبلاگ نویسان غذای ایرلندی را برای ترویج وبلاگ نویسی غذا و تولیدکنندگان کوچک ایرلندی راه اندازی کرده بودند. جنسن در آن زمان در حال نوشتن وبلاگ خوراکی ایرلند خود بود که بعدا باعث شد او به عضویت انجمن نویسندگان غذای ایرلندی درآمد. و این ارتباط با لیلی رامیرز فوران، وبلاگ نویس مکزیکی مواد غذایی بود که الهام بخش او شد تا ناشر شود.

جنسن می گوید: «تجربه لیلی به هسته اصلی ایده برای راه اندازی شرکت خودم تبدیل شد. تا سال 2020، رامیرز-فوران حدود 6 سال کلاس های آشپزی مکزیکی و کلوپ های شام را در پیکادو، خواربارفروشی مکزیکی اش در ریچموند استریت جنوبی در پورتوبلو دوبلین، اداره می کرد، در حالی که نمایش های آشپزی را در تلویزیون روزانه انجام می داد.

جنسن می‌گوید: "لیلی همه چیز را درست انجام می‌داد، اما پیشنهاد او برای یک کتاب آشپزی 10 بار رد شد. به او گفتند غذای مکزیکی بسیار مناسب است. هیچ‌کس آن را نمی‌خرد و برای کارکرد آن به 100000 دنبال کننده در کانال‌های رسانه‌های اجتماعی نیاز دارد." من در دنیای غذا بودم – یک خریدار کتاب آشپزی (او اذعان می‌کند که صدها کتاب آشپزی دارد) و عاشق غذا بودم و از بسیاری از افرادی مانند لیلی که می‌دانستم استعداد فوق‌العاده و داستان‌های باورنکردنی دارد و در عین حال قراردادهای انتشاراتی نمی‌گیرند، ناامید شدم.

جنسن می گوید که در اوایل دهه 2020، انتشارات برای بسیاری یک فروشگاه بسته بود. این همان معدود افرادی بود که معاملات انتشاراتی می‌گرفتند، زیرا بازار کوچکی است و چاپ کتاب‌های آشپزی گران است.»

کریستین جنسن از بلاستا بوکز: «همیشه می‌گفتم اگر لوتو برنده شوم، انتشارات خودم را راه‌اندازی می‌کنم».

او شروع به پرسیدن از خود کرد که چرا کتاب‌های آشپزی باید 100 دستور غذا با 100 عکس و یک عکاسی پرهزینه دو هفته‌ای داشته باشند. او می‌گوید: «این خلاصه کتاب آشپزی استاندارد به این معنی است که فقط چند سرآشپز با یک رستوران یا یک برنامه تلویزیونی می‌توانند به اندازه‌ای کتاب بفروشند که درآمد کسب کنند.

و به این ترتیب، جنسن به دلیل شرایط غیرعادی یک بیماری همه گیر - و احساس گسترده تر بی عدالتی ناشی از حوادث در ایالات متحده، دست به کار شد. من که اهل ایالات متحده بودم، مکالمات زیادی را دنبال می‌کردم که در رسانه‌های غذایی درباره صداها، داستان‌ها و غذاها به اشتراک گذاشته می‌شد؟ چه کسی سر میز نیست؟ چرا برای یک مجله غذایی خوب است که یک سرآشپز مرد سفیدپوست تاکو درست کند و نه یک سرآشپز مکزیکی که خیلی بیشتر در مورد آنها می‌داند؟»

او با الهام از دیگر کتاب‌های آشپزی با فرمت کوچک (لئون کوچک در انگلستان و کتاب‌های آشپزی پشته کوتاه در ایالات متحده)، کتاب‌های بلاستا را با دستور العمل‌ها به عنوان وسیله‌ای برای داستان‌ها خلق کرد و به عنوان اولین نویسنده خود به رامیرز-فوران نزدیک شد.

