کمپ فانتزی راک اند رول لس آنجلس به بازماندگان 7 اکتبر مهلت نادری از تروما ارائه می دهد.

آنها سعی کردند ما را بکشند. ما زنده ماندیم. بیایید بخوریم. شوخی آلن کینگ در مورد تعطیلات یهودیان به جوهره پافشاری یهودیان در مواجهه با وحشت می رسد. او ممکن است اضافه کرده باشد: "بیا آواز بخوانیم." موسیقی هزاران سال است که مردم یهودی را در دوره های شادی و غم همراهی کرده است. موسی و بنی اسرائیل در «سرود دریا» خدا را به خاطر نجاتش از دست مصریان ستایش کردند. عروسی‌ها، میز شبات، و کوم‌سیتسه‌ها همگی با موسیقی متن‌های شاد همراه هستند. در زمان‌های ویرانی عظیم، آهنگ‌ها بیانگر بقا، عزم و خاطره بوده‌اند.

در طول هولوکاست، یهودیان به آهنگسازی و اجرای آنها در گتوها و اردوگاه های کار اجباری، از جمله ترزین اشتات ادامه دادند. «سرود پارتیزانی»، «زوگ نیت کین مول» («هرگز نگو»)، در گتوی ویلنا ساخته شد. سه سال پیش در این هفته، زمانی که تروریست‌های تحت رهبری حماس به جشنواره موسیقی نوا به عنوان بخشی از حملات 7 اکتبر به اسرائیل حمله کردند، موسیقی و تراژدی بار دیگر در هم تنیده شدند.

تقریبا 1200 نفر، از جمله 364 غیرنظامی در جشنواره نوا، در آن روز کشته شدند و 251 نفر به غزه ربوده شدند. دو ماه بعد، دیوید فیشوف، که کمپ فانتزی راک اند رول را تأسیس کرد، در مراسم تشییع جنازه یوتم هیم، سر قرمزی که با دو گروگان دیگر کشته شد، موسیقی و تروما را دید. برادر، تووال، و پدر، راویو، درامر هستند. آنها یک تکنوازی 20 دقیقه ای درام را به افتخار یوتم اجرا کردند، پس از آن تووال چوب ها را در قبر انداخت.

در آن لحظه به من ضربه زد: من می‌خواستم تووال و نه بازماندگان 7 اکتبر را به کمپ راک در لس آنجلس بیاورم. 10 بازماندگان در 7 اکتبر برای شرکت در کمپ پرواز کردند با کمک سام گراندورگ، رئیس جهانی سابق Keren Hayesod – United Israel Appeal، 10 بازماندگان در Los Angelouts در 2 شرکت کردند. کمپ. اکنون، تجربه آنها در The Bridge، مستند جدیدی که توسط تهیه کننده اجرایی "Friends" تولید شده است، کوین برایت، روایت می شود که نشان می دهد چگونه موسیقی می تواند به مسیری از تروما به شفا تبدیل شود.

پیام آن: "وقتی فاجعه ای به مردم یهود می رسد، ما بلندتر بازی می کنیم." پیش از اکران گسترده‌تر در سینماها در نوامبر، این فیلم اکنون در مکان‌های منتخب آمریکای شمالی پخش می‌شود. راک کمپ، که توسط فیشوف در سال 1997 تأسیس شد، راک‌های آماتور را در کنار اسطوره‌های موسیقی برای چهار روز مربیگری، تمرین، و اجرا در کلوپ‌های نمادین مانند Whiskey a Go و The Fishof'Mmory، و The Viper'Mmory و The Viper'Mmory و The Viper'Mmory به ارمغان می‌آورد. تربیت موسیقی جان پدرش، مارک، یکی از بازماندگان آشویتس و بوخنوالد را نجات داد. فیشوف گفت: «پدرم برای نازی‌ها آواز می‌خواند تا آنها را سرگرم کند.

"آنها می گفتند، "این آهنگ را بخوان" و او این کار را می کرد. موسیقی او را نجات داد. این راهی برای او بود تا ذهنش را از آنچه در حال گذرانده بود دور کند." پدرش به مدت 33 سال در هکنزک، نیوجرسی به عنوان خواننده خدمت کرد. فیشوف گفت که خاطرات او از رنج های پدرش، 7 اکتبر را به بدترین روز زندگی او تبدیل کرده است. کمپ به بازماندگان 7 اکتبر مهلت نادری از تروما داد بر خلاف آن، چهار روز حضور آنها در راک کمپ به بازماندگان 7 اکتبر مهلتی نادر از ضربه روحی خود و فرصتی برای برقراری ارتباط مجدد با لذت ساختن موسیقی ارائه کرد.

