کسی پشت نرم افزار

من فکر می کنم محصولات خوب چیزی از افرادی که آنها را می سازند دارند. تجربه آنها، آنچه برایشان مهم است و اینکه چگونه فکر می کنند همه چیز باید کار کند. ممکن است ندانید آن افراد چه کسانی هستند، اما می توانید دیدگاه آنها را در محصول احساس کنید.

صنعت اغلب در مورد نرم افزار طوری صحبت می کند که انگار از یک کارخانه بیرون آمده است. شما الزامات را جمع آوری می کنید، ویژگی ها را می سازید، و کارایی آنها را اندازه می گیرید. روند را دنبال کنید و باید نتیجه خوبی بگیرید. اکنون ما در حال صحبت در مورد خودکارسازی کل این خط لوله با عوامل هستیم.

اما دو تیم می توانند با مشتریان مشابه صحبت کنند، به فناوری یکسان دسترسی داشته باشند و چیزهای بسیار متفاوتی بسازند. تفاوت در نحوه درک آنها از آنچه می بینند و سبکی که برای ساختن آن انجام می دهند ناشی می شود. پیشینه بنیانگذار یا DNA شرکت نیز این موضوع را بسیار شکل می دهد.

در Linear، ما همیشه به شهود بر فرآیند یا داده ها اهمیت می دهیم. من فکر می کنم که مردم گاهی اوقات این را به عنوان تصمیم گیری بر اساس ترجیحات شخصی، بدون فکر یا شواهد زیاد درک می کنند. منظور ما از آن این است که شهود شما از طریق تجربه و درک رشد می کند. شما روی چیزی کار می کنید، با مشتریان صحبت می کنید، اشتباه می کنید و یاد می گیرید که به چه چیزی توجه کنید. شهود دیدگاه شما در مورد چیزی است، و مجبور به استفاده از قضاوت خود است، نه پنهان شدن در پشت داده های بی چهره.

قبل از راه‌اندازی، با افراد مختلف در شرکت‌ها و نقش‌ها درباره نحوه کارشان صحبت کردیم. ما از این نوع نرم‌افزار ناراحتی‌های خودمان را داشتیم، اما این گفتگوها به ما کمک کرد تا بفهمیم چه چیزی فراتر از تجربه خودمان مهم است. دیدگاه ما بعد از آن گفتگوها بهتر شد.

بنابراین در نهایت محصولات از طریق آنچه سازندگان آن به آن توجه می‌کنند، تصمیم می‌گیرند که انجام ندهند و بعد از اینکه از نظر فنی کار کرد روی آن کار کنند، شخصیتی را توسعه می‌دهند. من گاهی اوقات به این به عنوان روح یک محصول فکر می کنم. شما احساس می کنید که کسی به نحوه جمع شدن همه چیز اهمیت می دهد.

یک ویژگی می تواند به تنهایی به خوبی کار کند و همچنان محصول را بدتر کند. تشخیص این امر مستلزم اعتقاد به این است که محصول باید چه باشد. یک نفر باید تماس بگیرد، سپس به اندازه کافی به مشتریان نزدیک باشد تا ببیند آیا درست گفته اند یا خیر.

اخیرا، بسیاری از محصولات از جمله محصولاتی از شرکت های بسیار موفق برای من شروع به کثیف شدن کرده اند. به نظر می رسد بیشتر از شکلی که باید به خود بگیرد، در مورد اینکه این فناوری چه کاری می تواند انجام دهد و چه چیزی می تواند اضافه کند، فکر می شود. تغییرات محصول در درجه اول افزایشی است، نه مشکل اصلی را بهبود بخشد.

من فکر می کنم دلیل این امر این است که افزودن قابلیت های جدید بسیار آسان تر از تجدید نظر در قابلیت های موجود است. بنابراین هر محصول به مجموعه ای از توانایی ها تبدیل می شود، بدون اینکه در واقع دیدگاه واحدی داشته باشد.

من نمی دانم که آیا بخشی از این از نحوه سازماندهی کار ناشی می شود؟ افراد برای ایجاد تغییرات به طور مستقل با عوامل کار می کنند و هر کدام یک کارخانه نرم افزاری کوچک را اداره می کنند. هر تغییری ممکن است به خودی خود معنا داشته باشد، اما با هم به جای یک مجسمه با دقت شکل گرفته، به هیولای فرانکنشتاین شبیه می‌شوند.

بدون دیدگاه، روح یا فکر مشترک، محصول به میانگینی از همه آن خروجی ها تبدیل می شود. انتخاب هایی که زمانی به آن شخصیت می بخشیدند، روز به روز کمرنگ می شوند. چیزهای بیشتری کار می کنند، اما احساس کردن کسی یا حتی چیزی پشت سر آنها سخت تر می شود.

ساختن نرم افزار آسان تر می شود. امیدوارم که به مردم فضای بیشتری برای توسعه دیدگاه و دنبال کردن آن بیشتر بدهد. برای درک عمیق یک مشکل و شکل دادن به پاسخ تا زمانی که قطعات به هم تعلق داشته باشند.

من می خواهم سازنده را پشت نرم افزار احساس کنم، نه کارخانه ها.