جنسن می‌گوید: "من می‌ترسیدم. شش ماه هیچ کاری نکردم، اما لیلی به کتابی در مورد تاکو بله گفت و من یک سایت سرمایه‌گذاری جمعی Kickstarter را راه‌اندازی کردم تا آن را راه‌اندازی کنم."

در عرض دو روز، او به اولین هدف خود یعنی 25000 یورو برای تأمین مالی دو کتاب دست یافت و در عرض یک ماه، او سرمایه اولیه 55000 یورویی برای انتشار چهار کتاب اول خود داشت. Tacos اثر لیلی رامیرز-فوران (که 10000 نسخه در سراسر جهان فروخت و همچنان یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های Blasta باقی مانده است) اولین کتابی بود که در فوریه 2022 منتشر شد.

سپس Hot Fat اثر راسل آلفورد و پاتریک هانلون، با نام مستعار نویسندگان غذا و سفرنامه GastroGays از Drogheda، در مورد سرخ کردن با چربی عمیق منتشر شد.

سپس، سرآشپز جس مورفی از Kai در گالوی با Eoin Cluskey از Bread 41 همکاری کرد تا کتاب ملل متحد کوکی ها را با دستور العمل های بیسکویت از نروژ تا فلسطین و مالزی و ژاپن بنویسد. Wok توسط Kwanghi Chan، سرآشپز تلویزیون و رستوران‌دار سابق، این چهار نفر را تشکیل می‌دهد. Wok، اولین کتاب آشپزی چینی ایرلندی، برنده بیست و هشتمین جایزه جهانی کتاب آشپزی Gourmand World در دسته کتاب آشپزی چینی در سال 2023 شد.

و با انتشار کتاب‌های جدید هر سه ماهه، Blasta Books به سرعت مورد توجه سرآشپزها و نویسندگان غذای مشهور جهان قرار گرفت و جنسن را وادار کرد تا در سال 2023 یک توزیع‌کننده در بریتانیا و سراسر جهان پیدا کند.

جنسن می‌گوید: «نیگلا لاوسون در گوشه کتاب آشپزی هفتگی‌اش به تاکوس فریاد زد. همانطور که ایندیا نایت، روزنامه‌نگار [مستقر در بریتانیا]. جی راینر و منتقد رستوران، جی راینر طرفدارانشان هستند. و H&M برای Tacos و Tapas [توسط آنا کابررا و ونسا مورفی] یک سفارش داد. او معتقد است که جلد صورتی کتاب‌ها باعث شد تا برای یکی از کمپین‌های نمایشی زنجیره‌ای در فروشگاه‌ها کار کنند.

"دو سال اول بسیار سخت بود، زیرا با انتشار درآمد بسیار زیادی از عناوین قبلی و من هیچ چیزی نداشتم."

جنسن با توصیف Blasta Books به‌عنوان یک «سریال با نام تجاری» - کلمه «blasta» در زبان ایرلندی به معنای خوش طعم یا خوش طعم است - می‌گوید که هویت بصری قوی کتاب‌ها آنها را قابل جمع‌آوری می‌کند.

16 کتاب اول بلاستا توسط نیکی هوپر و سیارا کوگان تصویرسازی شد و بعدها توسط جو مورفی عکسبرداری شد. آنها در غیرکتاب فروشی ها مانند لوازم خانگی و آشپزخانه یا کافه ها و اغذیه فروشی ها بهترین عملکرد را دارند. من عکس های اینستاگرامی از افرادی که در تعطیلات در سراسر اروپا کتاب ها را پیدا می کنند دریافت می کنم.

در همین حال، نقش نه ردیف لوبیا (البته نام آن از شعر دریاچه جزیره اینیسفری WB Yeats گرفته شده است) بینشی از فرهنگ غذایی گسترده‌تر ایرلند ارائه می‌کند. کتاب‌ها شامل یک داستان غذای ایرلندی توسط سرآشپز ساکن گالوی، جی پی مک ماهون و کتاب آشپزی کای - نامه‌ای عاشقانه از Iemen برای منشور غربی است.

