کمتر می تواند بیشتر برای جام جهانی راگبی باشد

جمعه، 11 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Rabbitohs 10، Knights 20

شنبه، 12 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، واریرز 16، دلفین 26

شنبه، 12 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، کوسه 26، کابوی 16

یکشنبه، 13 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، پانترز 19، خروس 12

شنبه، 19 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 46، کوسه 10

یکشنبه، 20 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، رزمندگان 10، شوالیه‌ها 12

جمعه، 25 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، دلفین 20، خروس 36

یکشنبه، 27 سپتامبر، 16:00، امتیاز نهایی، پانترز 14، شوالیه 22

یکشنبه، 4 اکتبر، 7:30 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 19، شوالیه 18

رقابت های جام جهانی لیگ راگبی از پنجشنبه شب در سیدنی آغاز می شود. (گتی ایماژ: برندون تورن)

تنها چیزهایی که در مورد جام جهانی لیگ راگبی ثابت می ماند این است که هرگز تغییر نمی کند و پیوسته باید وجود خود را توجیه کند.

برای سومین تورنمنت متوالی، فرمت متفاوت و تعداد تیم‌ها متفاوت خواهد بود و از 16 به 10 تیم کاهش می‌یابد، و برای چندمین دوره متوالی، شکاکان این سوال را خواهند داشت که چرا اصلا ارزش بازی در جام جهانی لیگ راگبی را دارد و آن را با نسخه‌های راگبی و فوتبال مقایسه می‌کنند.

آن جام‌های جهانی در جهان‌های متفاوتی نسبت به لیگ‌های مشابه وجود دارند، حتی زمانی که تیم‌های ملی‌تبار و پراکنده‌ای که دو ویژگی بارز لیگ بین‌المللی راگبی است، در پسرعموهای بزرگ‌ترشان رایج‌تر شده‌اند.

جام جهانی لیگ راگبی باید هر چهار سال یک بار خود را از نو ثابت کند. (گتی ایماژ: برندون تورن)

جام جهانی لیگ راگبی را با آنهایی که در مقیاس آن کوتوله هستند اندازه گیری کنید و همیشه مایل ها عقب تر خواهد بود. این یک بازی متفاوت انجام می دهد، بازی که در حال حک کردن یک مکان برای خودش است.

پس از ظهور تونگا و ساموآ در 10 سال گذشته، فوتبال آزمون در قوی‌ترین و پر جنب و جوش‌ترین سال‌های اخیر خود قرار دارد و دو کشور پاسیفیکا به‌عنوان قرعه‌کشی‌های قانونی و تیم‌های درجه یک ظاهر شدند.

دو بازی تونگا مقابل استرالیا در مسابقات قهرمانی اقیانوس آرام 2024 جمعیت بیش از 33000 و 28000 نفر را به خود جلب کرد و هر دو تونگا و ساموآ اولین تورهای خود را به انگلستان پس از آخرین جام جهانی انجام داده اند.

هنگامی که رقبای جزیره باستانی سال گذشته در بریزبن به مصاف یکدیگر رفتند، بیش از 40000 نفر از دروازه ها عبور کردند، که دومین جمعیت بزرگ غیر حضوری فینال جام جهانی برای تست در استرالیا در نیم قرن گذشته بود.

انتظار می رود که حضور مشابهی برای افتتاحیه مسابقات بین استرالیا و نیوزلند در پنجشنبه شب برگزار شود، و اگر استادیوم فوتبال سیدنی بتواند به فروش برسد، بزرگترین جمعیت آزمایشی سیدنی از سال 1974 خواهد بود.

این نشان‌دهنده آغاز فرصتی برای جام جهانی لیگ راگبی است تا به شکل دائمی‌تر خود را تغییر دهد و از علاقه‌ی تازه‌تر استفاده کند و خود را به‌عنوان اوج بازی به‌جای نقطه‌ی شروع، تغییر دهد.

لیگ راگبی باید انتخاب می کرد که آیا جام جهانی آن یک آغاز یا پایان، یک میدان آزمایشی برای کشورهای در حال توسعه یا یک میدان جنگ برای بهترین ها باشد، زیرا نمی تواند هر دو در یک زمان باشد.

