"کمپوست سازی انسانی" چیست و چگونه کار می کند؟

توسط Paola A. Magni، Pia Interlandi، The Conversation

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بعد از مرگ چه اتفاقی باید برای بدن شما بیفتد؟ به سختی این موضوعی است که در هنگام شام مطرح می کنید، اما تصمیمی است که در نهایت باید گرفته شود، چه توسط شما یا توسط کسانی که پشت سر گذاشته اید.

در استرالیا، انتخاب به طور سنتی بین دفن و سوزاندن مرده بوده است. با این حال، نگرانی‌ها در مورد اثرات زیست‌محیطی، فضای محدود گورستان و تمایل به جایگزین‌های پایدارتر علاقه به رویکردهای دیگر را تشویق کرده است.

اینها شامل دفن طبیعی، سوزاندن در آب و سوزاندن کفن - که در آن از تابوت استفاده نمی شود.

در حال حاضر، نیو ساوت ولز اولین ایالت استرالیا است که قانونی را تصویب کرده است که به گزینه دیگری اجازه می دهد: "کمپوست سازی انسانی"، که از نظر فنی به عنوان کاهش طبیعی ارگانیک شناخته می شود، و از نظر قانونی "تراماسیون" نامیده می شود. در این فرآیند از میکروارگانیسم ها برای تبدیل بقایای انسان به موادی شبیه کمپوست استفاده می شود.

ایده تبدیل بدن انسان به کمپوست ممکن است غیرعادی یا حتی ناراحت کننده به نظر برسد. اما در واقع چگونه کار می کند؟ آیا جایگزین بهتری برای روش های موجود است؟

برای پاسخ به این سؤالات، ابتدا باید تجزیه و نقش اساسی آن در طبیعت را درک کنیم.

در طول تاریخ، انسان ها آیین هایی را برای محافظت، حفظ و لباس پوشیدن مردگان ایجاد کرده اند. برخی خواهان بازگشت سریع به زمین هستند، در حالی که برخی دیگر به دنبال حفظ بدن هستند.

از ظروف دفن باستانی و مقبره های استادانه گرفته تا تابوت، کفن و مومیایی کردن، این اعمال منعکس کننده باورهای فرهنگی و مذهبی هستند. آنها همچنین بر نحوه تجزیه بدن تأثیر می گذارند.

تجزیه اندکی پس از مرگ آغاز می شود. با تجزیه سلول‌ها، میکروارگانیسم‌هایی که قبلا در داخل بدن زندگی می‌کنند، همراه با میکروارگانیسم‌های محیط اطراف، شروع به تجزیه بافت‌های بدن می‌کنند.

حشرات مردار، به ویژه مگس ها و سوسک ها، زمانی که دما، رطوبت و دسترسی به بدن مطلوب باشد، می توانند به سرعت از بافت های نرم تغذیه کنند. این روش طبیعت برای بازیافت مواد آلی و بازگرداندن مواد مغذی به محیط است.

بدن به سادگی ناپدید نمی شود. اما مقیاس زمانی و میزان تبدیل آن به شرایط، فرآیندها و مواد درگیر بستگی دارد.

دفن سنتی معمولا جسد را در تابوت یا تابوت، در عمق 1.5 تا 2.7 متری زیر زمین (5 تا 9 فوت) قرار می دهد.

بسته به نحوه آماده سازی بدن و شرایط محیطی، تجزیه می تواند سال ها یا حتی دهه ها طول بکشد.

در تحقیقات ما بر روی 408 جسد انسان که از گورستان‌های شمال ایتالیا نبش قبر شده بودند، دریافتیم که اجساد قرار داده شده در داخل مقبره‌های سنگی مهر و موم شده ممکن است بیش از 40 سال طول بکشد تا اسکلت‌بندی شوند - مرحله نهایی تجزیه که در آن تمام بافت‌های نرم از بین رفته و فقط استخوان‌ها باقی می‌مانند. در همین حال، اجساد مدفون در خاک های شنی یا شنی در کمتر از 10 سال به اسکلت تبدیل شدند.

تدفین سنتی نگرانی‌هایی را در مورد فضای گورستان، تأثیرات زیست‌محیطی تابوت‌ها (بیشتر آنها با پلاستیک پوشانده شده‌اند)، مواد شیمیایی مومیایی کردن و حتی الیاف موجود در لباس ایجاد می‌کند.

