کلاویکولار حرف من را ثابت کرد: کیف های بیرکین هنوز یک ملت را نمی سازند - نظر

یک سال پیش نوشتم کیف های بیرکین ملت نمی سازند. کیف دستی هیچ وقت مهم نبود. من در مورد اقتصاد ظاهری می نوشتم که در آن عکس به دستاورد تبدیل می شود، تعداد فالوورها به صلاحیت تبدیل می شود، نزدیکی به موفقیت تبدیل می شود و برندسازی شخصی به عنوان رهبری تبدیل می شود. منتقدان آن را به دعوا در مورد زنان، زیبایی و موفقیت تبدیل کردند. خوب کیف دستی را بردارید. جنسیت را حذف کنید. به مشوق ها نگاه کنید.

برادن "کلاویکولار" پیترز اکنون این مطالعه موردی را ارائه کرده است. پیترز، اینفلوئنسر 20 ساله "بسیار جذاب"، در ماساچوست به تجاوز جنسی، استفاده از ماده ای برای آمیزش جنسی و تامین الکل به یک خردسال در ارتباط با یک دختر 17 ساله در ماه مه 2025 متهم شده است. او ارتکاب تخلف را انکار می کند، محکوم نشده است و مستحق رسیدگی عادلانه است. اما هیچ کس به شارژ ماه سپتامبر نیاز نداشت تا بداند چراغ های هشدار از قبل چشمک می زند.

قبل از سفر جولای خود به اسرائیل، پیترز در کنار نیک فوئنتس در حال خواندن آهنگ Ye's Heil Hitler ظاهر شد و بعدا گفت که پشیمان نیست. یک دعوی مدنی مبنی بر تجاوز جنسی قبلا علنی شده بود. در طول جنجال اسرائیل، از او ضبط شد که در مورد یافتن زنان اسرائیلی برای سکس اظهارنظرهای رکیک می‌کرد. این همان چیزی است که دفاع لیزی ساوتسکی را بسیار آشکار می‌کند. او نوشت: «گذشته بحث‌برانگیز کلاویکولار دقیقا به همین دلیل است که این موضوع اهمیت دارد. به عبارت دیگر، این جنجال صرفا نتوانست او را رد صلاحیت کند.

این ارزش درک شده تبدیل او را افزایش داد. برچسب هشدار تبدیل به زمین فروش شد. ساوتسکی برای چیزی واقعی سزاوار اعتبار است. او آشکارا در مورد بهای حرفه‌ای که در زمانی که به حمایت از یهودیان و اسرائیل پرداخته صحبت کرده است. او می‌گوید ده‌ها هزار دنبال‌کننده را از دست داد، شرکت مدیریتش او را کنار گذاشت و شراکت‌های برند ناپدید شد، زیرا او دیگر برای مشتریان اصلی قابل فروش نبود. این مهم است.

ایستادگی برای چیزی که فکر می کنید می تواند هزینه داشته باشد، و فداکاری باید تصدیق شود. اما فداکاری باعث عصمت نمی شود. همچنین داستان اقتصادی به سادگی با ناپدید شدن حمایت های مالی از مد به پایان نرسید. ساوتسکی اکنون به طور گسترده در فدراسیون های یهودی، کنیسه ها و سازمان های ملی یهودی صحبت می کند.

او علنا گفته است که برای شرکت در سخنرانی دستمزد دریافت می کند، "درست مانند هر سخنران دیگری که دستمزد دریافت می کند." فدراسیون‌ها بارها او را به‌عنوان سخنران برجسته از جمله رویدادهای هیوستون، دیترویت و دلاور انتخاب کرده‌اند، در حالی که مؤسسات یهودی به او قدردانی کرده‌اند، از جمله جایزه «صداهای آهنین» در کنست. سوابق عمومی آن را ثابت نمی کند. اما به همان اندازه ساده لوحانه است که وانمود کنیم که اکوسیستم اقتصادی وجود ندارد.

یک بازار عقب نشینی کرد و دیگری حول محور حمایت، سخنرانی، دسترسی، وضعیت و شناخت نهادی رشد کرد. مشتری تغییر کرد. و نهادهای یهودی خارج از این اقتصاد نیستند. آنها به سرمایه گذاری آن کمک می کنند. یک مرحله فدراسیون محتوا ایجاد می کند. جایزه باعث ایجاد اعتبار می شود. اعتبار سنجی سازمانی ارزش رزرو را افزایش می دهد. اکسس عکس‌ها را تولید می‌کند، عکس‌ها تعامل ایجاد می‌کنند، تعامل فالوور ایجاد می‌کند، و مخاطبان گسترده توجیهی برای دعوت بعدی می‌شوند.

توجه تبدیل به اقتدار، اقتدار به دسترسی و دسترسی به توجه بیشتر می شود. امیلی آستین نیمی دیگر از مشکل را نشان می دهد. او در 21 سالگی به طور همزمان دانشجوی هافسترا، گزارشگر ورزشی، کارآموز در ماموریت اسرائیل در سازمان ملل، شخصیت رسانه های اجتماعی با بیش از یک میلیون دنبال کننده اینستاگرام و یکی از هفت قاضی در Miss Universe بود. از آن زمان او تجربه واقعی رسانه های ورزشی را ایجاد کرده است. اما سرعت انباشته شدن برچسب ها همچنان باید ما را وادار به پرسیدن یک سوال اساسی کند: تخصص در چه چیزی؟ روزنامه نگار. پخش کننده. مدل. اینفلوئنسر.

