کلام من: تفکر سیاسی منفی - نظر

در مورد تقسیم رأی صحبت کنید. از میانگین اسرائیلی‌ها بپرسید که این هفته چگونه رای داده‌اند، و پاسخ احتمالا 50:50 خواهد بود - نیمی به نفع یک سیاستمدار خاص و نیمی علیه شخص دیگری. و این منفی‌ها مدت‌ها پس از شمارش آرا و تشکیل ائتلاف ادامه می‌یابد. این سوال کمتر مطرح می‌شود که "من به چه کسی رای می‌دهم؟" و بیشتر "من علیه چه کسی رای می دهم؟" در بالای آن، شوخی سیاسی پخش می‌شد: «احتمالا با چه کسی به پایان می‌رسم؟» مشارکت رای‌دهندگان با 77.7 درصد بالا بود، به‌ویژه در بخش عربی. در محله من در اورشلیم، روز انتخابات سر و صدای زیادی داشت.

خیابان‌ها احساس جشن می‌کردند، و یک «کافه اجتماعی» محلی فعالیت‌هایی با موضوع انتخابات برای خانواده‌هایی با بچه‌های خردسال برگزار می‌کرد. بنرهای سیاسی کمتری از پنجره‌ها و بالکن‌ها آویزان بود. برخی آن را نشانه بی علاقگی (به اشتباه) تعبیر کردند. دیگران آن را انعکاسی از نحوه انتقال رای دهندگان از خیابان ها به رسانه های اجتماعی می دانستند. شاید به این دلیل باشد که بسیاری از احزاب مدام ادغام می‌شوند و نام خود را تغییر می‌دهند. هنوز مشخص نیست که در نهایت چه کسی دولت بعدی را رهبری خواهد کرد. تا زمانی که تمام نشود تمام نمی شود سیستم اسرائیل بر روی بلوک ها ساخته شده است.

نخست وزیر به طور خودکار رهبر حزبی نیست که بیشترین آرا را به دست می آورد، بلکه شخصی است که می تواند احتمال باثبات ترین ائتلاف را به رئیس جمهور ارائه دهد - معمولا مجموعه ای از احزاب که حداقل 61 کرسی از 120 عضو کنست را تشکیل می دهند. بنابراین، تعداد بیشماری از احزاب کوچک نشانه دموکراسی قوی و همچنین کاهش قدرت در دستانشان است.

به یاد دارید که چگونه نفتالی بنت در سال 2021 برای یک دوره کوتاه مدت تنها با هفت دوره نخست وزیری شد؟ اینجاست که دستاوردهای احزاب عربی می تواند تأثیر بگذارد. دولت مستعفی نتانیاهو به مدت چهار سال به طول انجامید و به همین دلیل است که او عنوان "جادوگر" را به خود اختصاص داده است. زنده ماندن از هرج و مرج ناشی از واکنش به اصلاحات پیشنهادی قضایی و سپس وحشت حمله حماس در 7 اکتبر 2023 و جنایت بزرگ و در نتیجه جنگ در هفت جبهه قابل توجه است. با این حال، در نهایت، این انتخابات همچنین به همان سؤالی رسید که برای سه دهه بر سیاست اسرائیل سایه انداخته است:

به "فقط بی بی" یا "هر کسی جز بی بی" رأی دهید. در حالی که چپ و راست هر دو بر لزوم سرنگونی رژیم ایران توافق دارند، بسیاری از سیاستمداران بیشتر نگران سرنگونی دشمنی که به خانه نزدیکتر هستند - یک رهبر حزب رقیب - همیشه در چانه زنی ائتلافی - چه قبل یا بعد از انتخابات - یا هر دو - وجود خواهد داشت. سؤال این است که آیا سیاستمداران در قبال وعده‌های داده شده، پرداخته شده و شکسته‌شده پاسخگو هستند یا خیر. انتظار «اپوزیسیون مبارز» را داشته باشید: درگیری درونی میان احزاب مختلف که آن را تشکیل می‌دهند.