جنسن می‌گوید: «ایده با Nine Bean Rows این بود که وقتی نویسنده‌ای را با Blasta Books منتشر کردم، چرا آنها را به ناشری بسپارم که در وهله اول آنها را منتشر نکند.

با این حال، ایده او برای ایجاد مسیری برای نویسندگان کتاب‌های بلاستا که یکبار هم‌اکنون انجام می‌شد، در انتشار کتاب‌ها در یک خلاصه غذایی گسترده‌تر ادغام شد. جدیدترین کتاب، خون، روده و پودینگ سیاه – هنر در حال مرگ ایرلند از خون به عنوان غذا نوشته کیت رایان، نویسنده غذا و بنیانگذار flavour.ie، نمونه ای از این موضوع است. جنسن همراه با روزنامه‌نگار غذا، دی لافان، شروع به انتشار مجله اسکوپ کرد تا بستری برای روزنامه‌نگاری غذایی طولانی مدت ایجاد کند. ما دو شماره منتشر کردیم اما واقعا بازار بزرگی برای آن در اینجا وجود نداشت.

در حال حاضر خاموش است، اما ما همچنان در حال بررسی انتشار مجدد آن در کنار رویدادهای چند رسانه ای و جشنواره هستیم.»

جنسن اکنون با 20 کتاب در مجموعه بلاستا و 19 کتاب در نه ردیف لوبیا، به چهره ای تثبیت شده در نشر در ایرلند تبدیل شده است. جنسن می گوید: "من هنوز خودم را یک ناشر خرد می دانم. من نمی توانم با ناشران بزرگ در زمینه پیشرفت رقابت کنم، اما به نویسندگانم یک تجربه بوتیک می دهم. این یک رویکرد مشارکتی تر است." او پنج سال اول خود را در تجارت به عنوان "منحنی یادگیری شیب دار" توصیف می کند.

او می‌گوید: "دو سال اول بسیار سخت بود، زیرا با انتشار درآمدهای زیادی از عناوین قبلی به دست می‌آید و من هیچ درآمدی نداشتم. اکنون، پنج سال بعد، کار آسان‌تر شده است و می‌توانم راهی پایدار برای رشد نام تجاری و داشتن ردپایی بزرگ‌تر ببینم." از نظر عملی، این بدان معناست که جنسن اکنون قادر است به خود حقوق بپردازد.

او اعتراف می کند که ناامیدکننده بوده است که نتوانسته از هیچ کمک مالی یا بودجه کسب و کار راه اندازی استفاده کند. او می‌گوید: "هیچ چیزی از شورای هنری دریافت نشد، زیرا کتاب‌ها تخیلی نیستند، حتی اگر من طراحان، هنرمندان و عکاسان را استخدام می‌کنم. چیزی از Enterprise Ireland وجود نداشت، زیرا من چیزی تولید نمی‌کنم - و طنز ماجرا این است که کتاب‌های ایرلندی من به سرتاسر جهان ارسال می‌شوند."

جالب اینجاست که فروشگاه طراحی ایرلندی در خیابان Drury در دوبلین 2 - یک فروشگاه محبوب برای گردشگرانی که به دنبال صنایع دستی سنتی و مدرن ایرلندی، هدایا و لوازم خانگی هستند - یکی از بزرگترین فروشندگان کتاب های او است.

علیرغم تمام پیوندهای سخت، جنسن هنوز از اینکه ایده کووید به واقعیت تبدیل شده است، هیجان دارد.

او همچنین مشتاق است که چگونه غذا یک رابط قدرتمند است. "غذاها و داستان ها وجه مشترک همه ما هستند. همه دور یک میز می نشینند تا غذا بخورند. قدرت صدای این نویسندگان رشته ای است که همه ما را به هم متصل می کند. اکنون ما به یک منطقه جهانی در ایرلند دسترسی داریم که حتی 10 سال پیش در اینجا غیرقابل تصور بود. مهم است که به یاد داشته باشیم که غذا چیزی است که ما را به هم پیوند می دهد نه اینکه ما را در دنیایی بسیار تقسیم کند."