کارآفرین. میزبان پادکست. مدافع اسرائیل Miss Universe داوری می کند. اینها مدارک قابل تعویض نیستند. موفقیت در جلب توجه یک مهارت واقعی است. این امر به طور خودکار در زمینه دیپلماسی، تاریخ یهود، یهودی ستیزی، خشونت جنسی، یا قضاوت اخلاقی تخصص ایجاد نمی کند. با این حال رسانه های اجتماعی این تبدیل را به طور مداوم انجام می دهند. اول مخاطب است. سپس عناوین. سپس دعوتنامه ها. در نهایت شهرت ایجاد شده توسط دسترسی به عنوان مدرکی ارائه می شود که این دسترسی مستحق بوده است.

من خودم عمل کاشت مو و ژنیکوماستی انجام دادم. طب مدرن وجود دارد. مزال تو. مسئله بهبود ظاهر شما نیست. موضوع اشتباه ارائه با صلاحیت است. سپس معیار مقدس وجود دارد: پیروان. ممیزی اینفلوئنسر قهرمان در مارس 2025 که به من ارائه شد، نشان داد که آستین تقریبا 2.6 میلیون دنبال کننده در اینستاگرام دارد در حالی که 57.6٪ را جعلی یا مشکوک تخمین زد و حساب "بد" را رتبه بندی کرد. این یک تخمین الگوریتمی شخص ثالث است. این ثابت نمی کند که آستین آن فالوورها را خریده است، و من ادعا نمی کنم که او این کار را کرده است.

خود اینفلوئنسر هیرو می‌گوید اکانت‌های بزرگ طبیعتا تعدادی فالوور جعلی را جذب می‌کنند، اما توصیه می‌کند در بالای 30 درصد حساب‌های مشکوک احتیاط کنید و معمولا توصیه می‌کند با حساب‌های بالای 50 درصد کار نکنید. این عدم قطعیت دقیقا نقطه اصلی است. اگر قرار است تعداد فالوورها به عنوان یک اعتبار عمل کند، موسسات باید بدانند که این تعداد واقعا چه مقدار را اندازه می‌گیرد قبل از اینکه با آن مانند یک حوزه انتخابیه رفتار کنند. سپس Clavicular در 21 ژوئیه، پس از اینکه جنجال در مورد سفر اسرائیل او قبلا علنی شده بود، آستین تقریبا 25 دقیقه به پیترز در The Emily Austin Show داد.

مصاحبه با یک فرد جنجالی به طور خودکار یک تایید نیست. روزنامه نگاران جدی با افراد افتضاح مصاحبه می کنند. اما بین بازجویی و عادی‌سازی، و بین افشای کسی و تبدیل بدنامی او به محتوای سودمند برای دو طرف تفاوت وجود دارد. وقتی توجه ارز دنیای شماست، مردی که میلیون‌ها برداشت را حمل می‌کند شبیه یک مسئولیت نیست. او به‌نظر ثروتمند می‌آید. نه آستین و نه ساوتسکی مسئول هیچ کاری نیستند که پیترز انجام داده است.

آنها مسئول قضاوت خود در مورد اینکه چه کسی را بالا می برند، عادی می کنند و به محتوا تبدیل می کنند، هستند. مؤسسات یهودی مسئول این سؤال بزرگتر هستند: به چه ویژگی هایی پاداش می دهیم، و چرا تعداد پیروان جایگزین تجربه، خدمات و تشخیص شده است؟ این همان چیزی است که "کیف های برکین ملتی را نمی سازند" همیشه درباره آن بود. نه کیف. نه زنی که آن را حمل می کند. نه بوتاکس، فیلر، کاشت مو یا هر تلاش مدرن دیگری برای مبارزه با جاذبه.

این در مورد اشتباه گرفتن نمادهای موفقیت با ماهیت رهبری بود. قبل از جایزه بعدی، ماموریت تأثیرگذار، سخنرانی اصلی فدراسیون یا پنل VIP، سؤالی قدیمی‌تر از اینستاگرام بپرسید: این شخص چه چیزی ساخته است که اگر فردا رسانه‌های اجتماعی ناپدید شوند، همچنان اهمیت دارد؟ چه چیزی را مطالعه کرده اند؟ به چه کسانی خدمت کرده اند؟ آنها چه قضاوتی از خود نشان داده‌اند که قضاوت واقعا برایشان هزینه‌ای داشته است؟ اسرائیل توسط افرادی ساخته شد که نهادهایی را کاشتند، جنگیدند، آموزش دادند، سازمان‌دهی کردند، مهاجرت کردند، اختراع کردند و نهادهایی را ساختند که هدفشان ادامه حیات بود. دنبال کنندگان می توانند آن کار را تقویت کنند.

آنها نمی توانند جایگزین آن شوند. کیف های بیرکین هنوز ملتی را نمی سازند. فالوورها هم این کار را نمی‌کنند. و اگر مؤسسات یهودی نمایندگان عمومی خود را بر اساس منطق اینستاگرام انتخاب کنند، وقتی ارزش‌های اینستاگرام به ارزش‌های ما تبدیل می‌شوند، نباید شوکه شوند. این الگوریتم هرگز قرار نبود خاخام ما شود. آدام اسکات بلوس بنیانگذار و مدیر عامل صندوق نوآوری اسرائیل، خالق Wine on the Maccabee of the Vine, و Projecting است؟ چرا دیگر هرگز کافی نیست.