اسرائیلی ها با اسطوره های راک مایکل آنتونی از ون هالن، سباستین باخ از اسکید رو، وارن دی مارتینی از رت و تامی آلدریج از Whitesnake، و ریچارد فورتوس و اسلش از Guns N' Roses ملاقات کردند. در میان راکرهای اسرائیلی، راز شیفر، خواننده و گیتاریست 27 ساله از رامات گان، بازمانده جشنواره نوا که با دو گروگان دوست صمیمی بود، از جمله اینبار هیمن، که در اسارت به قتل رسید، بود. پس از آن شنبه سیاه، شیفر در فیلم می‌گوید: «نمی‌توانستم بخوابم. نمی‌توانستم غذا بخورم. فقط روی کاناپه‌ام نشستم، به معنای واقعی کلمه در شوک، سعی کردم بفهمم که این اتفاق چه اتفاقی افتاده است.

فراموش کردم کی بودم - راز شاد، خندان و پرانرژی. راک کمپ اولین باری بود که به صحنه برگشتم و همه چیز را رها کردم. برای من، این یک قدم واقعا بزرگ بود. دوباره توانستم خودم را به یاد بیاورم. موسیقی پیروزی من است. این دلیلی است که من هر روز از رختخواب بلند می شوم و قدرتی که مرا زنده نگه می دارد.» همچنین در میان گروه، خواننده و گیتاریست 28 ساله، بار رودائف از تل آویو، پسر لیور رودائف، معاون هماهنگ کننده سابق امنیت کیبوتز، نیر یتزاک، که در حین دفاع از کیبوتز به قتل رسید، بود.

بقایای او در نوامبر 2025 به اسرائیل بازگردانده شد. برای رودائف، اجرا با تامی آلدریج، درامر افسانه ای هارد راک و هوی متال که با آزی آزبورن و وایت اسنیک بازی می کرد، راهی برای رسیدن به پدرش از طریق شادی مشترک بود. او در «پل» می گوید: «پدرم راک دهه 80 را خیلی دوست داشت، مانند دیپ پرپل، بون جووی، خارجی و آزی آزبورن، بنابراین وقتی با تامی بازی کردیم، واقعا معنادار و احساسی بود. «کمپ راک به من این فرصت را داد که برای مدتی به نبود پدرم فکر نکنم.

موسیقی واقعا به من کمک کرد تا بتوانم کنار بیایم و احساسات زیادی را که سرکوب می‌کردم بیرون کشید. این پرتو امیدی در میانه یکی از تاریک ترین دوره های ما بود و به من قدرت داد تا ادامه دهم." در کمپ راک، فیشوف گفت: "هر بازمانده به نمایندگی از عزیزانش بازی می کرد - چه اعضای خانواده و چه دوستانی که کشته شده بودند یا هنوز در اسارت بودند. هر نت برای آنها معنایی داشت.» برایت افزود: «موسیقی به آنها امکان داد تا از 7 اکتبر به مدت یک هفته استراحت کنند. من فکر می‌کنم که این یک مهلت کاملا سزاوار از همه چیزهایی بود که در آن زمان در اسرائیل می‌گذشت.

یکی از بازماندگان در فیلم می گوید: "من هنوز در 7 اکتبر زندگی می کنم. ضربه از بین نمی رود." در زمانی که «پل» ساخته شد، ضربه روحی آن‌ها حتی قوی‌تر بود، و بنابراین توانایی‌شان برای شرکت واقعا چشمگیر بود.» سه سال پس از آن روز ویرانگر در ماه اکتبر، بازماندگان به انجام کاری که مردمشان در مواجهه با سختی‌ها برای هزاران سال انجام داده‌اند، ادامه می‌دهند: آواز خواندن و ساختن موسیقی. تووال به طور منظم «آلبوم دیگری را اجرا می‌کند»، «ب. Yotam اکنون موسیقی تولید می کند، از جمله آلبوم آینده یکی از همکارها.

و راز به عنوان خواننده تمام وقت در حال تور است. فیشوف گفت: «موسیقی چیزی است که پدرم را در طول هولوکاست زنده نگه داشته است. "این چیزی است که او را نگه می دارد، و این چیزی است که من و بسیاری دیگر را نگه می دارد. زیرا هر اتفاقی هم بیفتد، هیچ کس نمی تواند موسیقی ما را از ما بگیرد. اگر ما آن را داشته باشیم، زندگی داریم." آنها سعی کردند ما را بکشند. زنده ماندیم بیا آواز بخوانیم. و بخور برای یافتن نمایش‌های محلی، به thebridgedoc.com مراجعه کنید