کشف نقاط سنگی مسموم 125 هزار ساله در ساحل دریاچه باستانی عربستان

باستان شناسان قدیمی ترین سلاح های مسموم جهان را در محوطه ای 125000 ساله در ساحل دریاچه ای باستانی در عربستان سعودی پیدا کردند. ابزارهای سنگی که احتمالا برای شکار حیوانات بزرگ مورد استفاده قرار می‌گرفتند، آثاری از بقایای درخت سمی داشتند که در طول تاریخ برای سموم آن استفاده می‌شد.

کریس کلارکسون، یکی از نویسندگان این مطالعه، باستان شناس در موسسه ژئوانتروپولوژی ماکس پلانک در آلمان و دانشگاه گریفیث در استرالیا، به ایمیل Live Science در استرالیا گفت: "با 125000 سال قدمت، این پیکان ها به طور قابل توجهی قدیمی تر از نوک پیکان های مسموم شده اخیر در آفریقای جنوبی هستند که به حدود 60000 سال قبل باز می گردند." "اما ما دقیقا نحوه تهیه سم یا موثر بودن آن را نشان نداده‌ایم. بنابراین من اینها را به‌عنوان قدیمی‌ترین شواهد برای سلاح‌های شکاری مسموم توصیف می‌کنم، نه اینکه ابتدا به طور واضح ثابت شده باشد."

فرانس ون بوخم (Frans van Buchem) یکی از نویسندگان این مطالعه، زمین شناس دانشگاه علوم و فناوری عربستان سعودی در دانشگاه علم و فناوری پادشاه عربستان در لیبی، گفت: در این مطالعه جدید که پنجشنبه (12 نوامبر) در مجله Science منتشر شد، محققان یک سایت 125000 ساله در جنوب عربستان سعودی موسوم به "Uruq Aljelibah" را بررسی کردند که به معنای "تپه های شنی یک چاله آبی است."

کلارکسون گفت، امروزه این منطقه "گرم، بسیار خشک، با تپه های شنی وسیع" است که در محله خالی واقع شده است - یکی از گرم ترین و خشک ترین بیابان های روی زمین. اما دانشمندان دریافتند که این مکان زمانی محل استقرار دریاچه آب شیرینی به مساحت 130 مایل مربع (340 کیلومتر مربع) و عمق 95 فوت (29 متر) بوده است. فسیل‌های موجود در آنجا حاکی از آن است که زمانی از تنوع غنی گیاهان و جانوران، از جمله اسب آبی، گاومیش، شترمرغ، شتر، غزال، اویکس، نخل، نیزار، درختان و درختچه‌ها پشتیبانی می‌کرد که انسان‌های مدرن اولیه احتمالا از آنها برای غذا و منابع دیگر بهره‌برداری می‌کردند.

کلارکسون می‌گوید: «ایده اسب‌های آبی و گاومیش‌های عظیم الجثه که در اطراف دریاچه‌ای در محله خالی کنونی زندگی می‌کنند، واقعا نشان می‌دهد که چقدر این مناظر و آب و هوای جهانی به طرز چشمگیری تغییر کرده‌اند.

عربستان امروز یک بیابان است، اما قبلا منظره ای سرسبز بود. (اعتبار تصویر: کریستوفر کلارکسون / دانشگاه گریفیث) ابزار سنگی حیرت انگیز

باستان شناسان بیش از 5500 اثر سنگی را به همراه آثاری از مواد گیاهی مانند الیاف، رزین و چوب به طور فوق العاده ای حفظ کردند. تعدادی از این مصنوعات نقاط سنگی بودند که آسیب ضربه مطابق با شکار حیوانات بزرگ را نشان می‌دادند، و تجزیه و تحلیل میکروسکوپی آثاری از بافت حیوانی را در نزدیکی نوک نقطه نشان داد. بر اساس این مطالعه، توزیع ابزارهای سنگی با خوشه‌های استخوان حیوانات مطابقت داشت و نشان می‌دهد که ساحل دریاچه نقطه کانونی برای شکار و پردازش بازی است.