بدتر از آن، ممکن است یک ائتلاف به دلیل ماهیت متفاوت اجزای متعدد آن فلج شود. از جمله چالش‌ها، انشعاب در احزاب مختلف و به اصطلاح خود «بلوک تغییر» است. مشخصا، پیش از انتخابات این هفته، احزاب تحت رهبری بنت (بیاچاد)، گادی آیزنکوت (یاشار) و آویگدور لیبرمن (اسرائیل بیتنو)، در میان دیگران، حتی نتوانستند در مورد اینکه چه کسی ریاست بلوک را بر عهده بگیرد – چه کسی به طور بالقوه نخست وزیر یا رهبر رسمی اپوزیسیون خواهد بود، به توافق نرسیدند.

نمی‌توانم بنشینم، اما به سختی می‌توان دید که چگونه می‌توان حکومتی را بدون احزاب افراطی ارتدوکس (حاردی) یا عرب تشکیل داد. ائتلاف مخالف خودش خواهد بود. نه حزب حریدیم و نه احزاب عربی احتمالا از قانون سربازگیری دسته جمعی حمایت نمی کنند، علیرغم اینکه این موضوع در پی بار سنگینی که بر دوش نیروهای ذخیره (و خانواده های آنها) در طول سه سال جنگ تحمیل شده، موضوع داغی است. وقتی وزرا بر این باورند که ممکن است مدت زیادی در این سمت نباشند، از قبل برنامه ریزی نمی کنند.

آنها می‌خواهند تا جایی که ممکن است روبان‌های قرمز را قطع کنند، حتی اگر این کار به معنای بریدن باشد. اصلاحات قضایی که به محض نشستن اعضا روی صندلی‌های چرمی دور میز کابینه توسط دولت مستقر آغاز شد، محصول این پدیده است: وزرا و نمایندگان مجلس درگیر تمایل خود را برای بازنگری قضایی پنهان نکرده بودند - نیاز به یک اصلاحات در سراسر کشور تأیید شد و سرعت اصلاحات در سراسر کشور تایید شد. تعجب

اما پس از پنج انتخابات در چهار سال، دولت جدید نمی‌خواست خطر از دست دادن زمان را متحمل شود. اعتراضات علیه اصلاحات قضایی با درخواست‌هایی برای توقف خدمت در ارتش، مهاجرت و ایجاد فرار مغزها و انتقال مشاغل و امور مالی به خارج از کشور همراه بود. در واقع، برای بایکوت اسرائیل در دولت نتانیاهو. حتی برخی از کسانی که خواستار تشکیل کمیسیون تحقیق در مورد رویدادهای 7 اکتبر هستند اذعان می‌کنند که شکاف‌ها – که در برخی نقاط در آستانه فراخوان برای کودتای نظامی توسط کهنه‌سربازان قرار داشت – کشور را تضعیف کرد و به زمان‌بندی و دامنه فعالیت حماس به رهبری حماس کمک کرد.

پست‌های رسانه‌های اجتماعی سرفصل‌ها نسبت به درگیری‌های پس از انتخابات هشدار می‌دادند که شبیه حمله به ساختمان کنگره در ژانویه ۲۰۲۱ پس از شکست دونالد ترامپ در برابر جو بایدن است. این هشدارها را می‌توان بخشی از برخی کمپین‌ها در نظر گرفت. سیستم رأی‌دهی اسرائیل تقلب گسترده در رأی‌دهندگان را دشوار می‌کند (اما غیرممکن نیست)، اما تهدید بزرگ‌تر در مشروعیت‌زدایی نهفته است - اینکه یک طرف پیروزی طرف دیگر را نمی‌پذیرد.

