کشتار دسته جمعی به معنای پیروزی اسرائیل نیست

سه سال از حمله حماس می گذرد که اسرائیل را تکان داد و جنگ نسل کشی را آغاز کرد. وجهه ارتش اسرائیل به عنوان یک نیروی شکست ناپذیر شکسته شد. در پاسخ، اسرائیل از تمام قدرت نظامی خود - به جز بمب هسته ای - استفاده کرد و همه متحدان غربی خود را بسیج کرد تا کارزار مرگ و ویرانی بی سابقه ای را که غزه را ویران کرده است، به راه بیندازند.

ارتش اسرائیل تنها مواضع نظامی و رزمندگان مقاومت اسلامی را هدف قرار نداد، بلکه با کشتار و کشتار جمعی، مردم غیرنظامی را مجازات کرد. تاکنون بیش از 74000 کشته و بیش از 180000 زخمی برجای گذاشته، کل جمعیت را گرسنه نگه داشته، سیستم بهداشت و درمان را ویران کرده، سیستم آموزشی را ویران کرده، و بسیاری از زیرساخت‌های حیات غزه، از جمله تصفیه‌خانه‌های آب و آب شیرین‌کن‌ها و شبکه برق را از بین برده است.

اگر هدف از قدرت نظامی دستیابی به اهداف سیاسی باشد، در آن صورت معیار موفقیت نمی تواند تعداد کشته شدگان یا میزان ویرانی های انجام شده باشد. باید مشخص شود که آیا درگیری با شرایط مورد نظر پایان یافته است یا خیر.

اما با گذشت سه سال از این قتل عام، به نظر می‌رسد که اسرائیل نمی‌تواند برتری نظامی خود را به واقعیتی سیاسی تبدیل کند که اهداف اعلام شده‌اش را منعکس کند.

از همان ابتدا، دولت اسرائیل به صراحت اعلام کرد که هدفش آزادی اسیران، از بین بردن مقاومت فلسطین، تحمیل کنترل امنیتی بر نوار غزه و ایجاد یک اداره جایگزین است. همچنین به طور ضمنی نشان داد که می‌خواهد زمینه را برای اخراج نهایی فلسطینی‌ها فراهم کند.

اول اینکه همه اسرا آزاد شده اند. اما از 250 نفری که به غزه برده شدند، ارتش اسرائیل تنها 8 نفر را آزاد کرد و جسد 12 نفر دیگر را به دست آورد. حداقل سه نفر را به ضرب گلوله کشت و تعداد نامعلومی را در جریان عملیات بمباران کشت.

اکثریت قریب به اتفاق اسیران - چه مرده و چه زنده - پس از دیپلماسی شدید و مذاکرات با حماس آزاد شدند. این کاملا گویای این است که مأمور ارتش اسرائیل برای موضوع اسیران اخیرا گفته است که اسرا می توانستند یک سال زودتر آزاد شوند و برخی از کسانی که جان باختند می توانستند نجات پیدا کنند. قدرت عظیم نظامی به وضوح در پرونده اسرا شکست خورد.

دوم، اسرائیل نیز با وجود عملیات نظامی گسترده و ترور تعداد زیادی از رهبران آن، نتوانسته است به حضور مقاومت فلسطین در نوار غزه پایان دهد. حماس به رغم مواجهه با بمباران‌های مداوم اسرائیل و حملات شبه‌نظامیان فلسطینی طرفدار اسرائیل، همچنان کنترل بخش‌هایی از نوار را در دست دارد. اسرائیل اکنون مجبور شده است به جای دستیابی به زور، در مورد خلع سلاح حماس مذاکره کند.

ثالثا، ارتش اسرائیل 60 درصد نوار غزه را اشغال کرده است، اما از یک عملیات گسترده برای تصرف بقیه مناطق متوقف شده است. دلیل آن این است که درک می کند که هزینه های سیاسی، انسانی و نظامی چنین تصمیمی بسیار زیاد است.

چهارم، اسرائیل و مهمترین متحدش، ایالات متحده، تلاش زیادی برای ایجاد هیئت صلح و طرحی برای بازسازی و مدیریت جایگزین نوار غزه که سازمان ملل را مستثنی می کند، انجام دادند. با این حال، این تلاش تا حد زیادی شکست خورده است. کمیته اداری غزه برای به دست گرفتن حکومت وارد این سرزمین نشده است و مفاد بشردوستانه توافق هنوز اجرایی نشده است.

