کفش ها ممکن است ساختار استخوان های مچ پا را تغییر دهند

کفش‌ها حتی پس از درآوردن ممکن است بر ساختار استخوان‌های مچ پا تأثیر بگذارند

پوشیدن کفش با تغییرات ساختاری جزئی در استخوان اسفنجی مچ پا مرتبط است. این کشف بر درک ما از چگونگی تکامل راه رفتن انسان تأثیر می گذارد، زیرا فسیل ها قبلا اغلب با استخوان های مچ پا افراد مدرن و کفش پوش مقایسه شده اند.

زودی تسهگای از دانشگاه شیکاگو می‌گوید، مطالعه انسان‌های امروزی که به‌طور معمول کفش نمی‌پوشند، «پنجره‌ای به گذشته» در مورد چگونگی نقل مکان اقوام انسانی منقرض‌شده ما ارائه می‌دهد.

اجداد ما در حدود 4.2 میلیون سال پیش معمولا روی دو پا راه می‌رفتند، اما این بدان معنا نیست که آنها مانند ما امروز راه می‌رفتند. هانا فارل در UNT Health Fort Worth در تگزاس می گوید استخوان های فسیلی و ردپاها نشان می دهد که انسان های مختلف از سبک های راه رفتن، وضعیت پاها و میزان بالا رفتن متفاوت استفاده می کردند.

او می گوید که استخوان ترابکولار - شبکه اسفنجی از پایه ها و صفحات کوچک داخل استخوان ها - برای مطالعه بسیار مفید است، زیرا در طول زندگی فرد در پاسخ به نیروها بازسازی می شود. او می‌گوید که این سرنخ‌هایی از نحوه استفاده انسان‌های باستانی از پاها و پاهای خود باقی می‌گذارد.

با این حال، جمعیت مدرن مورد استفاده در چنین مقایسه‌هایی معمولا افرادی هستند که در جوامع صنعتی امروزی زندگی می‌کنند و در طول زندگی خود کفش می‌پوشند. فارل و تسهگای تعجب کردند که چگونه پوشیدن کفش ممکن است این نتایج مقایسه را منحرف کند.

برای کشف این موضوع، این دو نفر و همکارانشان از سی تی اسکن با وضوح بالا برای ایجاد نقشه های سه بعدی از استخوان ترابکولار در تالوس - استخوان مچ پا که پایین ساق پا را به پا متصل می کند - در 56 انسان مدرن استفاده کردند.

اکثر این افراد کفش پوش بودند که متشکل از بزرگسالانی در ایالات متحده بودند که از سال 2000 جان باختند. همچنین یک گروه پابرهنه متشکل از 13 نفر از ساکنان جزیره آندامان، دو نفر از مردم خویسان از جنوب آفریقا و یک شکارچی-گردآورنده آکا از آفریقای مرکزی بودند. همه آنها مربوط به اواسط قرن 19 بودند و اسکلت آنها در موزه تاریخ طبیعی لندن نگهداری می شود.

آنالیزهای تیم نشان داد که افراد پابرهنه دارای استخوان ترابکولار نسبتا متراکمی به سمت جلوی مچ پا بودند. فارل می‌گوید این وضعیت برای وضعیت مچ پا که با پای خمیده همراه است، مانند اسکات یا بالا رفتن منطقی است. ترابکول‌های آن‌ها نیز در طیف وسیع‌تری از جهت‌ها حرکت می‌کردند، که نشان می‌دهد مچ پاها نیروهایی را از زوایای متنوع‌تری تجربه کرده‌اند.

در مقابل، پوشندگان کفش به طور کلی حجم بیشتری از استخوان ترابکولار داشتند که نسبتا بیشتر به سمت داخل و پشت بود. محققان می‌گویند این می‌تواند منعکس‌کننده روشی باشد که کفش‌ها بارگذاری را به سمت مچ پای داخلی منتقل می‌کنند و پا را در حالت کشیده‌تری نگه می‌دارند، به‌ویژه زمانی که پاشنه دارند.

پایه ها و صفحات کفش پوشان نیز تمایل بیشتری به حرکت در جهت های خاص داشتند، که نشان می دهد کفش حرکت مچ پا را محدود می کند و نیروها را در محدوده باریک تری از مسیرها هدایت می کند.

مالوری آلبی از دانشگاه میشیگان شمالی می‌گوید: «این اطلاعات اساسی برای مطالعات مربوط به تکامل پا است.

توماس پوشل از دانشگاه آکسفورد می گوید: «این مطالعه نشان می دهد که چیزی به اندازه کفش های معمولی از نظر فرهنگی و رفتاری مهم می تواند با تفاوت های قابل اندازه گیری در ساختار استخوان داخلی مرتبط باشد. "این باید ما را به دقت در مورد آنچه که نمونه های مقایسه ای ما واقعا نشان می دهد فکر کنیم."

اما، مانند نویسندگان، Püschel بر اهمیت حذف هرگونه اثرات ترکیبی اندازه بدن، فعالیت، زمین و سایر تفاوت‌های سبک زندگی از طریق مطالعات آینده تأکید می‌کند. فارل می‌گوید: «واقعا، ما فقط تلاش می‌کنیم تا به عنوان مثال، به‌عنوان بهتر بگوییم، تحقیقات بیشتری را انجام دهیم.