این می تواند از هر طرف، از چپ یا راست اتفاق بیفتد. در اخبار منتهی به انتخابات، امنیت شین بت به آیزنکوت یاشار، یایر گولان، رهبر دموکرات ها، و اوفر وینتر، رئیس آمچا یسرائیل (که از آستانه عبور نکرد) - که فرض می شد همه در معرض تهدید راست قرار دارند، داده شده است. داستان گم شده ای وجود دارد: تامار گرشونی، فعال ضد دولتی، که در ژوئیه 2025 به دلیل برنامه ریزی برای ترور نتانیاهو دستگیر و به حبس خانگی آزاد شد، چه اتفاقی افتاد؟ به نظر می رسد تهدید ترور از رادار رسانه های اصلی خارج شده است.

احزاب چپ و چپ میانه پس از انتخابات نوامبر 2022 دولت نتانیاهو را با استناد به محاکمه های جنایی او تحریم کردند. چهار سال بعد، محاکمه ها ادامه دارد، اگرچه به نظر می رسد که پرونده مرکزی مربوط به اتهامات رشوه خواری به هم خورده است، حتی قضات دو بار به دادستان گفته اند که باید آنها را کنار بگذارند.

آویچای مندلبلیت، دادستان کل سابق در جایگاه شاهد، تخلفات جدی در مورد تحقیقات و پیگرد قانونی را اعتراف کرد. از جمله سناریوهایی که نمی توان نادیده گرفت این است که کنست جدید، که قبل از تشکیل دولت سوگند یاد کرده است، می تواند رئیسی از مخالفان فعلی را منصوب کند، که می تواند پس از آن به ارتقاء یک وزیر بدون توجه به قانون کمک کند. شروع به ترویج "قانون متهم" کرد که بر اساس آن یک سیاستمدار متهم از تشکیل دولت منع می شد. این نظریه نجیب به نظر می رسد.

قصد، کمتر. بدیهی است که این تلاشی است برای جلوگیری از نخست وزیر شدن نتانیاهو. در صورت تصویب، احتمالا منجر به انبوهی از اتهامات علیه سیاستمداران با گرایش‌های سیاسی مختلف - و به جهنم حق بی‌گناهی تلقی می‌شود. در نهایت، قدرت بیشتری را در اختیار قوه قضاییه قرار می‌دهد - تصمیم می‌گیرد چه کسی و چه زمانی را محاکمه کند - به قیمت صدای دموکراتیک رأی‌دهندگان و مهم نیست که پارلمان برنده است.

اگر نتانیاهو دولت تشکیل دهد، اسرائیل می تواند انتظار بیشتری از تحریم ها یا حتی بدتر شدن تحریم ها را داشته باشد. اما اگر شخص دیگری فرمان را در دست گرفت، انتظار جشن عشق را نداشته باشید. موج جهانی احساسات و اقدامات یهودستیزانه مربوط به وجود خود دولت اسرائیل است، نه اینکه شهروندان آن چه کسی را به عنوان رهبر خود انتخاب کرده اند، یا در نهایت به آنها رسیده اند.

به عنوان مثال، در روز انتخابات، هلند اعلام کرد که امسال دوباره مسابقه آواز یوروویژن را به دلیل مشارکت اسرائیل تحریم خواهد کرد. تعداد کمی تصور می کردند که اولین معاهده صلح اسرائیل توسط دولت لیکود مناخیم بگین با مصر امضا شود. و توافقنامه آبراهام که در زمان دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده و نتانیاهو تنظیم شد، ارزش خود را در طول سال های جنگ، به ویژه به دلیل تهدیدات مشترک ایران، به اثبات رسانده است. نه تنها نتایج انتخابات اسرائیل تأثیر خواهد گذاشت، بلکه بر انتخابات میان دوره ای هفته آینده ایالات متحده نیز تأثیر خواهد گذاشت.

t کلمه همانطور که او در نوامبر 1947 گفت: "هیچ کس تظاهر نمی کند که دموکراسی کامل یا عاقلانه است. در واقع گفته شده است که دموکراسی بدترین شکل حکومت است، به جز همه آن اشکال دیگر که هر از گاهی امتحان شده اند..."