در پایان رقابت‌های اخیر، زمانی که بهترین تیم‌های جهان آن را در اختیار دارند، این محصول به‌طور قابل‌اطمینانی قانع‌کننده، غنی و قدرتمند است. مشکل اینجاست که رسیدن به آنجا خیلی طول کشیده است.

در سال 2022، یک مرحله حذفی کرکرجک وجود داشت که با پیروزی حماسی ساموآ بر تونگا در وارینگتون، نیوزیلند به خانه در برابر فیجی در هال، و دو نیمه نهایی درخشان، از جمله حماسه امتیاز طلایی که به عنوان یکی از بهترین بازی‌های تاریخ مسابقات دو برابر می‌شود، برجسته شد.

اما مرحله گروهی تقریبا در تمام طول راه یک نتیجه قطعی بود. تنها دو بازی از 24 بازی مقدماتی با یک امتیاز یا کمتر مشخص شد. 10 نمره بالای 60 و دو نمره بالای 90 بود.

قتل عام 110 بر 4 استرالیا در سال 2000 روسیه به عنوان بی‌طرف‌ترین نتیجه تاریخ جام جهانی دست نخورده باقی ماند، اما بازی‌های سال 2022 جایگاه‌های دوم، سوم و چهارم این فهرست را پر می‌کنند.

کشورهای در حال توسعه جایگاه خود را در لیگ بین‌المللی راگبی دارند و صحنه‌های احساسی پس از جواز حضور در جامائیکا، یا داستان حماسی یونان از برگزاری مسابقات مقدماتی در لبه مناطق جنگی و در مکان‌های نامشخص برای ماندن یک قدم جلوتر از مقامات، گواه ارزشی است که کشورهای در حال توسعه می‌توانند به ارمغان بیاورند.

اما دیدن مزایای انگلیس که تقریبا 100 امتیاز به یونانی ها می دهد، یا استرالیا بی غرض که اسکاتلند را 84-0 شکست می دهد، دشوار است.

تأثیرات فروکش کننده آن بازی ها، مانند آنها، ممکن است دهه ها طول بکشد تا ظاهر شود، اگر اصلا چنین شود.

مرحله حذفی جام جهانی اخیر دینامیت لیگ راگبی بوده است. (گتی ایماژ: گرت کپلی)

استقبال کامل بازی از قانون شروع مجدد تنظیم شده و افزایش سرعت بازی، رقابت را برای کشورهای کوچکتر در سطح فیزیکی دشوارتر می کند و ماهیت سرپایی مراحل گروهی، مسابقات را طولانی تر می کند.

در دنیایی که علاقه هواداران و خستگی بازیکنان در حال حاضر به حد خود رسیده است، این موضوع حتی به فصلی که از قبل پر شده است بیشتر می‌کند.

بنابراین، اگرچه ممکن است مؤمنان واقعی را خوشحال نکند، انتقال به 10 تیم خوب است. این مسابقات لاغرتر است و پتانسیل این را دارد که پست تر باشد.

فقدان تیم‌های نیمکره شمالی - فقط انگلیس، فرانسه و لبنان، با هیچ تیمی از قاره آمریکا و هیچ یک از کشورهای بومی دیگر پس از تنزل رتبه اسکاتلند و ایرلند به جایگاه وابسته و ولز موفق نشد - مایه تاسف است، اما انحصار هر دو طرف را کاهش می‌دهد زیرا کمتر می‌توان بیشتر بود.

این یک تورنمنت است که به ندرت چربی روی آن وجود دارد، و در نتیجه، مانند همیشه در اوج باز است.

استرالیا هنوز هم محبوب است، زیرا استعدادهای زیادی در دسترس است که تقریبا غیرممکن است که نام تیمی از کانگوروها را نام ببریم که با کلاس تراوش نمی کنند، اما آسیب ناپذیر نیست.

مخزن استعداد آن رقیق شده است، و چندین نفر از اعضای تیم هستند که فصل های بی تفاوت یا کم کار را پشت سر می گذارند.

برخی به دلیل وفاداری کوین والترز مربی به تیمی که در بازی 3-0 سال گذشته خاکستر را حفظ کرد، موفق شده‌اند، اما برخی دیگر به دلیل کمبود گزینه‌های دیگر حضور دارند زیرا قوانین واجد شرایط بودن به آرامی استعدادها را گسترش می‌دهند.