کلارکسون گفت: «در بیشتر مکان‌های پارینه سنگی، اگر ابزار سنگی و شاید چند استخوان حیوان را به دست بیاوریم، خوش شانس هستیم. در اینجا ما می‌توانیم شروع کنیم به بازسازی آنچه آن ابزارها انجام می‌دادند و سایر موادی که مردم با آنها ترکیب می‌کردند.»

محققان دریافتند که افراد ممکن است حیوانات را با ابزارهای سمی شکار کرده باشند. چندین نقطه سنگی دارای بقایای شیمیایی مرتبط با درخت سمی پیکان (Acokanthera schimperi) بودند که از نظر تاریخی به دلیل سموم خود شناخته شده است و بومی آفریقای شرقی و مرکزی و جنوب عربستان است. شکارچیان آفریقایی نوک نیزه ها و نوک پیکان ها را با عصاره های این گیاه پوشانده اند تا شکار را فلج یا بکشند.

هنوز مشخص نیست که شکارچیانی که اهداف خود را مسموم کرده اند چگونه از مسمومیت خود با خوردن بازی اجتناب کرده اند.

کلارکسون گفت: «اثرات یک سم به ماده، دوز و نحوه ورود آن به بدن بستگی دارد. سمی که مستقیما به زخم وارد می‌شود، لزوما در هنگام بلعیده شدن، رفتار مشابهی ندارد. او افزود که شکارچیان در طول تاریخ "مشهورند که گاهی اوقات گوشت اطراف زخم را قبل از خوردن بقیه حیوان جدا می کنند."

این یافته‌ها بر این نکته تأکید می‌کند که چگونه محققان اغلب پیچیدگی‌های تکنولوژیکی جمعیت‌های اولیه انسان را دست کم گرفته‌اند، زیرا بسیاری از چیزهایی که آنها ساخته‌اند ارگانیک بوده و به سادگی ناپدید شده است.

النور اسکری، باستان شناس موسسه زمین انسان شناسی ماکس پلانک در آلمان که در این تحقیق شرکت نکرده است، در ایمیلی به Live Science گفت که داشتن شواهد زیادی برای چگونگی ساخت و استفاده از ابزارهایی در سایتی مانند این «قابل توجه است». "این هم از مقیاس خرد، در یافتن ردپایی از چگونگی استفاده از نوک نیزه توسط مردم، تا مقیاس بزرگتر کل سایت و رابطه فضایی بسیار قانع کننده بین ابزارهای مربوط به شکار و استخوان های حیواناتی مانند اسب آبی."

جفری رز، باستان شناس دوران پارینه سنگی در دانشگاه آلگاروه پرتغال که در این مطالعه شرکت نکرده است، در ایمیلی به Live Science گفت مکان هایی در عربستان که دارای ابزار سنگی و استخوان حیوانات هستند نادر هستند. او گفت: «این یکی دارای هزاران اثر باستانی در ساحل دریاچه قدیمی در کنار اسب آبی، گاومیش و شترمرغ است و برخی از پوسته‌ها دوباره به هم متصل می‌شوند، بنابراین ابزارها در محل ساخته شده‌اند. "این داده های جدید ارزشمند است."

خارج از آفریقا

شبه جزیره عربستان بین آفریقا و بقیه آسیا قرار دارد و راهروی بزرگی برای انسان ها بود که در سراسر جهان پراکنده شدند. دوره های مکرر افزایش بارندگی می توانست مناظر متخاصم آن را در گذشته قابل سکونت تر کند. با این حال، صحرای داغی که اکنون بخش اعظم عربستان را در بر می گیرد، کاوش بسیاری از جزئیات در مورد این پل حیاتی را در این نقطه حساس در تاریخ بشر برای دانشمندان دشوار کرده است.

