کنتورهای هوشمند میلیاردها دلار هزینه در بریتانیا دارد: خاموشی 2G به معنای جایگزینی 12 تا 13 میلیون است

زمانی که شبکه‌های 2G و 3G تا سال 2033 خاموش شوند، بین 12 تا 13 میلیون کنتور هوشمند بریتانیا می‌توانند به درستی کار نکنند و جایگزینی همه آنها احتمالا حدود 4 میلیارد پوند (5.3 میلیارد دلار) هزینه خواهد داشت.

کنتورهای هوشمند به لطف استفاده نادرست این فناوری توسط دولت بریتانیا، مدتهاست که موضوعی بحث برانگیز بوده است. قرار بود تا سال 2020 در 80 درصد خانوارها جا داده شوند.

اما تأخیرهای متعدد و مشکلات فنی، مانند اینکه مصرف‌کنندگان دریافتند که کنتورهایشان در صورت تعویض منبع انرژی دیگر هوشمند نیست، مانع پیشرفت شد.

اکنون، گزارشی از Biz Connectivity Wirepas، "The European Connectivity Trilemma" نشان می‌دهد که این تنها بریتانیایی‌ها نیستند که مشکل دارند، بلکه سایر کشورهای اروپایی نیز سهم خود را در مسائل مربوط به کنتورهای هوشمند دارند و هیچ دو کشوری رویکرد مشابهی را اتخاذ نکرده‌اند.

مسائل بریتانیا بر این واقعیت متمرکز است که مترهای اولیه از اتصالات سلولی 2G یا 3G برای انتقال مصرف انرژی به تامین کننده استفاده می کردند. این گزارش می‌گوید تا زمانی که نسخه‌های 4G در پایان سال 2024 وارد بازار شدند، نصب شدند.

این موضوع در سال 2023 و دوباره در سال 2024 توسط The Register پوشش داده شد.

با این حال، دولت قبلا اقداماتی را برای حذف تدریجی شبکه‌های 2G و 3G تا سال 2033، در سال 2021 اعلام کرده بود، بنابراین مشخص بود که هر کنتوری که نصب شود، طول عمر محدودی خواهد داشت.

در واقع، خدمات 3G در حال حاضر توسط شبکه ها حذف شده است و همه آنها قصد دارند تا قبل از مهلت 2033، 2G را به تدریج حذف کنند. BT/EE شبکه خود را از می 2029 می بندد، VMO2 از همان تابستان شروع می شود، و Vodafone قصد دارد در بهار 2030 خاموش شود.

این گزارش ادعا می‌کند که در نتیجه بریتانیا اکنون با دو بخش عمده هزینه مواجه است. اولی مترهای جدیدتر و نسل دوم (SMETS2) را پوشش می دهد، جایی که فقط ماژول ارتباطی نیاز به تعویض دارد، اما حتی این احتمالا 1.3 تا 1.4 میلیارد پوند (حدود 1.7 تا 1.9 میلیارد دلار) هزینه دارد قبل از اینکه هزینه سخت افزاری هر هاب جدید حتی در نظر گرفته شود.

مورد دیگر مربوط به حدود 7 میلیون تاسیسات قدیمی‌تر و نسل اول (SMETS1) است که ارتباطات سلولی را با سیم سخت وارد می‌کنند، بنابراین کل کنتور معمولا نیاز به تعویض دارد. نویسندگان گزارش تخمین می زنند که این هزینه 2.1 تا 2.45 میلیارد پوند دیگر (2.8 میلیارد دلار تا 3.3 میلیارد دلار) است که هزینه جایگزینی آن 300 تا 350 پوند برای هر نصب است.

این منجر به برآورد 4 میلیارد پوند هزینه ناخالص جایگزینی می شود که در نهایت به صورت حساب های انرژی خانوار وارد می شود و به هزینه هایی که دولت در حال حاضر سعی در کاهش آن دارد می افزاید.

ما از وزارت امنیت انرژی و Net Zero (DESNZ) که بر کنتورهای هوشمند نظارت دارد نظر خواستیم.

در حالی که برخی از این کنتورهای قدیمی به طور طبیعی باید به عنوان بخشی از چرخه های عادی تجدید دارایی جایگزین شوند، خاموشی شبکه سلولی برنامه جایگزینی را اجتناب ناپذیر می کند و زمان زیادی از هزینه ها را تعیین می کند.

بر اساس این گزارش، جایگزینی SMETS2 تا حد زیادی در مرکز و جنوب بریتانیا اعمال می شود، زیرا کنتورهای نسل دوم در شمال از یک شبکه رادیویی دوربرد استفاده می کنند و مشمول قطع 2G/3G نیستند. با این حال، موضوع مترهای SMETS1 قدیمی در سراسر کشور اعمال می شود.

علاقه Wirepas به همه اینها این است که در اتصال IoT تخصص دارد و NR+ را به عنوان راه حلی برای این مشکل تحت فشار قرار می دهد. بر اساس استاندارد جدید رادیویی DECT-2020 که توسط موسسه استانداردهای مخابراتی اروپا (ETSI) ایجاد شده است، این استاندارد به گونه ای طراحی شده است که مقیاس پذیر باشد و در بخش 1.9 گیگاهرتز معاف از مجوز و در دسترس جهانی باشد.

بر اساس این گزارش، زمانی که فناوری 4G به پایان عمر خود برسد، (که به احتمال زیاد تا دهه 2040 رخ نخواهد داد و تاریخ برنامه‌ریزی‌شده‌ای وجود ندارد)، کنتورهای هوشمند بریتانیا باید یک بار دیگر جایگزین شوند. با این حال، این به قدری در آینده دور است که بعید است به این زودی سیاستگذاران را دچار مشکل کند. ®