هیچ کس بیشتر از نیوزلند از این گسترش سود نبرده است، که از کالین پونگا به تیم برای اولین حضورش در آزمون دیرهنگام به عنوان منادی عصر جدید استقبال می کند.

روی کاغذ، تیمی بهتر از تیمی است که تنها سه سال پیش بزرگترین شکست تاریخ استرالیا را به دست آورد - این تیم هر سه میانه را از تیم منتخب سال دالی ام این فصل در اختیار دارد - و قهرمانی دوم در جام جهانی یک احتمال متمایز است.

دو بازیکن ساموآ و تونگا به عنوان طرفداران مساوی سوم برای صعود به فینال، بسیار جلوتر از انگلیس، در اختیار دارند و بازی مرحله گروهی آنها در ورزشگاه پاراماتا ماه هاست که تمام شده است.

ساموآ و تونگا قبلا بازی مرحله گروهی خود را فروخته اند. (گتی ایماژ: مایکل استیل)

انگلیسی‌ها پس از نمایش ضعیف Ashes در سال گذشته، در آغوش گرفتن بازیکنان میراثی که پایگاه هواداران آنها را تقسیم کرده و حذف بحث‌برانگیز جیک کانر، هافبک لیدز از ترکیب، چیزهای بیشتری برای اثبات دارند.

خارج از پنج نفر برتر، هنوز چیزهای زیادی برای دنبال کردن وجود دارد. فیجیایی‌هایی را که همیشه دست کم گرفته شده‌اند، که در سال 2017 نیوزلند را شکست دادند و در سال 2022 در فاصله شش امتیازی قرار گرفتند را به خطر بیاندازید.

فرانسه و لبنان چندان خطرناک نخواهند بود، اما فرانسوی ها 20 بازیکن داخلی در ترکیب خود دارند و 10 نفر از 13 بازیکن ابتدایی لبنان در اولین بازی خود تجربه NRL دارند.

حتی جزایر کوک که در مقابل جمعیتی که جمعیت خانه‌اش را کوتوله می‌کنند بازی می‌کنند، KL Iro از کرونولا و ولنتاین هولمز کانگورو سابق را خواهند داشت.

یک پیروزی دیگر استرالیایی در این جام جهانی تضمینی نیست. (یان کروگر: گتی ایماژ برای RLWC)

مصدومیت برخی از بزرگ‌ترین نام‌های پاپوآ گینه نو را ربوده است، اما بازی‌های گروهی آن‌ها مقابل ساموآ و لبنان، بزرگ‌ترین بازی‌های کومولز در زمین خانگی از زمان پذیرش سران PNG در NRL خواهد بود و به عنوان اولین تمرین لباس برای چیزی که در سرزمینی که آن‌ها آن را بیشتر دوست دارند، شکل می‌دهند.

با همه اینها، این جام جهانی می تواند همه چیز را داشته باشد. هنوز هم داستان هایی از فقرا وجود خواهد داشت که بر خلاف همه شانس ها با شاهزاده ها برخورد می کنند و از شور و غرور افسارگسیخته ای که فوتبال بین المللی را با وجود موانع زیاد زنده نگه داشته است.

آن داستان‌ها و تیم‌ها همیشه جای خود را خواهند داشت، اما در بیشتر موارد، این مسابقات مجموعه‌ای از استعدادهای سطح بالای لیگ راگبی است که به سرعت با یکدیگر برخورد می‌کنند تا زمانی که فقط قهرمانان جهان باقی بمانند تا از خرابه‌ها بلند شوند.

آنچه را که تورنمنت از نظر تنوع و تازگی رها می کند، می تواند در کیفیت دوباره به دست بیاورد، زیرا در یک مقطع زمانی، یک جام جهانی باید در مورد بهترین ها و بهترین ها در بهترین حالت خود باشد، و کشورهای بیشتری هستند که می توانند نسبت به قبل رویای آن را داشته باشند.

هرگز در تاریخ 72 ساله جام جهانی، آسمان اینقدر باز به نظر نمی رسید. ده تیم ممکن است زیاد به نظر نرسند، اما اگر پنج تیم طرح روی تاج داشته باشند، می تواند زیاد باشد.