محققان هیچ بقایای انسانی را کشف نکردند. با این حال، آنها گمان می‌کنند که این مکان به احتمال زیاد متعلق به انسان‌های مدرن (نوع ما، هومو ساپینس)، در مقابل گونه‌های مختلف انسانی است.

کلارکسون گفت: "ما می دانیم که H. sapiens قبلا به خارج از آفریقا گسترش یافته بود و در این دوره در آسیای جنوب غربی حضور داشت." "سن سایت با آن حرکات اولیه مطابقت دارد."

این یافته‌ها به شواهد فزاینده‌ای اضافه می‌کنند که فواصل مرطوب‌تر در عربستان، کریدورهای مهاجرتی بین آفریقا و آسیا ایجاد کرده و از زیستگاه‌های تولیدی پشتیبانی می‌کند که قادر به ادامه اشغال مکرر انسان هستند.

کلارکسون گفت: "آنچه که سایت ما نشان می دهد این است که مردم لزوما فقط از این محیط ها عبور نمی کردند." آنها با استفاده از طیف وسیعی از فناوری ها و منابع از آنها به روش های کاملا پیچیده بهره برداری می کردند.

اما رز هشدار داد که تمام مصنوعات سنگی یافت شده در این مطالعه از سطح جمع آوری شده اند. او گفت: «هیچ یک از لایه‌هایی که تاریخ‌گذاری شده بود، حفاری نشد. تاریخ 125000 ساله متعلق به دریاچه است نه ابزار. تحقیقات آینده در این سایت باید به دنبال آثار سنگی مهر و موم شده در بستر دریاچه باشد. رز گفت: «این در عربستان سخت است، جایی که باد بیشتر مکان‌ها را تا سطحی پراکنده کرده است، اما می‌توان این کار را انجام داد.

داستان های مرتبط

نئاندرتال ها ممکن است 55000 سال پیش در صحرای عربستان سعودی راهپیمایی کرده باشند، بسیار دورتر از آنچه کارشناسان تصور می کردند ممکن است.

گنجینه طلای 1200 ساله کشف شده در عربستان سعودی احتمالا توسط یک زائر قرون وسطایی دفن شده است.

هنر صخره‌ای در اندازه واقعی راه را به پیرترین انسان‌های ساکن عربستان سعودی نشان می‌دهد - و واحه‌های بیابانی که آنها استفاده می‌کردند.

کلارکسون موافق است که کار بیشتری لازم است. کلارکسون گفت: "من واقعا دوست دارم به این سایت برگردم تا فسیل های بیشتری را پیدا کنم، هم فسیل های حیوانات و هم فسیل های انسان." من همچنین می‌خواهم تجزیه و تحلیل‌های شیمیایی و عملکردی را بیشتر انجام دهم، به‌ویژه شواهد مربوط به ترکیبات سمی گیاهی. تعیین اینکه دقیقا از چه موادی استفاده می‌شود، چگونه ممکن است تهیه شده باشند و اینکه آیا آنها عمدا در سلاح‌های شکاری به کار رفته‌اند یا خیر، بسیار جالب است.

تحقیقات آینده با تمرکز بر حاشیه دریاچه های باستانی ممکن است اطلاعات بیشتری را نشان دهد. کلارکسون گفت: «باید مکان‌های دیگری وجود داشته باشد که مردم در آنجا زندگی می‌کردند و فعالیت‌هایی انجام می‌دادند، و برخی ممکن است ذخایر باستان‌شناسی طبقه‌بندی‌شده بهتری را حفظ کنند.

اما به گفته محققان، ترکیبی از اکتشافات در این سایت شگفت انگیز است.

کلارکسون گفت: «من بیشتر دوران حرفه‌ای خود را صرف مطالعه ابزارهای سنگی کرده‌ام، و یکی از ناراحتی‌های بزرگ این است که ما معمولا فقط به بخش کوچکی از فناوری باستانی که باقی مانده است نگاه می‌کنیم. "در اینجا ما فرصتی برای مشاهده سیستم کامل فناوری داریم."