مدت‌ها قبل از تدفین سبز مدرن، مردم بومی سنت‌های تدفین خاص خود را داشتند، از جمله شیوه‌های ویراجوری که شامل درختان کنده‌کاری شده بود که محل دفن را مشخص می‌کردند. این شیوه ها اهمیت فرهنگی عمیقی دارند و منعکس کننده ارتباطات با کشور هستند.

دفن طبیعی یا سبز از مومیایی کردن اجتناب می کند و از مواد زیست تخریب پذیر مانند یک کفن یا تابوت ساده استفاده می کند که به بدن اجازه می دهد به طور طبیعی در خاک تجزیه شود.

با این حال، تجزیه می تواند باعث فرورفتن زمین و آزاد شدن موادی شود که گیاهان مجاور را تحت تأثیر قرار می دهد، بنابراین کاشت درخت مستقیما روی قبر تازه توصیه نمی شود. برخی از گورستان ها نیز نشانگرهای قبر را محدود می کنند و در دسترس بودن در استرالیا متفاوت است.

ترماسیون تجزیه طبیعی را در شرایط کنترل شده سرعت می بخشد.

بدنه که در یک کفن طبیعی پیچیده شده است، در یک ظرف طراحی شده مخصوص با مواد آلی مانند خرده چوب، نی و یونجه قرار می گیرد. اینها به حفظ رطوبت و جریان هوای مورد نیاز برای تجزیه بافت‌ها توسط میکروارگانیسم‌ها کمک می‌کنند.

دمای حدود 55 تا 70 درجه سانتیگراد (131 تا 158 درجه فارنهایت)، همراه با رطوبت و اکسیژن کنترل شده، تجزیه را تسریع کرده و به تخریب پاتوژن ها کمک می کند. بسته به طراحی کشتی، همچنین به صورت دوره‌ای 360 درجه چرخانده می‌شود یا به آرامی از پهلو به پهلو می‌چرخد تا روند را تسریع کند.

در عرض دو تا سه ماه، ترماسیون تقریبا یک متر مکعب (35 فوت مکعب) مواد مغذی مانند کمپوست تولید می کند که می تواند از رشد گیاه حمایت کند.

همه چیز در بدن به طور کامل تجزیه نمی شود. استخوان ها و دندان ها ممکن است نیاز به تجزیه بیشتر داشته باشند. همچنین فردی مجبور است مواد مصنوعی مانند ایمپلنت های دندانی، پیچ های جراحی، تعویض مفصل و ایمپلنت های سیلیکونی را بردارد (این امر در مورد بقایای سوزانده شده نیز صادق است).

Terramation در ایالات متحده توسط کاترینا اسپید، که پروژه مرگ شهری را در سال 2014 راه اندازی کرد و بعدا خانه خاکسپاری سبز Recompose را تأسیس کرد، پیشگام شد.

تولید کمپوست انسانی اکنون در 14 ایالت ایالات متحده مجاز است. در استرالیا، برنامه‌ریزی‌ها برای اولین تأسیسات در حال پیشرفت است، و اولین پایان آن زودتر از سال 2029 پیش‌بینی می‌شود.

در حالی که قانون جدید نیوساوت ولز درها را به روی فسخ باز می کند، مقررات، امکانات تخصصی و تقاضای کافی هنوز قبل از تبدیل شدن به یک گزینه عملی مورد نیاز است.

پاسخ ساده ای وجود ندارد. هر روش – تدفین سنتی، دفن طبیعی، سوزاندن، آب سوزی (سوختن در آب) یا ترماسیون – دارای مزایا و معایب زیست محیطی است.

ادعاهای پایداری برای هر کدام مستحق بررسی هستند و ما اطلاعات کاملی برای سنجش آنها نداریم. و بازگرداندن مواد مغذی ما به زمین لزوما اثرات زیست محیطی زندگی ما را خنثی نمی کند.

در نهایت، چه خاکستر شویم، چه مدفون بمانیم یا به عنوان کمپوست به زمین برگردیم، بدن ما بخشی از چرخه طبیعت است. مسئله این نیست که آیا تجزیه می‌شویم، بلکه این است که چگونه، کجا و چقدر سریع.

آنچه پس از مرگ برای بدن ما اتفاق می افتد یک انتخاب عمیقا شخصی است. بحث در مورد آرزوهایمان تا زمانی که زنده هستیم، تصمیم گیری آگاهانه و آماده شدن از قبل می تواند به اطمینان از احترام به خواسته هایمان کمک کند و به کسانی که دوستشان داریم احساس بسته بودن بیشتری در زمان فرا رسیدن زمان می دهد.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.