کلاهبرداری جدید «BluePhishing» مجرمان را می بیند که عوامل هوش مصنوعی را برای دسترسی به محیط های شرکتی جعل می کنند.

محققان نشان دادند که می‌توان از طرح‌های شناسه عامل Microsoft Entra برای مهندسی اجتماعی عوامل هوش مصنوعی مخرب در سازمان‌ها سوء استفاده کرد.

یک طرح اولیه تایید شده می تواند صدها هویت عامل را با دسترسی به منابع شرکت ایجاد کند

مدافعان باید رضایت نماینده شخص ثالث را محدود کنند، کنترل‌های کمترین امتیاز را اعمال کنند و رویدادهای ایجاد نماینده را نظارت کنند. هنگامی که مایکروسافت برای اولین بار Entra Agent ID را به عنوان راهی که سازمان ها می توانند عوامل هوش مصنوعی را شناسایی و نظارت کنند معرفی کرد، مطمئنا فکر نمی کرد که برای قاچاق عوامل مخرب به محیط های شرکتی استفاده شود. با این حال، این جایی است که ما امروز هستیم.

Entra Agent ID یک افزونه Microsoft Entra است. این سیستمی است که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا عوامل هوش مصنوعی ایجاد کنند، به آن‌ها هویت دیجیتالی بدهند و سپس تصمیم بگیرند که به کدام خدمات و چه داده‌هایی می‌توانند دسترسی داشته باشند. مایکروسافت با انتظار از سازمان‌ها برای استقرار ده‌ها (اگر نه صدها) از این عامل‌ها، «نقشه‌های عامل» را نیز معرفی کرد، که اساسا شرکت‌ها می‌توانند از الگوهایی برای ایجاد چندین هویت عامل هوش مصنوعی استفاده کنند که هر کدام دارای مجوزهای خاص خود هستند.

در گزارشی جدید، محققین امنیتی Proofpoint بیان کردند که چگونه یک عامل تهدید می‌تواند یک نقشه مخرب در محیط مایکروسافت خود ایجاد کند و سپس - با استفاده از تکنیک‌های مهندسی اجتماعی کلاسیک - قربانی را متقاعد کند که آن را در محیط خود تأیید کند. بدتر از آن، زمانی که یک عامل مخرب وارد محیط می شود، آنها می توانند خود را "کلون" کنند و چندین هویت اضافی ایجاد کنند که همگی وظیفه انجام کارهای مختلف را دارند.

نحوه انجام حمله

Proofpoint دریافت که حمله با تنظیم یک طرح اولیه در محیط مایکروسافت Entra که آنها کنترل می کنند شروع می شود. آنها می توانند اعتبارنامه و مجوزهایی را که می خواهند دریافت کند پیکربندی کنند و همچنین مطمئن شوند که می تواند توسط سازمان های دیگر مجاز باشد.

سپس، پیوندی ایجاد می‌کنند که به یک صفحه مجوز واقعی مایکروسافت منتهی می‌شود. برخلاف حمله فیشینگ شما، این مورد متفاوت است زیرا صفحه ورود به سیستم نیازی به جعلی و جعلی ندارد. با این حال، مهاجم باید برخی از اطلاعات اولیه در مورد سازمان هدف، مانند شناسه مستاجر خود و جزئیات مربوط به کاربر موجودی که می‌تواند به طور خاص هدف قرار دهد، داشته باشد.

سپس بخش سرگرم کننده می آید: قربانی با پیوند ارائه می شود (این را می توان از طریق ایمیل، شبکه های اجتماعی، پلت فرم های پیام رسانی فوری انجام داد) که از آنها می خواهد طرح و مجوزهای آن را تأیید کنند. پیوند مشروع است، و به همین ترتیب پنجره بازشو تأیید را تحریک می کند - هیچ چیز نشان نمی دهد که این در واقع یک کلاهبرداری فیشینگ بسیار پیچیده است.

اگر آنها روی پیوند کلیک کنند و طرح اولیه را تأیید کنند، هوش مصنوعی مخرب در سازمان آنها اضافه می شود.

هرچه اقتدار هدف بالاتر باشد - آسیب احتمالی بیشتر است، زیرا برای مجوزهای برنامه در سطح سازمان، شخص تأیید کننده باید از امتیازات مدیریت لازم برخوردار باشد. بسته به خط مشی شرکت، کاربران عادی ممکن است بتوانند مجوزهای واگذار شده خاصی را تأیید کنند.

یکی از اولین چیزهایی که عامل هوش مصنوعی پس از نصب دریافت می کند، مجوزی به نام AgentIdentity.CreateAsManager است. این به عامل تهدید اجازه می‌دهد تا هویت‌های اضافی مرتبط با نقشه‌ای که اکنون در محیط هدف آنها قرار دارد ایجاد کند. یک طرح اولیه می تواند تا 250 هویت عامل را پشتیبانی کند، که به این معنی است که می تواند انبوهی از ربات های مخرب در همان زمان در حال اجرا باشد.

افزایش آگاهی و در عین حال محدود کردن امتیاز دسترسی

سپس مهاجم توکن‌های دسترسی برای آن هویت‌ها را به دست می‌آورد، و آنها را به اعضای معتبر شرکت با دسترسی تایید شده به منابع مختلف تبدیل می‌کند که سپس می‌توانند هر طور که می‌خواهند از آنها استفاده کنند.

Proofpoint هشدار داد: «سازمان‌ها باید آگاهی کاربر را از خطرات مرتبط با رضایت نماینده بالا ببرند، به‌ویژه هنگام اعطای مجوز به نمایندگان «شخص ثالث» از منابع غیرقابل اعتماد. مانند تنظیمات رضایت کاربر، کاربران را از اعطای رضایت به برنامه‌های شخص ثالث محدود می‌کند، این تنظیمات به نقشه‌های نماینده و هویت نماینده آنها نیز گسترش می‌یابد.

شناسه طرحی عامل استرس‌دار Proofpoint برای همه مستاجرینی که رضایت خود را اعلام می‌کنند سازگار است، که یک شاخص رایج برای شناسایی یا حذف عوامل مخرب شناخته شده است. محققان نتیجه گرفتند که استفاده از اصل حداقل امتیاز به محدود کردن تأثیر کمک می کند و از کنترل هایی مانند خط مشی های دسترسی مشروط برای عوامل و حفاظت از شناسه Entra برای عوامل استفاده می کند. این گزارش نتیجه می‌گیرد: «برای نظارت، رویدادهای عامل و طرح اولیه در گزارش حسابرسی ظاهر می‌شوند، به روشی مشابه عملیات رضایت برنامه».