در نهایت، آمادگی برای اخراج فلسطینیان از غزه پیشرفت چشمگیری نداشته است. اسرائیل با آوارگی مکرر، گرسنگی، تخریب خانه‌ها و زیرساخت‌ها و طرح‌های مختلف «خروج داوطلبانه»، سعی کرده فلسطینی‌ها را وادار به ترک سرزمین خود کند. ویرانی نوار را غیرقابل زندگی کرده است، اما اکثریت جمعیت فلسطین به صراحت اعلام کرده اند که می خواهند بمانند. حتی از مصر هم عودت کرده اند.

در این مرحله، واضح است که اسرائیل با مشکل «روز بعد» در غزه مواجه است. ارتش این کشور قادر است نوار را با خاک یکسان کند، اما واقعیت سیاسی جدیدی که اهداف و خواسته های اسرائیل را برآورده کند، ایجاد نمی کند.

این امید که تبدیل غزه به یک منظره آخرالزمانی، کل جمعیت را به چنان ناامیدی سوق دهد که از آرمان خود دست بکشند و حقوقشان تضییع شده است.

تداوم حضور فلسطینی ها، ادامه مقاومت، و اهمیت روزافزون سیاسی و بین المللی آرمان فلسطین نشان داد که رویکرد تجاوز وحشیانه اسرائیل شکست خورده است.

قدرت نظامی می تواند واقعیتی موقتی را تحمیل کند، اما نمی تواند به تنهایی مشروعیت سیاسی ایجاد کند. بدتر از آن، می تواند در واقع مشروعیت را از بین ببرد. و این دقیقا همان چیزی است که برای دولت اسرائیل و کل پروژه اسرائیل اتفاق افتاده است.

هنگامی که ماه گذشته، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل برای ایراد سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل بر روی تریبون رفت، نمایندگان اکثریت اعضای سازمان ملل از سالن خارج شدند.

خود نتانیاهو به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت با حکم بازداشت دادگاه کیفری بین‌المللی مواجه است.

و این فقط جایگاه بین المللی او نیست که جنگ نسل کشی اسرائیل نابود کرده است.

اسرائیل به طور فزاینده ای توسط اکثریت جهانی طرد می شود. نظرسنجی Pew Research در 36 کشور نشان داد که 67 درصد از بزرگسالان این کشور را نامطلوب می بینند. جمعیت متحدان کلیدی اسرائیل به طور فزاینده ای اسرائیل را منفی می دانند: ایالات متحده - 60 درصد; آلمان – 73 درصد؛ بریتانیا – 69 درصد؛ فرانسه – 68 درصد

در واشنگتن، بحث در مورد حمایت ایالات متحده از اسرائیل به حدی تشدید شده است که تعداد فزاینده‌ای از قانون‌گذاران از لایحه‌هایی حمایت می‌کنند که پیشنهاد محدود کردن کمک‌های نظامی یا اعمال تحریم‌ها را پیشنهاد می‌کنند. در پایتخت های اروپایی، بحث های مشابه منجر به اعمال محدودیت های اخیر بر تجارت با شهرک های غیرقانونی اسرائیل شده است.

امروز، رهبران اسراییلی ملت خود را خطاب می‌کنند و به موفقیت‌های نظامی می‌بالند، قهرمانی نظامی را جشن می‌گیرند و قول انتقام بیشتر می‌دهند.

اما حقیقت این است که ارتش اسرائیل، یکی از قوی‌ترین ارتش‌های جهان، با استفاده از جنگنده‌های پیشرفته، پهپادهای پیشرفته، و بمب‌های 900 تنی هدایت‌شونده با هوش مصنوعی، جنگی نسل‌کشی را علیه یک بازیگر ضعیف غیردولتی مسلح به سلاح‌های سبک آغاز کرد و شکست خورد.

می توان مردم را کشت، خانه ها را پودر کرد، و قلمرو را می توان کنترل کرد، اما یک آرمان ملی که دهه ها در جهان طنین انداز شده است را نمی توان با نیروی نظامی از بین برد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.